107.1 FM

Het leven zit vol clichés. Best logisch, want de mens is een gewoontedier met (soms) hersens, zodat je terugkerende dingen kunt herkennen. ‘Elk pondje gaat door het mondje’ is zo’n mega-irritant cliché, waar ik elke dag last van heb.

Maar deze week zat geluk in een luidruchtig hoekje van de badkamer. Want elk pondje ging door het kontje. Ik heb geen idee wat de oorzaak was, behalve misschien een weekje te stevig laven in Andorra. Of een paar eieren die te lang in de koelkast hebben gelegen op Rosamar. Maandagnacht barstte het buikgriep-geweld los en donderdagmorgen was ik 3,5 kilo kwijt. Hatseflats! Alhoewel flats nog een iets te vaste verschijningsvorm was voor hetgeen ik produceerde…

Behalve hongerloosheid, voor mij een zeldzaam fenomeen, had ik nergens last en heb ik prima kunnen werken deze week. Het was wel lastig dat mijn Otootje voor onderhoud een dag of twee weg moest. Ik heb er altijd een Emergency setje kleding in liggen en die was ik vergeten naar de vervangende skelter over te hevelen. Best tricky, want één keer per jaar komt het setje goed van pas en deze vloeibare dagen behoren wel in de risico-categorie. Meer details en voorbeelden zijn niet nodig denk ik.

Medisch gezien heb ik een soort Patty Brardje achter de rug. Deze draak heeft ooit voor het meest gênante TV-moment aller tijden gezorgd, door de ranzige effecten van een klysma in beeld te brengen. Sindsdien zap ik meteen weg als die zonnebrandbruine plofkip in beeld verschijnt. Ze is wel in goed gezelschap, want ik doe hetzelfde met Grove Gordon, Kwalbert Verlinden, Perverse Paaij en Barbie. Gelukkig zijn ze steeds minder op TV, omdat SBS6 en RTL4 eindelijk met uitsterven worden bedreigd.

Maar door dit stomme toeval zit ik ineens onder Pleun-niveau. En dan weten mijn trouwe volgers dat ik het over mijn afvalstrijd heb. Daarin word ik bijgestaan door montere, positieve diëtisten, die als onvermoeibare Jehova’s blijven geloven in het Wonder; Frank ruim onder de 100! Ik heb de laatste afspraak twee maanden geleden teleurstellend afgesloten en ben sindsdien ondergedoken. Maar nu kan ik misschien triomfantelijk een afspraak maken omdat ik ruim onder de doelstelling zit. Als we nu allemaal onze mond houden, kan ik doen alsof het op eigen kracht is gegaan.

De vraag is: is dit het keerpunt? Kan ik mezelf motiveren om er echt werk van te maken, nu zo’n meevaller mij de goede kant op duwt? Ga ik schoorvoetend weer proberen of mijn fitness-pasje niet geblokkeerd is vanwege langdurige afwezigheid? Gaan de Shell, Texaco en BP slechte kwartaalcijfers presenteren in juli, als gevolg van mijn platgelegde snaai-aanvallen? Kan ik de excuses als Apenrots-werkdruk en Ondernemers-stress pareren door uit te spreken dat het part of my life is en er dus altijd zal zijn? Kortom, heb ik ruggengraat of ben ik net zo’n weekdier als Gordon?

Ik heb al zeven maanden niet gerookt en drink nog nauwelijks alcohol. Maar de zout- en suikerverslaving zit als een mentaal virus in mijn hersenpan. En alleen als ik eerlijk en streng ben naar mezelf, lukt het om dat virus een tijdje plat te leggen. Dan verdwijnt het naar dat gedeelte van mijn hersens, waar ratio en feitelijkheid de regie voeren. Dan durf ik na te denken over de gezondheidsrisico’s voor een man van mijn leeftijd en levensstijl. Totdat het puberbrein het weer overneemt en ik kinderachtig ontkenningsgedrag vertoon. YOLO en YOGO!

De rectale reiniging van afgelopen week heeft alles weer in een stroomversnelling gebracht. Ga ik het aimabele merk Tony Chocolonely remmen in zijn commerciële groei door geen repen meer te verpulveren in mijn maalschijf? Gaat de nieuwe McDonalds bij Oosterhout al vijf maanden na zijn opening een omzetdaling van 25% voor de kiezen krijgen? Zijn de Hamka’s van Lays het volgende merk dat verdwijnt, na de Cheezels? Gaat de Katjesdrop van Venco definitief uit het assortiment? Bij de gedachte al breekt me het angstzweet uit en raak ik ter plekke weer 500cc vocht kwijt. Elk nadeel hep zijn voordeel.

Ik realiseer me dat deze banale ontboezemingen voor sommigen iets te veel zijn, zo Vroeg Op Zondag. Excuses, volgende week beter. En waar de titel op slaat? FM is de afkorting van Frank Megavet. De rest mag jezelf raden.

ALARMA!

Hèhè, het is eindelijk gebeurd. We hielden er al 13 jaar rekening mee, maar het kwam toch onverwacht. Op slimme wijze is er bij Rosamar ingebroken, ergens in de vier weken dat we er niet waren. Het klinkt misschien raar, maar er is ook iets van opluchting. Dan hebben we het maar gehad.

Er zijn niet veel huizen permanent bewoond om ons heen. Achter ons woont sinds twee jaar een gepensioneerd Frans echtpaar, die we na een korte kennismaking alleen nog vriendelijk groeten: “Ooievaar!”(au revoir). De man des huizes gaat altijd zijn tomatenplantjes schoffelen als Marion en haar vriendinnetjes in de namiddagzon ‘Oben Ohne’ een siësta doen. Hij doet zijn bijnaam Pierre Glûre eer aan. De rest van de buren komt soms in de weekenden of helemaal niet.

