Johan

Nee, niet meteen wegklikken! Deze column gaat niet alleen over die snor. Er zijn veel meer Johans. Zoals Cruyff. Neeskens ook. Ze hebben wel allemaal één ding gemeen: er komt soms verbale diarree uit hun maalschuur.

Afgelopen week  was het de 75e verjaardag van Johan 14. Hij is er al 6 jaar niet meer. Destijds ben ik met vriendje Gerard naar el Clásico én de afscheidswedstrijd van Johan geweest. Ik heb nog op mijn netvlies dat een heel stadion huilde bij de hommage. Want Johan was in alle opzichten voor de Catalanen el Salvador; de Verlosser. De historische 0-5 tegen Real Mierda in Bernabeu in 1974, eindelijk de eerste Europacup in 1992 met de winnende goal van Koeman én de grondlegger van la Masia (de beroemde jeugdopleiding van Barcelona waar Messi, Xavi, Iniesta en eerder ook Guardiola zijn begonnen).

Maar ook de Johan van onnavolgbare analyses en hopeloze Spaanse taalfouten, die zo grappig en legendarisch waren dat ze nu gemeengoed zijn. La galina de piel (vellenkip): hij bedoelde kippenvel, maar als je nu een mager kippetje in een restaurant krijgt, zeg je galina de piel. En un momento dado (op een door God gegeven moment). El entorno: de (natuurlijke) omgeving, maar hij bedoelde de 3e colonne, de kliek van invloedrijke hotemoten binnen een voetbalclub.

De in Catalonië bijna even populaire Johan Segundo (Neeskens) staat niet bekend als een groot prater. In de tijd als voetbaltrainer bij NEC moest je soms de woorden uit zijn mond trekken. Ik heb weleens bij een persconferentie na een oefenwedstrijd tegen een Spaanse club elke zin die Johan in het Spaans sprak drie keer zo lang vertaalt om het nog een beetje acceptabel te maken.

Maar Johan Derksen (de Snor) heeft deze week alle media gedomineerd. Bommen op Charkov moesten even naar pagina 5, de hoge inflatie was pas het 3e  item in het 8uur journaal. En sinds dinsdag hebben alle voor- en tegenstanders zich diep ingegraven in hun stellingen. Ik kijk nooit naar het programma, maar werd op Koningsdag op de golfbaan door een dochter gebeld. Pas later op de dag zag ik het fragment voorbij komen. Ik was vooral verbijsterd hoe je het in je hoofd haalt om zo’n ‘anekdote’ op TV te vertellen. Waarom?

Één ding wist ik al wel meteen en appte ik terug naar mijn dochter: “Karma; hij valt in zijn eigen mes”. En zo geschiedde. Het verhaal is waarschijnlijk minder waar gebeurd dan hij heeft verteld, maar als je dan niet volmondig durft te zeggen dat het stom is en gaat klagen over de reacties, dan heb je de impact van je woorden niet begrepen. Want waar je misschien mee weg kwam 50 jaar geleden, is anno 2022 absoluut onacceptabel. Tijden veranderen, normen veranderen. Ook al kun je nooit terugdraaien wat er toen gebeurde.

Er waren toen wel meer dingen die nu niet meer voor te stellen zijn: rokende ouders in een auto met kids. Een leraar met losse handjes. Zwaar bezopen achter het stuur. Ik kan zeker zeggen dat ik toen dingen heb gedaan, die ik me nu niet meer voor kan stellen. Die ga ik dus ook niet oplepelen, want het is niet iets waar je trots op moet zijn. En daar ging het fout bij de Snor. Hoe graag je ook choqueert, hoe graag je ook heilige huisjes omver schopt, hoe graag je een ander geluid wilt laten horen; er is wel een grens. Daar hoef je niet woke voor te zijn.

In een tijd waarin steeds vaker waanzinnige misstanden (the Voice) naar buiten komen, heb je echt fossielen gedrag om zo’n anekdote smeuïg op TV te gaan vertellen. En dan niet ter plekke door tafelgenoten te worden gecorrigeerd. Iedereen kan dan roepen over vrijheid van meningsuiting, maar daar zijn echt grenzen aan. Dat heeft niets met cancel-cultuur te maken. Wel met empathie en gezond verstand.

Moest Johan de Snor dan van de buis? Van mij niet, als hij maar echte excuses wilde aanbieden. Er keken elke dag 800.000 kijkers naar VI, dus hij zal vast (ook hier) heel veel medestanders hebben met dezelfde mening. Misschien wil Elon Musk hem wel een podium bieden. Twitter is al het woordenriool van boze mensen, maar voor Elon mag het nog vrijer. De vraag blijft: wat is acceptabel?