Omdat we in 2005 zijn begonnen met alleen maar weggegeven overblijvertjes als meubilair voldeed een minimale huisverzekering. Maar in de loop der jaren hebben wij de Ikea in Badalona veelvuldig geplŭnderd en er een volwaardig huis van gemaakt. Drie jaar geleden hebben we er een flink stuk aangebouwd, de Royal Suite, zodat we ook een beetje privacy hebben in drukke tijden. Wij happy en ook de caravaan van terugkerende vrienden en familie blij. Ik heb toen overwogen om een alarminstallatie aan te leggen, want het dievengilde is tegenwoordig vaker actief in de niet-toeristische gebieden. Maar je raadt het al, behalve mooie voornemens hangt er één nep-camera en één live-camera, waarvan de app op mijn telefoon het na twee jaar nog steeds niet doet… Alarma nada. Onder Marion’s kant van het bed ligt een honkbalknuppel met Barcelona-logo en in het nachtkastje een spuitbusje Pepperspray. That’s all.

Toen we vorige week zaterdag aankwamen, viel me eerst niets op. Pas toen ik naar de achterkamer liep, vroeg ik me af waarom we de boel zo slordig hadden achtergelaten. Niet op z’n Marion’s zal ik maar zeggen. Toen pas viel het kwartje, want het rolluik en de schuifpui stonden half open. Alle laatjes en kledingkasten waren doorzocht en op het bed lagen allerlei lege brillenhoezen symmetrisch naast elkaar. Ik ben niet vaak complimenteus, maar ik wil de inbraakheren oprecht bedanken. Wat een mooie, nette klus! Geen puinhoop, geen rommel, geen sporen. Chapeau! En dan al die moeite voor 6 zonnebrillen en een oud MP-3 spelertje. En onze trouwringen! Van goedkoop zilver en bij elkaar €12,= gekost. Slechts één dag gedragen. Als nieuw!

Wat natuurlijk volgt, is een heel pandemonium aan acties: in het dorp even de politie opgezocht, die meteen meeging, volgende dag recherche voor sporen, daarna aangifte doen en mannetje laten komen om deur en rolluik te repareren. Schijnbaar is er een professionele bende aan de gang, die van dorp naar dorp trekt en de jatters zijn alleen maar snel op zoek naar sieraden, geld en kleine waardevolle dingen. De laptop en de TV in onze slaapkamer hebben ze gewoon laten staan. En de rest van het huis durfden ze niet aan in verband met de camera’s en evt. alarm. HAHAHA! Die komen niet meer langs bij Rosamar. Veel te magere opbrengst.

En nu? Het alarm gaat er nu wel komen, maar verder verandert er niet zo veel. Voel me niet onveilig in huis, heb er ook geen last van dat ze in mijn slaapkamer hebben rondgesnuffeld. Marion ook niet, maar die is niet bang uitgevallen. Gelukkig maar, want ze is hele zomers grotendeels alleen. En nu Ibrahim weer terug is van drie maanden fruit plukken in Andalusië zal er ook doordeweeks meer reuring rondom Rosamar zijn. Nog geen idee hoe ik hem de werking van het alarm ga uitleggen…

Omdat het jatten van andermans spullen zo ver van mijn waardes afstaat, vraag ik me altijd af wat voor type mensen dat doen. Krijg je geen scrupules als je dingen meeneemt waarvan je kan inschatten dat iemand er ontzettend aan gehecht is? Wat heb je mee gekregen in je jeugd van je ouders? Wanneer ben je voor het eerst die lijn overgestapt? Je eerste diefstal. Een pak melk? En de volgende keer? Twee? En daarna was alles een makkie?

Zo’n inbraak is vervelend, maar meer ook niet. Kwestie van helaas pindakaas. Er zijn mensen om ons heen ziek, die zich graag druk zouden maken om een paar zonnebrillen. Dus: Praede diem!

Shoot!

Ik raak een beetje de kluts kwijt. In Amerika roept de Hoofd Cowboy dat leraren op Highschools moeten kunnen schieten en in Nederland wordt Cowboytje spelen in de ban gedaan omdat het stigmatiserend werkt voor de Indiaantjes. Help!

De manier waarop die Cavia reageert op een tragedie als the Parkland Highschool Shooting is voor ons totaal onbegrijpelijk. Tommy Wieringa, mijn favoriete columnist, verwoordde Trump’s voorstel voor gewapende leraren perfect: ‘het is de pest met pest bestrijden’. Er is een onthutsende film/docu die laat zien wat de macht van de wapenfabrikanten wereldwijd is en zeker in the US. (zie link). Na het zien trok ik een trieste conclusie: oorlogen en conflicten worden gemaakt. Ze ontstaan steeds vaker omdat bewust partijen tegen elkaar opgehitst worden. Denk je dat het niet gebeurt? Wat zijn we dan aan het doen in Irak, Afghanistan, Syrië, Jemen?

Maar stel nou dat leraren in mijn jeugd over wapens hadden beschikt? Ik denk dat ik er dan nu niet meer was geweest. Het gevaar kwam namelijk niet van buiten het klaslokaal, maar van binnenuit. En leraren mochten vroeger veel meer. Ik was gewoon afgeknald. Bv. door mijn leraar Engels, die altijd met die vieze stinkpijp mijn dag vergalde en die ik gek maakte met een ijzeren kikkerklikker onder mijn bovenbeen. KLIK-KLAK. KLIK-KLAK. Totdat het klotending een keer via het houten zitvlak afgleed op de harde vloer van het lokaal. En ik 2 maanden geen Engels meer mocht volgen.

Toen was ik al op de HAVO beland, na een mislukte poging op het VWO van het Dominicus College. Daar was ik als kleine brugpieper beland en met hakken over de sloot het 2e jaar in gerold. Maar dat jaar kwamen er een paar vakken bij, die niet mijn interesse hadden. En die werden gegeven door Dominicanen, een soort monniken-sekte. Zij stonden in een muf ruikende pij voor de klas te oreren, koeioneren en schofferen. Mijn autoriteitsprobleem heeft toen voor het eerst kortsluiting veroorzaakt. Het waren enge mannetjes, met een enorm misplaatst superioriteitsgevoel.

Duits werd gegeven door zo’n koekwous in een geel-witte jurk. Ik noemde hem steevast Herr Wolff. Wolff liep Duits vloekend en tierend door de klas, ons minkukels uit kafferend in 3E naamval-staccato: AUS-AUSSER-DEM-MIT-NACH-BEI-SEIT-VON-ZU! De speekselvlokken vlogen door de lucht toen hij mij, zijn favoriete slachtoffer, weer eens uitschold en tegelijkertijd onder spuugde. Toen was ik het zat.. Ik mikte op zijn gezicht en met een haast perfecte parabool landde er een klodder Frank’s Special precies op zijn linker brillenglas. Mijn klasgenoten bevroren en het was onnatuurlijk stil. Aan mijn oor werd ik het klaslokaal uitgesleurd en bij de conrector afgeleverd. Twee uur later was mijn VWO-carrière ten einde.

Ook later, op de Middelbare Hotelschool in Wageningen, heb ik bij menig leraar het spreekwoordelijke bloed onder de nagels vandaan gehaald. Onze leraar Vaktheorie Koken vond het nodig om ons eindeloze rijen recepten uit het hoofd te leren stampen. Omdat een 3 voldoende was om over te gaan, heb ik weleens na het goed invullen van de eerste 3 vragen van het tentamen mijn papiertje ingeleverd en triomfantelijk het lokaal verlaten. Hetzelfde gold voor Frans. Onze lerares had een LOI-cursus Frans gevolgd en ik vond het logisch om haar constant in de klas te verbeteren. Haar wraak was trouwens zoet; voor mijn mondeling kreeg ik een 4 en er was geen beroep mogelijk.

Alles overziend, was Donnie’s suggestie om leerkrachten te bewapenen, mij toen noodlottig geworden. Zoals wel vaker in het leven, komt het gevaar meestal van dichtbij in plaats van veraf. Het zijn in Amerika niet de moslimterroristen die het gevaar vormen, maar Ome Hank of klasgenoot Jimmy. Duizenden doden per jaar, omdat het achterhaalde 2nd Amendment (Het Recht op Zelfverdediging) zwaarder weegt dan het uitsluiten van het gebruik van wapens door dombo’s.

Tot slot dan nog even het einde van het cowboy-feestje door die Utregse cultuurtempel Vredenburg. We weten allemaal dat er een discussie is over Zwarte Piet, Piet Hein en nu dus ook over Black Vedder, de vriend van Arendsoog. Maar ik wil graag één keer per week met een verentooi op mijn hoofd en joelend als Klukkluk achter mijn meisje Marion aan. Dat doe ik al jaren. Mag dat spelletje nog wel dan? Of moet ik een alternatief gaan bedenken?

Nick

Toch nog sneller dan verwacht hebben we deze week afscheid genomen van mijn oom en grote voorbeeld Nick. Het zat eraan te komen en toch werd ik erdoor overvallen. Een spoedbezoek Down Under om hem nog een keer te bedanken voor zijn Lebensfreude en humor kan dus niet meer. En dus blijven herinneringen als haperende zwart-wit beelden over mijn netvlies dansen.

Nick is één van de acht broers en zussen van mijn vader. Na een matige schoolcarrière (dyslexie betekende toendertijd gewoon dat je niet goed kon leren) en een paar jaartjes zwerven over de wereld is Nick begin jaren ’70 in Australië terecht gekomen. Daar is hij, 48 jaar later, in het bijzijn van zijn vrouw Joy, zoons Michaël en Phillip aan zijn laatste trip begonnen. Na een paar intensieve weken met veel familie en vrienden was hij er klaar voor. Zijn gevoel voor humor liet hem ondanks zijn slechte gezondheid nooit in de steek, ook niet in zijn laatste dagen. Een uniek mens is niet meer.

Ik heb al vaker hier gememoreerd aan mijn Australische jaren eind jaren ’80 en telkens stonden Nick en Joy dan centraal. In het leven besef je vaak pas later wat de invloed van sommige mensen op je persoonlijke groei is geweest. De frivole jaren in Spanje als reisleider en ANWB-inspecteur waren, vlak na de hotelschool, een soort overgangsfase naar de echte werkwereld. In Australië ging dat geruisloos over naar een professionele omgeving waarin hard werken de norm werd. Nick had met die instelling veel bereikt, maar ook altijd ruimte over gehouden voor de leuke dingen. Onder het motto: Work Hard, Play Hard.

Als een soort van Dutch Son draaide ik mee in het gezin, fungeerde als buffer tussen de pubers Michael en Phillip en klopte met regelmaat bij Joy aan voor uitleg over de onnavolgbare werkwijze van Nick. Ik had dan in de haast weer een bierviltje met taken in mijn hand gekregen, met totaal onleesbare kreten. Mijn talenknobbel was simpelweg niet toereikend genoeg om de hiërogliefen te ontcijferen, maar Joy vertaalde het zonder moeite. Ze was het na al die jaren gewend om het zakelijke vernuft van Nick om te zetten naar een fatsoenlijke administratie. Uit werkelijk elke broekzak of opbergvakje in de auto kwamen bonnen, rekeningen of facturen tevoorschijn.

Nick’s kracht lag heel ergens anders. Hij had een aanstekelijke gunfactor voor klanten, was nooit te betrappen op arrogantie of hautain gedrag, was super pragmatisch en creatief in oplossingen ( “if you can’t solve it, it’s not a problem but a fact”) en bleef altijd zichzelf, wie er ook voor hem stond. En hoewel hij zakelijk slim opereerde, ging bij hem ondernemen nooit ten koste van de ander. Goed voor zijn mensen, goed voor zijn klanten. Ik heb sindsdien altijd geprobeerd deze eigenschappen na te streven. Het heeft me veel geholpen, ook in slechte tijden. Je hoeft je dan nooit te verstoppen.

We hebben samen gelachen toen we Stevie Wonder in een houten kist op wielen onder het podium moesten duwen, voor zijn optreden in het Indoorstadium van het Australian Institute of Sports…. Gedold met de groupies die voor de kleedkamer van Dave Stewart van de Eurythmics lagen, terwijl Dave binnen voor pampus lag op een spiegel van waspoeder… Tweeduizend man vegetarische broccolisoep geserveerd, getrokken van kippenbouillon… Honderden muggenbulten opgelopen in de tot hotel omgebouwde tramstellen in Lightning Ridge, de opaalhoofdstad van Australië enz. enz. Never a dull moment.