Keteering

Heel Nederland loopt vast door het gebrek aan menskracht. We hebben 90.000 coaches in Nederland, maar er valt niets meer te coachen. Als je na 2 jaar Covid eindelijk weer eens vakantie gepland hebt, sta je machteloos in de rij op Schiphol.

Met ons keteering bedrijf zijn we in dezelfde situatie terecht gekomen. We hebben het 1e kwartaal een dramatisch ziekteverzuim (boven de 10%) gehad door Carnaval, Corona en Griep, waarbij ook veel medewerkers moeite hebben met herstarten na 2 jaar relatieve rust. En hoe goed we ook ons best doen om sterke arbeidsvoorwaarden te bieden, de concurrentie aast op onze goede mensen. En qua aanname van nieuwe mensen hebben we de lat een stuk lager moeten leggen. Zodat iedereen erover kan springen in plaats van de eerste dag met een enkelblessure te starten..

Toch ben ik optimistisch. De afgelopen weken hebben we 6 verschillende nationaliteiten aangenomen. We waren al behoorlijk multi cultureel, maar nu is ook goede beheersing van de Nederlandse taal geen must meer in veel functies. En ook wij hebben een Oekraïense jongedame aan kunnen nemen, die met een bewonderenswaardige mentaliteit al vanaf dag 1 super enthousiast meewerkt.

Het blijft best bizar dat we een versneld traject hebben kunnen doorlopen om werkgunning etc te regelen voor deze vluchtelingen, terwijl de ‘anderen’ vast blijven lopen in de Nederlandse bureaucratie. Het is een soort omgekeerde discriminatie op nationaliteit, als tegenhanger op de toeslagen-affaire. Maar eigenlijk net zo onacceptabel. Je zult maar Syriër zijn en  lang moeten wachten op je inburgercursusje om na jaren eindelijk te mogen werken…

Wat me altijd heeft aangetrokken in onderwijs- en bedrijfscatering is de voorspelbaarheid. Als een HBO Techniek 3200 studenten op een locatie had, kon ik nagenoeg precies uitrekenen wat de omzet zou zijn in een schooljaar. En als je dan je kosten afstemde op die omzet, mocht je eigenlijk niet in de problemen komen. En in de bedrijfscatering nu met de Groene Artisanen zien we na Covid hetzelfde patroon ontstaan. Kantoren lopen vol (dinsdag en donderdag zijn we er weer met zijn allen) en twee van de drie mensen komt dan gezellig bij ons eten. Ze geven meer uit als voor de crisis, maar het lijkt nog vaak of om 12.00 uur overal de wekker afgaat, iedereen wakker wordt en gaat lunchen.

Die voorspelbaarheid is een schril contrast met mijn oude party-catering bedrijf eind jaren 90. Je was altijd bezig om business binnen te halen: bedrijfsopeningen, congressen, bruiloften, businessevents etc etc. Het ging met hoge pieken en diepe dalen. In januari en februari was er in de zakelijke partycatering geen droog brood te verdienen, terwijl je in mei en juni niet wist hoe je alle offertes kon waarmaken. Uiteindelijk heb ik het niet gered met het partycatering bedrijf, maar de geleerde lessen hebben mij tot op de dag van vandaag heel veel gebracht.

Het was louterend om knetterhard op je bek te gaan. Je weet waar het fout is gegaan en je ontwikkelt een 6e zintuig om ze niet weer te maken. Dat is overigens geen garantie, maar een acceptabele kansberekening. Ook wilde ik niet meer non stop werken 7 dagen in de week. Dan is reguliere catering zeker een verademing, want de weekenden zijn de locaties dicht, de medewerkers vrij en ontstaat er nog iets van een privé-leven. En ik hoefde ook niet meer naar al die MKB-businessclubs borrels om te leuren om handel en de dronken droeftoeters te paaien.

Vrijdag had ik weer eens bij een grote nieuwe cateringklant zo’n typische cateringparty. De directeur ging na 30 jaar met pensioen, zijn secretaresse wilde het allerbeste afscheid, de medewerkers wilden vooral veel eten en drinken en zijn zakelijke vriendenclub besloot op te komen draven om luidruchtig te laven. Zij hadden hun witte wijn wegslurpende eega’s meegenomen, die lichtelijk handtastelijk werden als ik voor de zoveelste keer met een plateau met drank aan kwam zetten. Ik ben en was het gewend van vroeger, maar ik zou het nooit accepteren als het bij mijn (vrouwelijke) medewerkers zou gebeuren.

Gisterochtend herinnerde mijn stramme lichaam vol spierpijn mij weer aan die oude keteering-tijden. Maar een mooie dag op golfbaan Rijk van Nunspeet met 9 soortgenoten uit de foodservicebranche, afgesloten met een fantastisch diner in restaurant Ratatouille in Harderwijk, werkte heilzaam. Godzijdank is partycatering verleden tijd.

Dierenleed

Dit Paasweekend gebruiken we om ons Spaanse huis klaar te maken voor het seizoen. Het klussenlijstje hangt al een tijdje prominent in beeld, dus het wegstrepen is begonnen.

Voor Spaanse begrippen heeft het de laatste weken enorm veel geregend, wat onze achtertuin in een moeras heeft veranderd. Langzaamaan sijpelt het regenwater door de rotsgrond weg en proberen de rillerige grassprietjes de weg naar boven te vinden. Samen met Ibrahim halen we onkruid weg, maakt de hoge drukspuit overuren, krijgen de olijfbomen en de buxussen een trendy voorjaarscoupe en verandert het zwembad van alg-groen naar Blue Lagoon blauw.

Na twee jaar pappen en nathouden moeten we ook onderhoud-technisch een inhaalslag maken. Binnenkort worden alle oude houten balustrades vervangen voor sterke nieuwe balken, voordat een spelend kind er een keer doorzakt en drie meter lager belandt. De gastenbadkamer krijgt een make-over met een nieuwe toiletpot, mooi badkamermeubel en een nieuwe deur met werkend slot. Ook de garagedeuren moeten dringend vervangen worden, want na 35 jaar kletterende regen en vier opknapbeurten zijn ze compleet vergaan. Maar als de teruggave van de belastingdienst zo teleurstellend wordt als we nu hebben uitgerekend en ingeleverd, zullen ze nog een jaartje moeten wachten.

Ook ben ik met frisse moed een nieuwe fase van de kattenoorlog ingegaan. Deze arrogante viervoeters hebben ons verblijf in Malaga gebruikt om onze tuin, onze buitenstoelen en onze plantenperken toe te eigenen zoals Putin met Oekraïne omgaat. Maar zij hebben geen rekening gehouden met de slagkracht van Frankie Zelensky. Met het venijnige kippengaas wat ik gisteren met Ibrahim heb aangebracht, zijn alle oorlogsroutes afgesloten voor doorgaand verkeer. Ik heb er zelf armen vol met littekens aan overgehouden, maar de eerste krijsende kat werd door mij met gejuich ontvangen. Ik weiger te capituleren voor hautaine ongevraagde indringers.

Meer compassie had ik gisteren met een verdwaald spreeuwenjong. Al dagen rommelde het in de afzuigkap. Er had al eerder een vleermuis gebivakkeerd, maar zo klonk het deze keer niet. Na het loskoppelen van de afzuigkap kwam er een uitgeput vogeltje uit, die we met water en notenmix van de Lidl hebben gereanimeerd in de achtertuin. Vanochtend hinkelde het jong nog een beetje door de tuin, voor hij besloot om in de regenafvoerbuis te kruipen. Bij zoveel suïcidaal gedrag helpt geen dierenambulance. Ik heb hem uiteindelijk aan de overkant van de straat op het gras gezet, met een 120% kans dat één van de sluipmoordenaars van de vorige alinea heerlijk geluncht heeft. Voor de zekerheid heb ik het laatste strookje gaas gebruikt om de luchtbuis van de afzuigkap buiten af te dekken. Best jammer, er had een kat in gepast.

Ook een verdwaalde gekko heeft wekenlang gebruik gemaakt van  onze gastvrijheid in Rosamar. Hij bleef lekker binnen heen en weer rennen, pakte onderweg hier en daar een mugje mee en deed graag verstoppertje, altijd gevolgd door een onverwacht KIEKEBOE op de meest onwaarschijnlijke plekken. Toen we hem vandaag eindelijk te pakken hadden en hem buitenshuis plaatste, liet hij van pure pissigheid zijn staart eraf vallen. Zelf bleef hij ons doodstil aankijken met een bozige blik, terwijl zijn staart nog zeker een half uur krullend over de terrastegels bleef bewegen. Best creepy.