In de wereld van nu is het lastig om zaken te doen, zoals Nick het altijd heeft gedaan. De gunfactor is zelden nog van doorslaggevende aard. Er zijn Europese aanbestedingen om te beslissen wie een contract tegen onmogelijke financiële condities gaat uitvoeren. Ongeacht je bewezen meerwaarde kun je er dan zomaar uitliggen. Bedankt en tot ziens. Kil en zakelijk, geen ruimte voor gevoel of passie. Misschien probeer ik met mijn nieuwe bedrijf De Groene Artisanen wel tegen de stroom in te bewijzen dat het nog steeds kan: intuïtief zakendoen met gezonde uitgangspunten. Zoals Nick het, misschien onbewust, heeft nagestreefd.

Maar eerst moet Nick een plek krijgen in hetzelfde gedeelte van mijn eigen harde schijf, waar ook mijn ouders zijn opgeslagen. Het is daar in korte tijd erg vol geworden. Kan voorlopig niet veel meer bij.

Handdoekje leggen

Het is wat, zo’n druk leven waarin je niks wilt missen. Nu zijn we weer in Torremolinos beland, die parel aan de Costa del Sol. Met in de nabije omgeving andere hidden secrets als Benalmadena, Fuengirola en Mijas Costa.

We komen er graag. We zijn altijd welkom bij neef Bart, Isa en tante Marijke en de Andalusische levensstijl is nog ongedwongener dan de Catalaanse variant. De vliegbus zat vol met Carnaval-ontwijkende Brabo’s, gokkend op een beetje zon. Het nieuwe handbagage beleid van Rianne begint alweer gezeik op te leveren. Door sluw de gele bagagestickers eraf te trekken mochten onze rolkoffertjes nog mee bovenin, maar dat zal niet lang meer duren. En extra betalen voor prioriteit is geen optie…

Een interview met de directrice van Neckermann bezorgde mij een deprimerende vlucht. Ze heeft een oplossing voor de chaotische toestanden rond de mega-zwembaden bij de grote resorts. Ik kijk soms verbijsterd naar filmpjes waarin vakantiegangers als een roedel hongerige wolven staan te trappelen om handdoekje te leggen. Elkaar tackelend werpen zij zich op een setje lichtbedden, de handdoeken lancerend als een torador die zijn stier ophitst. Om daarna, nog dronken van de adrenaline, te gaan ontbijten. In de All You Can Eat All Inclusve ontbijtzaal van Miramar Grand Resort.

Ik hoef me er niet aan te ergeren, want ik zal er nooit meer komen. Ik heb ooit in Mexico een paar ochtendjes de handdoeken van al die bezette ligbedden op een hoop naast het pierenbadje gegooid, om dan na het ontbijt een effect-analyse vanaf mijn balkon te maken. De spanning liep hoog op als Arend en Bertha knus op de bedjes lagen van Kevin en Charity lagen, die pas om 11.30 uur kwamen aankakken. Van pure verveling had ik om 14.00 uur ‘s middags al 4 Piña Colada’s achterover geklokt en kon ternauwernood lopend het All You Can Eat Taste The Same avondbuffet halen. Het was meteen All-Out voor ons.

Carola, de kordate hotelvolpropper van Neckerman, had een handig online-reserveringssysteem ontwikkeld. Zodat je voor €25 vooraf via een app kon kiezen welk ligbedje de hele vakantie voor jou was. Alleen voor jou, verboden voor iemand anders. Er zat ook een handige tool bij waarin je een virtual tour kon maken rond het zwembad om te kijken welke plek het beste bij je paste. “Het loopt storm”, aldus Carola.

Al mijn toekomsthoop voor de menselijke diersoort is weer als een natte handdoek verdwenen. Wat zijn wij toch een stelletje ongelooflijk zielige stumpers. Kuddedieren, dommer dan die duizenden gnoes die zich elk jaar massaal in woest stromende Afrikaanse rivieren storten. What’s next? Een app zodat je als eerste 78 saté-stokjes van het buffet mag opstapelen op je bord? Een voucher om al 4 uur voor opening over de huishoudbeurs te mogen rennen met een grote rolkoffer? Een Pamper-alert als de luiers in de aanbieding zijn bij de Aldi?

Iedereen beleeft zijn vakantie anders. Maar het is toch niet de bedoeling dat je juist in die spaarzame vakantieweken hartslag 200 krijgt van handdoekje leggen? Je hebt je toch de takkes gewerkt om effe uit de sleur van Debiteuren Crediteuren te zijn? Durft niemand in je naaste omgeving meer een correctiegesprekje met je voeren? “Kom op Wesley, het is niet de parkeerplaats van de meubelboulevard op 2e pinksterdag?”
Misschien is thuisblijven en intensieve therapie een betere optie.

Vrijdagavond was het weerzien met de vriendenkring van Bart en Isabel weer even hartelijk en gepassioneerd als altijd. Op zijn Andalusisch werd er tot laat geproost, op heerlijke tapas geknabbeld en vurig gediscussieerd. Catalanen zijn weer een beetje minder populair geworden door het onafhankelijksstreven. Maar onze uitnodiging naar Rosamar te komen voor een weekendje Catalunya werd door alle 10 met ‘¡OLÉ!’ ontvangen. Misschien kunnen Marion en ik namens Catalunya met een charme-offensief de Ruptura Social(sociale breuk) met de rest van Spanje een beetje herstellen.

En nou moet ik mee met Bart, Isa en Marion om de ‘Caminito del Rey’ te gaan wandelen. Drie uur over een houten geitenpaadje langs steile rotsen glibberen. Bij sommige attracties in de Efteling staat een minimum lengte of een maximaal gewicht vermeld. Met een beetje mazzel…..

Jolly Good!