Na gedane arbeid is er ook altijd hét moment om het zwemseizoen te openen. Als een ware Adonis dook ik ineens het water in, een lokale tsunami veroorzakend. De volgende keer hang ik toch eerst de thermometer erin, want het bleek maar 17 graden te zijn…. Er dreigde een gekko-scenario, want mijn vleesvogel schrok zo hard dat hij bijna eraf viel. Nu maar wachten dat de zon de aankomende weken zorgt voor natuurlijke opwarming, want ik heb nu een lichamelijk onderdeel dat uit voorzorg waarschijnlijk een terugtrekkende beweging gaat maken. Ik ken wat BN-ers die dat achteraf graag hadden gedaan..

Als beloning voor mijn Survival of the Fattest Contest hapte ik de oren af van een ander dier dat deze dagen niet ongeschonden uit de strijd komt. Hij  bleek alleen van een andere eigenaar, die de treurige aanblik van het aangevreten haasje per se aan mijn column van vandaag wilde toevoegen. Sorry Marion, maar ik moest na de duik eerst zorgen dat mijn vetreserves op peil bleven. Fijne Pasen allemaal!

Leed is geen wedstrijd

Omdat ik regelmatig een stukje schrijf, lees ik met veel bewondering hoe professionele woordkunstenaars, meestal met weinig woorden, haarscherp iets neerzetten. In een wereld van excuses, raar praten en verbloemen van de werkelijkheid (zoals Hugo de Jonge weer liet zien) is het kleine woord of een rake zin heerlijk eerlijk.

Een van mijn grootmeesters is Thomas Verbogt, vaste columnist op pagina 2 van het AD/de Gelderlander. Elke weekdag beschrijft hij in 200 kraakheldere woorden het dagelijks leven. Maandag fileerde hij de NS op meesterlijke wijze na de onbegrijpelijke totale landelijke storing. Hij vond de clichés en excuses van het NS-opperhoofd zo slap dat ze bijna kwetsend waren. Daarbij had hij het ook over het leed die zo’n storing veroorzaakt. Hij wilde niet klagen omdat er veel in de wereld aan de hand is, maar merkte wel op: ‘leed is geen wedstrijd’. Laat het even op je inwerken.

Al 5 weken zijn wij in de ban van de oorlog in Oekraïne. Het heeft in Nederland veel meer impact dan pakweg Syrië, Jemen, Somalië of Myanmar. Want het is in de buurt (Europa), wij merken direct de gevolgen in de portemonnée en zijn bang dat we er zelf bij betrokken raken als de NAVO zich ermee gaat bemoeien. Kortom, een asielzoeker uit Oekraïne kan op veel meer empathie en hulp rekenen dan een gemiddelde Afghaan, hoezeer wij daar zelf medeverantwoordelijk waren aan de puinhoop. En daarom was de opmerking ‘leed is geen wedstrijd’ zo treffend.

In ieders privéleven gebeurt het. Je vertelt wat je overkomen is (“ik heb een week bekaf op de bank gelegen met Covid”) en de ander gaat er met overtreffende trap overheen (“dat is nog niks, ik heb 3 weken op een klapstoel bij de 1e hulp gezeten!”). Of je vertelt over de zware ziekte van een goede kennis, en je gesprekspartner begint over de oom van de buurman van de achternicht in Groningen die op zijn 88e een verschrompeld plasbuisje heeft gekregen door een opstandig prostaatje. Terwijl het geen wedstrijd is..

Soms word je ook verrast door de spitsvondigheid van iemand. Toen Femke Louis en een paar andere snuiters na de eerste maanden Corona riepen “#wij doen niet meer mee!#”, viel heel Nederland over hen heen. Een organisator van een illegaal mega-feest gaf in een talkshow aan spijt te hebben van zijn ondoordachte actie, waarop Britt Dekker, voormalig dom blondje, de briljante woorden sprak: “Spijt is verstand dat te laat komt”. BAM!! Want het gemak waarmee mensen achteraf ‘spijt’ hebben is gênant. Zeker gevolgd door de dooddoener: “ik heb toch sorry gezegd?”.

Het is lastig om tegenwoordig eerlijk te zijn of je mening te geven. Veel mensen hebben een kort lontje, dat snel in de fik vliegt en als een BUK-raket terug knalt. We zijn ook bang aan het worden, vooral voor de publieke opinie. De burgemeester van Valkenburg heeft in al zijn wijsheid besloten om de eeuwenlange traditionele kanonschoten op Koningsdag af te lasten. Omdat de saluutschoten bij de Oekraïense vluchtelingen heftige reacties zou kunnen veroorzaken. “Fijn dat we met de schutterij goede afspraken hebben kunnen maken”. Ik vind Daan Prevoo, zo heet de flapdrol met ketting, een kwezel. Er zijn maar 14 vluchtelingen in zijn dorp. Regel dan een half uurtje een silent disco voor ze met Rowwen Hèze en laat die 16.000 inwoners gewoon genieten van de knalletjes. Ik vind het spreekwoord “Wie bang is voor bramen moet uit het bos blijven” wel passen bij Daantje.  

In de trein naar het vliegveld van Barcelona afgelopen maandag weigerde een knul zonder kaartje zijn legitimatie te laten zien aan de nerveuze conducteur van rond de 60. De noodrem werd erop gezet, de discussie duurde al een minuutje of 5, waarbij de knul steeds dreigender tegenover de kaartenknipper kwam te staan. Ik keek om me heen en zag 2 dames van mijn leeftijd mij knikkend aankijken. Tegelijkertijd sprongen we op en begonnen in onvervalst Catalaans het huftertje uit te kafferen. Hij schrok zich het apelazarus en sprong naar buiten. De bezwete conducteur deed de deur dicht en bedankte ons uitgebreid.

Was het een slimme actie? De andere, jongere treinreizigers bleven tijdens het incident op hun mobieltje staren. Onder het motto: voorkomen is beter dan genezen. Maar vaak ben je te bang!

Familie

Als dingen te groot worden of te complex, is het verstandig om je te gaan concentreren op de kleine dingen. Dan wordt alles beter behapbaar. Je laat de wereldproblemen even los en duikt in je kleine micro-wereld. Inzoomen op klein bier.

Dit weekend zijn we in Spanje met mijn zussie Maaike en vriendje Ron. Alle vier zijn we net op tijd voor de sneeuwstormen vanaf Weeze Airport afgezakt naar Noord-Spanje. Marion en ik hadden nog het plan om met haar auto terug naar Spanje te rijden, maar afgepeigerd even in 14 uur door Frankrijk sjezen is niet zo’n verstandige optie als voor beiden lijf en leden tegen de verzuringsgraad aan zitten. Dus heeft Ryanne ons naar Spanje gevlogen voor € 7,99 enkele reis p.p. Hoezo energiecrisis/vliegtax?

Na weken van extreem veel regen en lage temperaturen begint Spanje een beetje op te warmen. Voor ons het moment om het huis gast-klaar te maken, de tuin strak te trekken, de hoge drukspuit over alle terrassen te jakkeren, het zwembad te ontgroenen. Natuurlijk altijd samen met onze gabber Ibrahim, die het olijfplukseizoen in het Zuiden achter zich heeft gelaten en nog een paar maanden bij ons kan klussen voordat het appelseizoen in het Noorden los barst. Zijn vrouw Hadja heeft in hun dorp Dampha Kunda in Gambia met de komst van onze oude Zafira een statusverhogende positie ingenomen en laat zich heerlijk rondrijden in het gerenoveerde pronkstuk van de lokale gemeenschap.

Wij hebben de afgelopen jaren in Rosamar een onderhoudsachterstand opgelopen, die noopt tot versnelde actie. O.a. de houten balustrades zijn allemaal zo rot als de mentaliteit van Poetin en moeten dringend vervangen worden voordat een onvoorzichtig kind er doorheen valt. Ook in Spanje is het haast onmogelijk om aan werkmannetjes te krijgen, hoe goed ons lokale netwerk ook is. Maar met een beetje geluk gaat Antoní El Timmerman binnenkort 60 meter balken vervangen voor een Vlaams pijnboom-variantje dat er weer 20 jaar tegen kan. Wel voor de prijs van tropisch hardhout, want ook in Spanje gaan de meest normale dingen door het dak qua prijs.

Als deze marginale beslommeringen vallen in het niet bij de warmte en vrolijkheid van een samenzijn met familie van warme en koude kant. We hebben tijd om bij te praten, maar vooral ook tijd om beter te weten wat de ander bezig houdt. Dat gaat verder dan ‘druk op het werk’ of ‘gevolgen van Corona voor een kroeg in Amsterdam of een cateringbedrijfje’. En hoe toevallig  dat ook klinkt, zelfs een dag als gisteren (2 april) staat bol van symboliek: afscheid-dag van onze moeder in 2017, trouwdag voor de wet van Marion en mij in 2007, alweer 15 jaar geleden. Wel grappig dat we pas tijdens de lunch erachter kwamen dat het onze trouwdag was.