Voor een superkorte trip ben ik in London beland. Daar was ik best wel een tijdje niet geweest, terwijl in ons foodvak London de trendsetter voor Europa is. Maar met mijn Zuid-Europese voorkeur kijk eerder naar beneden dan opzij.

Het was 22 jaar geleden toen we met mijn eerste leasebak, een echte Ford Monedo 1.6 op LPG, met een catamaran-achtige veerboot vanaf Calais het Kanaal overstaken. De tunnel was net gegraven en klaar, maar nog schreeuwend duur. In Calais werd je nog niet besprongen door radeloze asielzoekers die dachten dat the UK het Walhalla was. Links rijden kostte weinig moeite, zeker na twee jaar Down Under. Het was een mooi weekendtripje met vrienden, in een samenstelling die aan twee kanten is veranderd.

De terugreis met de catamaran was dramatisch. Door een kolkende zee met hevige windstoten en regenvlagen werd er noodgedwongen uitgeweken naar Boulogne, zuidelijk van Calais. Een boot vol kotsende mensen en auto’s met blikschade door het schudden in het ruim. Ik kwam zelf redelijk ongeschonden van boord, omdat mijn maag alleen tegensputtert na 23 bier, 5 Bacardi Cola en 3 broodjes Shoarma. Maar op de één of andere manier is London toen fors gedaald op de bezoekladder.

Nu ben ik gistermorgen in Eindhoven om 8.00 uur met vriendje Gaico in een vliegbus van Ryanair gestapt om 50 minuten en 35€ later op London Stansted te landen. Geheel volgens Ryanair-traditie ligt ook dit “London-vliegveld” ruim een uur van London af. Met een bus het laatste uurtje naar de stad getuft, want de treinrails waren in onderhoud. Snel onze spullen in het hotel gedumpt om daarna gehaast bij een hippe lunchtent een goddelijk lekker biertje te bestellen. Mijn eerste druppels alcohol na Dry January smaakten heerlijk en maakten meteen roezig. Één van de weinige voordelen van ouder worden is bij mij een afnemende alcoholbehoefte en tegelijkertijd een zwaardere impact bij bovenmatig innemen. Voorzichtigheid was geboden, anders zou ik de hoofdact van het weekend missen.

Gaico en ik zijn namelijk in London voor een potje voetbal. Gewoon, omdat het kan. De keus viel maanden geleden op Arsenal tegen Everton, omdat daar Ronald Koeman trainde. Maar het Europese trainersgilde is gewaarschuwd als wij vaker dit soort wedstrijden bezoeken; meestal is de trainer ontslagen voordat wij er zijn. Zo ook Koeman, die onze nieuwe bondscoach gaat worden. De wandeling rond het imposante Emirates-stadion was very impressive. Overal herinneringen aan hun oude helden, standbeelden van de grootste iconen (Bergkamp!) en een alles verslindende clubliefde bij de supporters.

Tien jaar geleden is het oude Highbury stadion vervangen door het hypermoderne Emirates stadion. Maar de rest is in deze volkswijk onveranderd gebleven. Oude, verpauperde huizen met een metrostation ertussen gepropt en een aftandse kroeg die uren voor de wedstrijd al stampensvol zit. In ras tempo gleden de pints Fosters en Carling ook bij ons naar binnen, terwijl we verbaasd naar het totaal versleten bloemetjestapijt op de grond staarden. Het bewoog een beetje zompig onder onze voeten… Maar hygiene was geen prioriteit in deze volkspub; de urinoirs zaten puur voor de richting vast aan de muur, want de spatresten en miljoenen bacterien vlogen kris kras door de ruimte.

Het luxe stadion van Arsenal staat in schril contrast met de wijk en de supporters. Arsenal is een volksclub, in 1886 opgericht voor de medewerkers van de wapenfabriek Arsenal en voetbal was en is hun enige uitlaatklep. Overal om ons heen mensen die al 30-40 jaar een seizoenskaart hebben, ook al kost die een maandsalaris. Het potje voetbal was snel gespeeld; Arsenal walste over Everton heen en binnen 30 minuten was het 3-0. Het werd uiteindelijk 5-1 en Arsenal deed gelukkig zijn bijnaam (Boring Arsenal) geen eer aan. Het was tijd voor een aftermatch biertje, samen met al die proud supporters.

Vandaag laat Gaico mij nog even wat toeristische highligts zien, want de volgende keer kan wel weer 20 jaar duren. London is een boeiende, typisch Engelse metropool. Het miezerde gisteren de hele dag door, de prijzen zijn astronomisch hoog en ik heb de laatste jaren nergens zoveel zwervers en bedelaars gezien in Europa. Ik weet niet of dit de eerste effecten van de Brexit zijn, maar ik vond het schokkend anno 2018 in een rijk Westers land.

Samen mijmeren we alvast over de volgende voetbalbestemming. Athene voor AEK tegen Panathinaikos? Rode Ster Belgrado tegen Partizan Belgrado? The old firm tussen Celtic en Glasgow in Schotland? Genoeg keuze, maar suggesties zijn meer dan welkom!

“Hallo Allemaal, wat fijn dat je er bent!”

Nu ik tot de Leeftijd der Wijzen ben toegetreden, moet ik me er misschien iets meer naar gaan gedragen. Tikkie meer filosofisch in plaats van kort door de bocht. Wat meer overpeinzend in plaats van snel oordelend, stimulerend in plaats van affakkelend. Wordt nog een hele klus..

Afgelopen week keek ik samen met Marion naar een herhaling van ‘de Luizenmoeder’. Holy moly, wat heb ik gelachen, het is zo herkenbaar. Ik heb zelf een tijdje als een paria op het Lagere School Plein van mijn meiden gestaan en ben uiteindelijk toch als voorzitter van de Medezeggenschapsraad geëindigd. De vergaderingen waren tenenkrommend saai, waarbij sommige ouders op micro-nivo probeerden hun zin door te drijven of het functioneren van leerkrachten te ondermijnen. Soms ging het dan een half uur over het verkeerde merk krijtjes dat vlekken op het blousje van Merel had veroorzaakt…

Al met al was het zeer leerzaam en heb ik daardoor mijn opdrachtgevers in onderwijscatering beter kunnen begrijpen. Maar ook gemerkt dat opvoeden van kinderen op 1000 verschillende manieren kan. Ook ik had de neiging om dat vanuit mijn eigen perspectief te bekijken en dan snel een oordeel klaar te hebben. En dat perspectief wordt mede bepaald door je eigen opvoeding en zo is het cirkeltje rond. What comes around, goes around.

In hun laatste levensfase heb ik regelmatig met mijn ouders gesproken over mijn eigen opvoeding of althans hun poging daartoe. Het was een mix van veel vrijheid en soms een krampachtige poging tot grip. Vier kinderen, twee uiteenlopende denkwijzen en een druk horecabedrijf zijn lastige parameters. Van sommige dingen hadden ze afzonderlijk van elkaar spijt, maar de vraag is of dat terecht is. De meeste ouders voeden op naar eer en geweten. Het is dan achteraf makkelijk oordelen, maar opvoeden in de jaren 70 is toch anders dan in het nieuwe Millennium. Het belangrijkste is dat wij alle vier de kans hebben gekregen onze eigen keuzes te maken, hoe verschillend dan ook.

Het blijft wel een heikel onderwerp of iedereen de vrijheid moet hebben om nageslacht te produceren. Dat je lekker oefent kun je niemand onthouden, maar de gevolgen kunnen desastreus zijn. Ik heb de afgelopen weken met ingehouden woede en verbijstering de lugubere details gelezen over het Amerikaanse gezin Turpin. Dertien kinderen jarenlang gevangen gehouden, gemarteld (maanden vastgebonden aan bed), ondervoed (in hun bijzijn zaten de ouders wel zelf te smikkelen). Er blijft bij mij wel iets continu knagen. Waarom deed de school niks, terwijl de kinderen naar huis werden gestuurd omdat ze stonken? Waarom deed de huisarts niets, terwijl sommige kinderen abnormaal klein en ondervoed waren? En waar waren de buren, de familie, de sociale instanties?

Je kunt mensen niet het recht ontnemen om kinderen te krijgen, ook al maken ze er een potje van. Dat is extra zuur voor mensen die het heel graag willen, maar waar het medisch niet lukt. Dat gemis gaat nooit weg. En als je toch de knoop doorhakt en gaat voor adoptie, kom je in een hel van jaren terecht waarbij je aan de Goden bent overgeleverd. Of beter gezegd: je wordt financieel uitgekleed door incompetente en onzorgvuldige instanties die achteloos over jouw ultieme wens beslissen. En je kunt er niets tegen doen, want één tegenwoord en je ligt eruit. Terwijl Barbie, housend met haar kinderen, op TV een tampon uit haar grot laat vallen. En nog een pilletje neemt…

Maar je kunt ook te ver gaan in het beschermen van je kind. Er een verwend kasplantje van maken. Een typisch PHDH-kind: Pijntje Hier Pijntje Daar. Vrijdag is er een voorstel gepresenteerd om kleine kinderen die sporten in een ander elftal dan hun eigen leeftijdsgenootjes te plaatsen. Meer bij hun biologische leeftijdgenootjes. Dan voelen ze zich prettiger…. ZIJN WE NOU HELEMAAL VAN DE POT GERUKT? Dan zit je als slimme smurf van 14 dus bij Dombo-reuzen van 10! Nee, daar word je blij van! De beste voetballers zijn bijna altijd kleine mannetjes geweest. Gedreven doorzetters die nooit opgaven. Wie? Pele. Cruijf. Maradona. En de beste: Messi….1.69m!

Dus als je nog de kans hebt: geef ze een beetje weerstand mee. Zeg eens gewoon nee. Zo ziet de wereld er namelijk uit anno 2018. Ik ben er te laat mee haha!

Klussen

Zo, Blue Monday overleefd. En nu weer gewoon met montere blik en positivisme vooruit kijken. Er is zakelijk genoeg te doen en privé komen er ook veel leuke dingen aan. Het was dit Duitse weekend dus vooral zaak om de klussenlijst bij te werken. Stilzitten is geen optie voor mij.

Mijn vader was niet bepaald een handige doe-het-zelfer. Was ook niet nodig, want er liep op de Goffert een heel scala aan handige kerels rond, die de boel draaiende hielden. En Opa van Zomeren had mijn vader niet bepaald gestimuleerd om dingen zelf te doen. Zijn gevloek tijdens het klussen was vaak in Arnhem te horen. Hij pakte wel alles aan en was vooral sterk om de uitgekiende indeling van een nieuwe caravan er compleet uit te slopen. Dan maakt hij er zelf een mobiele keuken met loodzware apparatuur in. Het waren echte foodtrucks avant la garde. Ze werden naar het Gofferstadion gesleept, waarbij de oude Kevers bijna bezweken onder het gewicht.

Toch heb ik ongemerkt wel mooie klus-eigenschappen van mijn Opa overgenomen: ‘het moet kunnen’. ‘Niet geschoten, altijd mis’. ‘Dooie dingen zijn geen baas.’ Toen van der Stad, de legendarische bouwhandel aan het Hertogplein in Nijmegen, voor het eerst zwenkwieltjes in het assortiment had, heeft Opa volgens mij meteen de hele jaarvoorraad opgekocht. Werkelijk alles in huis kon je met een goede schop naar de andere kant van de kamer lanceren. De meeste meubeltjes waren bekleed met goedkoop nepleer, vastgetimmerd met honderden bolvormige klinknagels. Het leek in de verste verte niet op Chesterfield, maar was wel zijn eigen huismerk.

Mijn klus-carrière is pas begonnen in 1999, met de aankoop van onze Deutsche Stube. Financieel nog niet hersteld van het zware Partycatering-debacle, was doe het zelven de enige optie om van een oud en primitief huis een fijn huis te maken. De bedrading was nog van stof, er zaten kolossale steenkachels in die op nachtstroom werkten, alle waterleidingen lekten en de garage rook nog naar het laatst levende varken. Zelfs de kookketel voor het varkensvoer zat nog half vol… Samen met Nol, onze Groesbeekse aannemer, vriend Hans en heel veel hulp hebben we twee jaar lang elke vrijdag en zaterdag gebuffeld. De zondag viel al snel af, omdat buurman Hermannnn al op de tweede kluszondag schreeuwend in de tuin stond: “SONNTAG RUHETAG!!!”