In de namiddag sloten Ron en Maaike, na hun kustroute Costa Brava, aan bij de middagborrel in good old Lloret de Mar. Deze tijd van het jaar is Lloret nog niet bedolven onder het massatoerisme van vooral jeugdige zuipers. Er hangt dan een relaxte sfeer, er is aandacht voor gasten, de terrassen staan er gelikt bij, de bediening is nog goed geluimd en vrolijk. Marion en ik hadden net fantastisch gegeten bij DaPaulo, een top Italiaans restaurant aan het eind van de boulevard. Met zijn vieren besloten we in een heerlijk voorjaarszonnetje ruimhartig te gaan borrelen, totdat de zon verdween. De gesprekken waren direct, open en eerlijk en werden later thuis omgezet in een muziekquiz die ruim gewonnen werd door de mannen. Geen discussie mogelijk.

Vandaag doen we een rondje Barcelona met lunch bij Bestial en een bezoekje aan Tia Ria. Daarna gaan er twee van de vier naar het stadion Camp Nou voor een belangrijk potje van de lokale trots tegen de irritante bloedzuigers uit Sevilla. Sinds een paar weken voetbalt mijn clubje weer fris en fruitig, alhoewel de achterstand t.o.v. de Witte Reus uit Madrid te groot is om nog kampioen te kunnen worden. Dat staat nog los van het ouwerwets bevoordelen van Real Madrid, zoals gisteren met 3(!) aanstellerige penalty’s, die een Oscar-nominatie waardig waren (met een flinke tik er achteraan..)

Tijd hebben met en voor je familie is goud, zeker als er al wat schakels zijn weggevallen. Het lijkt klein, maar voelt groot. Doen dus, als het kan.

Savoir vivre

Soms heb je gewoon geluk. Ik zat donderdagavond als een zombie op de bank na de zoveelste zware catering-dag een beetje te zappen. En kwam per toeval terecht bij mijn favoriete reisprogramma ‘Floortje Naar Het Einde Van De Wereld’. Meteen maakten de stresshormonen plaats voor het vrolijke stiefzusje dopamine. Ik ben altijd nieuwsgierig naar plekken op de wereld waar ik nog niet geweest ben.

Deze keer ging Floor naar Patagonië in het zuiden van Argentinië op bezoek bij Ashley. Patagonië staat al een tijdje op de eerste plaats in de reisbucketlist. Het is het belangrijkste onderdeel van ons streven om de PanAmericana te gaan doen, in ieder geval het traject van Colombia en het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika. Google maar eens op Perito Moreno gletsjer, dan snap je wel waarom.

Gisteren hebben Marion en ik verlekkerd nog een keer de aflevering bekeken. Omdat deze Ashley, samen met een rits gelijkgestemden, in alles belichaamde wat wij even helemaal kwijt zijn. In the  middle of nowhere had hij in 30 jaar een volledige selfsupporting community opgezet. Geen telefoon, internet, mail, files, netstroom, Russisch aardgas, RTL Boulevard, plofkip, Radler. Maar wel heel veel ruimte, rust, reflectie, gezond eten, imperfectie en affectie. Het levensverhaal van deze erudiete levensgenieter is een Netflix serie waard. Kijk de aflevering nog maar eens terug.

Natuurlijk zouden we na een paar weken terug willen/moeten naar ons ‘normale’ leven, dichtbij dochters en familie. Want hoe zeer wij ook verlangen naar meer rust en balans, het is voor mij zeker ook de aard van het drukke beestje. Ik merk alleen wel dat de leeftijd begint te tellen. Deze week heb ik ook meerdere locaties operationeel mee moeten draaien i.v.m. personeelsproblemen (ziekte>vacatures> onderbezetting>omzetexplosie) en dat voel ik in lijf en leden. Het piept en het kraakt..

Dus is de vraag: hoe word ik weer meer levensgenieter? Ik ben er een tijdje best goed in geweest, maar ben het sinds Corona een beetje kwijt. Zakelijk is alles complexer geworden. Groei wordt geremd door het niet kunnen vinden van medewerkers, ook al ligt de selectie-lat 4,5 meter lager. Het gemak waarmee aan het begin van de crisis door het UWV steun werd uitgedeeld, wordt weer omgezet naar ouderwetse bureaucratische regels zodat je alles kunt terug betalen. Soms is ondernemen niet leuk en vooral frustrerend, maar daarin ben ik zeker niet de enige.

Marion en ik hebben dus geen last van lentekriebels (vreselijk woord!) maar van reisjeuk. Het is alweer 4 jaar geleden dat we 4 weken door Peru en Bolivia trokken. Machu Picchu, National Park Manu in de Amazone, Titicacameer, zoutvlaktes van Uyuni, La Paz, Cusco, Lima. In de jaren erna stonden Japan/Korea, Cambodja/Maleisië en Dominicaanse Republiek/Bonaire allemaal gepland. Het is gebleven bij mooie tripjes in Spanje. Maar we snakken naar het echte werk. Ploeteren door een regenwoud. Struinen door een metropool. Smullen van een exotisch gerecht. Staren naar een roofdier op een savanne. Uitrusten aan een hagelwit strand met een ijskoud lokaal biertje.

Aan het eind van een werkzaam leven gloort de hoop op meer levensgenieten. Savoir vivre. Zoals mijn moeder dat kon. Met alle financiële beperkingen die ze had, heeft ze de wereld bereisd en genoten van vreemde culturen. Het was gisteren haar 5e sterfdag en ze had gebaald als een stekker dat Corona haar reisplannen in de war zouden hebben gestuurd. Elke verre reis was altijd “echt de allerlaatste”, maar koud terug in haar flat aan de Waal, begon het mijmeren over de volgende bestemming. Ik heb het reisvirus niet van een vreemde.

Ik ga me maar eens meer richten op het hier en nu. En misschien de lol zoeken in de dagelijkse dingen, zoals Ashley in Patagonië dat zo fantastisch kan. Die 50 mails per dag negeren. Mijn schouders ophalen bij ziekmelding nr. 18. De terreur van Whatsapp verminderen door zelf niet meer meteen te reageren. Er is een mooi Duits woord voor. DELLE; Durch Einfach Liegen Lassen Erledigen. Eigenlijk alles wat in het kwadrant Niet-Urgent en Niet-Belangrijk zit.

En vooral lekker en gezond eten. Mooie wijnen drinken. Vaker naar mijn cluppie toe, zeker nu ze ook weer eens van die Witte reus kunnen winnen (0-4!). Bootje varen met vriendje Gerard. Tennissen met vriendje Gaico. Veel golfen met iedereen. En elke reisprogramma terugkijken!

LOCAL HEROES

Terwijl wij in Andorra tussen de windvlagen door probeerden de pistes te bedwingen, vond er in Nederland een traditioneel koddig folklore-festival plaats: De Gemeenteraadsverkiezingen.

Vooropgesteld; als je in Nederland ergens voor mag stemmen, ben je bevoorrecht. Met al dat geklaag over een ondemocratische samenleving en dom geklets over dictatuur kan ik helemaal niks. Het is een gotspe dat sommige Medelanders ons systeem gelijkstellen aan Rusland of China. Populistisch geleuter waar niks van klopt. Ga maar eens op het Rode Plein staan met een bordje ‘Poetin is een dictator’. Kom ik je over 10 jaar wel opzoeken in de Goelag Archipel bij  -30 graden. Of Probeer eens op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking een spandoek te laten zien met daarop ‘Free Tibet’ of ‘Stop genocide Oigoeren!’. Grote kans dat je in de babi pangang belandt.

2 revisies

Landelijke partijen hebben het al lange tijd zwaar en verliezen veel stemmen. In de 2e kamer zitten we ondertussen met 20 partijen en dat waren er in 2002 (pas 20 jaren geleden) maar 10. Het is wel irritant dat elk opstootje binnen een partij meteen leidt tot een afscheiding. Nu weer met die haaibaai van Volt. Geen idee wie er gelijk heeft, maar zelfs ik zou op mijn woorden passen bij Gündoğan. De manier waarop ze vecht voor haar gelijk is best bewonderenswaardig, maar er is ook een Spaans spreekwoord van toepassing; “como un elefante en una cacharrería” (olifant in een Chinese bazaar).

Door het lagere vertrouwen in de landelijke politieke partijen maken Local Heroes een grote kans in hun dorp of stad. 1000 partijen deden er mee en sommige hebben hilarische namen zoals Doed, EVA, SSM, Wens4U en Z@N. Vaak met tenenkrommende logo’s, als mannen van mijn leeftijd met Paint zelf in iets in elkaar flatsen. Schijnbaar mannen op een sociaal onbewoond eiland zonder tegenspraak.