Niet gespeend van enige technische kennis heb ik alles aangepakt. De linkste klus was wel met een pneumatische hamer het betonnen dak van de garage slopen. Waarschijnlijk had Hitler in 1938, het bouwjaar van ons huis, nog wat gewapend bunker-beton over. De eerste bewoners hadden daarom een 30 cm dikke laag gebruikt, waarop een Duitse tank gemakkelijk kon parkeren. Met donderend geraas stortte het dak uiteindelijk omlaag, onderweg een ander muurtje meenemend. Bosnië leek ineens heel dichtbij. Maanden later hadden we toch een prachtige serre. Ik heb al het bouwpuin gebruikt om het terras op te hogen. Als er over een paar honderd jaar archeologisch onderzoek wordt gedaan, zal er met verbazing gekeken worden naar de pleepotten, badkuipen, vensterbanken en grinttegels. Maar opgeruimd staat netjes.

Dit weekend heb ik voor de 4e en laatste keer de houten vloer geschuurd, gebeitst en gelakt. Een vervelend, maar ondertussen wel routinematig klusje. Marion was voor de zekerheid naar de sauna gegaan, ervan uitgaand dat ik wel een paar keer een “Opa van Zomeren”-aanval zou krijgen. Maar zelfs tot mijn eigen verbazing geen onvertogen woord, geen ontsnapt vloekje, geen gescheurde stembanden. En waar ik vroeger vooral snel klaar wilde zijn, heb ik geconcentreerd en precies gewerkt. Ik wijt dat toch aan het 55+-effect. Jammer dat het zo lang heeft geduurd…

Beun de Haas is er nu wel even klaar mee. Volgend weekend lekker naar Girona met misschien een paar skidaagjes erbij, daarna potje voetbal Arsenal tegen Everton in London en het derde weekend eindelijk weer eens naar Bart en Isa in Malaga… Daar ga ik de Caminito del Rey, een wandeltocht langs steile kliffen en diepe afgronden, proberen. Grote kans dat ik net als vroeger volledig flip en halverwege vloekend en tierend rechtsomkeer maak.

Als jij wat klushulp kan gebruiken, doe geen moeite. Marion beheert de agenda en de kluslijstjes. Telkens, als ik bijna klaar ben, volgt er een update. Die stok achter de deur heb ik nodig….

Hiephoi

Ik heb er nooit last van gehad. Tot voor kort. Het is gaan knagen en als een miezerig ettertje achter mijn oogkassen gaan zitten. De ene dag ben ik er ook meer mee bezig dan de andere. Misschien is het goed als aanstaande maandag voorbij is. Het is dan ook nog eens Black Monday. Meest deprimerende dag van het jaar. Tuurlijk….

Ik word 55. En voel me door dat getal voor het eerst van mijn leven oud. Want dan is de 60 wel heel dichtbij aan het komen. Toch? Ik voelde me altijd een jonge hond en keek vaak een tikkie meewarig naar oudere vakgenoten. En nu merk ik, sensitief als nooit tevoren, dat ik zelf zo word aangekeken. Op mijn werk, gister door het Groesbeekse kapperinnetje van 20, bij het stoplicht, in de supermarkt. Nu het Spaanse zomerbruin de vermoeidheid niet meer kan maskeren, is der Untergang zichtbaar geworden. Oude man, wallen, grijs, Michelin-vormen, stijf in de heupen, kromme rug. Kortom, een zombie. Zal ook wel geen toeval zijn, die eerste drie letters van het woord zombie en mijn achternaam…

Vijf jaar geleden stond ik er anders voor. Spetterend groot feest gegeven samen met Sweet Eighteen dochter Anne-Roos. Beetje freewheelen met mijn meisje tussen Spanje en Nederland, prima cateringadvies-klusje bij Noord-Hollandse jagers, gezonde ouders, overlopend van vrije tijd en energie. Ik kluste nog lekker zelf aan mijn stulpjes en ging wel drie keer per week naar de fintnix. Marloes beetje helpen met de studie of het tussenjaar van Anne-Roos in Barcelona stimuleren. Ik kon toen niet bevroeden dat de tand des tijds al een paar jaar later leegtes in mijn omgeving veroorzaakte of dat een terugkeer op de Apenrots een reëel gevaar werd. Het is maar goed dat het (nog) niet mogelijk was om in je persoonlijke toekomst te kijken. Ik was dan depressiever geworden dan Barbie…

En nu? Hoe kom ik uit deze troosteloze circle of life? Wat moet ik gaan doen om niet verder weg te zakken in het eindeloze moeras van grijze voorspelbaarheid? Zelfs Facebook heeft haar voorgestelde berichten aan mij zomaar aangepast tot omroep MAX-niveau. Ik kreeg deze week een promo-video binnen voor een dubbel gewatteerde mannenslip, die druppels opvangt. De Duits sprekende man liep vrolijk rond op een golfbaan in een veel te strakke stretch broek en was overduidelijk links dragend. Hij pochte dat alles immer trocken blieb und keine Tropfen hinter lasst. Arschloch……

Achteraf is dat concert van Metallica in Antwerpen waarschijnlijk een laatste stuiptrekking geweest. Een persoonlijke afscheidstournee na 40 intensieve jaren van Praede Diem. Ik had een paar jaar geleden ook al Carnaval afgezworen, nadat het laatste bezoek aan Oeteldonk was geëindigd met 4 frikandellen en een gemiste laatste trein naar Nijmegen. Het herstel kostte daarna zoveel niet-facturabele dagen dat het eerder op Carna-verval leek. Was ook bang dat ik verward zou worden met Benno L, die Bossche badmeester. Die woont tegenwoordig in Kranenburg…

Welke belevenissen zitten er nog in het vat voor de aankomende vijf jaar? Ik ga in ieder geval nog een paar mooie reizen maken, maar komen er nog nieuwe items op de bijna lege bucketlist? Met mijn petekind Thijs naar een seminar van Richard Branson op Virgin Island? Met mijn drie dames via het Noorderlicht naar New York? Meet and Greet met Kim Yong Un? Vrijwilligerswerk in Jemen? Marathon van Tokyo lopen? Vrede stichten met mijn Duitse oud-buurman Hermannnn?

Ik pieker me suf wat de voordelen kunnen zijn van 55+, maar ik kom niet ver. Ja, ik zal nog wat rustiger gaan reageren naar medeweggebruikers, maar je moet wel op de rechterbaan blijven. Ik zal ook wat minder fanatiek anti—Madrid zijn, maar als je al halverwege het seizoen op 19 punten staat is het ook best zielig. En misschien ga ik wat vaker een maandje geen alcohol doen, want het bevalt prima.

Of zou ik gewoon te weinig zonlicht krijgen? Tekort aan vitamine D? Of Vitamine E(spaña)? Hoe dan ook, doe geen moeite morgen. Laat me met rust. Ben de hele Black Monday onderweg en pas na 23.00 uur thuis. Telefoon op stil, voicemail uit, geen Social Media. Net als Hendrik Groen. Wie? Ja, die…

Geniaal

Iedereen heeft stopwoordjes die hij (te) vaak gebruikt. Soms onbewust, meestal dwangmatig. Het is best irritant. Je wilt ze vermijden, maar ze komen als verbale diarree altijd als eerste uit je mond. Ik gebruik doorlopend het flutwoord ‘geniaal.’ Maar daar wil ik na deze week graag vanaf.

Vroeger, op de Goffertboerderij, verhuurden wij vijf tennisbanen en hadden we een authentieke terreinknecht in dienst. Thijssen was zijn naam, vader van negen kinderen. Drie keer daags werden de gravelbanen geveegd en gesproeid, tussendoor deed hij allerlei hand- en spandiensten voor ons horecabedrijf. Maar na elke vier woorden zei hij ‘Widdewel’ (weet je wel?). Omdat iedereen hem ook Widdewel noemde, dacht ik tot mijn 7e jaar dat het zijn voornaam was. Toen wist ik het wel..

Het is een onlogisch bruggetje, maar ik wil toch even naar het Amerika van Trump toe. Hij heeft het toch al een jaar volgehouden en dat is gezien de chaos best knap. Ik weet dat er Trump-fans onder mijn lezers zijn die het allemaal fake-news en een samenzwering van de oude politiek vinden. Maar ik heb een wat simpeler oordeel: Trump is een levensgevaarlijke gek met een kort lontje. Een verwend rijkeluiskindje dat niet tegen zijn verlies kan. Of is het een spel, een provocatie?

Een paar maanden geleden stuurde Trump zijn gevaarlijke vriendje en campagnestrateeg Steve Bannon weg. Niet het type dat je graag kwaad maakt, met zo’n schietgrage achterban en zijn ultrarechtse internet-platform Breitbart. Steve heeft meegewerkt aan het boek Fire and Fury dat deze week is uitgekomen. Ik heb grote delen van het boek al kunnen lezen en ben echt compleet verbijsterd. Als ook maar 10% waar is wat er geschreven staat, dan is het nog ongelooflijk. House of Cards en Homeland zijn saaie verhalen vergeleken bij de explosieve werkelijkheid in the White House.

Trump heeft niet eens de moeite genomen om de Amerikaanse grondwet helemaal te lezen en is gestopt bij het 4e amendement. Hij leest geen memo’s, is slecht geïnformeerd, luistert niet, haalt continu zijn eigen oude koeien uit de sloot, is grillig, onberekenbaar en niemand heeft grip op hem. Maar het meest bizarre: hij wilde helemaal geen president worden. Deed alleen een rondje mee om zijn eigen merk Trump sterker te maken. Loosing was winning. Het zou zijn zakenimperium alleen maar sterker maken, daar ging het om. Hij had zelfs zijn barbiepop Melania beloofd dat hij nooit POTUS zou worden. Niemand in zijn campagneteam hield rekening met een overwinning. Ze hebben allemaal tijdens de verkiezingsavond verbijsterd naar de uitslagen zitten kijken. Als verblinde konijnen starend naar de TV-schermen, doodsbang voor de winst.

Donnie had deze week een volstrekt belachelijke tweet over zijn grotere atoom-knop dan die van Kim Yong Un. Je vraagt je af of er niemand is die dergelijke gevaarlijke tweets kan voorkomen. Als president wilde hij de boekverkoop Fire and Fury verbieden, ongehoord in een Westerse democratie. Maar zijn tweets van gisteren spannen de kroon. Omdat er steeds vaker openlijk getwijfeld wordt aan de mentale stabiliteit van Trump, stuurde hij zelf even een geruststellend berichtje. Kijk maar naar de foto bij deze column: Mr President vindt zichzelf “a very stable genius.” Het past perfect in het beeld. Een volmaakt zelfingenomen statement van de machtigste man op deze planeet. Maar het woordje geniaal moet nu wel uit mijn vocabulaire. Ik gebruik het nooit voor mezelf, maar moet er nu wel vanaf. Het is een besmet woord geworden.

En nu? Geen idee, ik kan niet inschatten of The Russian Affair hem nog noodlottig wordt. Ben bang dat hij dat ook overleeft. Hij pronkt ook met andermans veren door de opverende Amerikaanse economie volledig op zijn eigen conto te schrijven. We moeten er maar aan wennen dat we nog een paar rare jaren tegemoet gaan in de wereldpolitiek. Hij zal nog wel een keertje een potje ver plassen met Poetin gaan houden (‘my dick is much longer than his teeny weeny winkler’), Pakistan schofferen (‘all women there have a moustache’) of Prins Harry feliciteren.(‘married a hot chick with great boobs’)

Maar er knaagt iets in mijn hoofd. Is alles wel wat het is? Het is toch gewoon te bizar voor woorden. Zit er nog wat achter? Iets geniaals? Shit. Sorry, laatste keer.