Het mooie van lokale politiek is dat je wel degelijk lokaal dingen kunt veranderen. In Zeewolde stond een giga-datacenter van Facebook (sorry Meta..) gepland in een weiland. Die datacentra zijn energievreters en spuuglelijk. Maar brengen ook werkgelegenheid. Leefbaar Zeewolde is er mordicus op tegen en haalden 10 van de 19 zetels binnen. BAM! Dan moet er wel van alles gebeuren om de eerdere toezegging aan Metaatje ongedaan te maken, maar met een meerderheid in de raad kun je elke vergunning dwarsbomen. Heerlijk lijkt me dat, overal nee op zeggen! “Kunnen jullie een bushalte plaatsen bij datacenter? Nee!”. “Mogen die 3 gammele wilgen gekapt worden? Nee!”. Ik denk als je dat 4 jaar volhoudt, Feesboek allang hun polderwens heeft gecancelled.

In mijn stad is ook een grote, verrassende lokale winnaar boven komen drijven. Tot voor kort hadden we vooral Gewoon Nijmegen van Jo Janssen. Platter Nimweegs bestaat niet. Jo was vroeger eigenaar van l’Ambassadeur, de ruige nachtdiscotheek en ook van het Havencafé, waar ik ooit met een glazen Dunhill asbak op mijn knar werd geslagen na een onhandige opmerking. Maar Jo werd wat ouder, kwam nauwelijks opdagen, kreeg bonje met nummer 2 en zit nu samen met zijn vrouw Zwarte Sjaan aan de Waalkade 4Hoog over zijn Nimwegen te nuilen.

Maar nu is er een alternatief voor al het Groen Links geweld in Havanna aan de Waal: Stadspartij  Nijmegen. Zelfs mijn maatje Ruud is van een schier onverkiesbare 7e plek in de raad terecht gekomen. Hopelijk heeft hij nog wel tijd om één keer per jaar een nieuwe kroon in mijn maalschuur te plaatsen, want al zijn tijd zal gaan zitten in het bereikbaar houden van de stad en het tegenwerken van het linkse dictoraat in Nijmegen. Ik zeg dit met een grote glimlach, want ik ben vooral van het links lullen en rechts vullen.

Natuurlijk lopen er gelukszoekers rond. Zoals in Den Haag Richard de Mos en treurwilg Rita Verdonk. Richard is het typische voorbeeld van een populist. Doet alles voor zijn kiezers en vooral zijn eigen ego, maar er hangt altijd een geur van vriendjespolitiek en bedorven spruitjes omheen. Dat is wel een terugkerend fenomeen: klagen over oneerlijke politiek en zelf vieze handen krijgen. Denk maar aan  Baudet, die Putin een prachtvent vindt. I rest my case…

Laten we onze vrijheid en democratie koesteren. Het met elkaar oneens zijn, maar wel met elkaar  blijven praten. To agree to disagree. Good luck Local Heroes!

Misdaad loont

Ik was iets te vroeg vorige week met de skivakantie-melding. Gewoon vergeten dat ik nog een week moest doorwerken en dan pas in de sneeuw in Andorra mag ploegen en zwoegen. Ik ben soms ook gewoon een maand kwijt… Geen idee of het de Alzheimer Light is of te veel druk in mijn snelkookpan.

Maar we zijn er klaar voor. De meiden met vriendinnetje Amber reden gisteren in één streep van Nederland naar het belastingvrije rovershol in de Pyreneeën. Bart en Isabel komen vanuit Malaga via Barcelona, Bob en partner ook onderweg, Robert twijfelt nog maar haakt zeker aan. En wij gaan ouwerwets volgeladen met voor 7 man skispullen vanuit Rosamar die kant op. Wat zijn we toe aan een weekje sneeuwpret!

Marion gaf mij onbewust de hint voor deze column. Ze wilde nog graag vanavond een paar afleveringen van Inventing Anna bingewatchen. Ik heb Anna Rosa al lang geleden uitgevonden, maar blijkbaar is er een Netflix serie gemaakt over een frauduleuze troelewap die heel de kunst- en partyscene in New York oplichtte voor een paar ton. Door zich uit te geven als een erfgenaam van Duitse adel leefde ze een luxe jetsetleven terwijl ze geen dollar te makken had.  M.a.w. een ordinaire dievegge. Gewoon slachtoffers gemaakt en terecht veroordeeld tot 4 jaar cel. Maar dankzij het voorschot van Netflix de schuldeisers kunnen afkopen en weer op vrije voeten. En nu dus bakken met geld verdienen met een serie over haar bedrog. Schiet mij maar lek.

Niet heel lang geleden keek ik dankzij een tip naar de documentaire The Tinder Swindler, ook op Netflix. Same shit, different day. Simon, een klein leugenachtig mannetje met een kop als een kwezel, lichtte vrouwen op door zich voor te doen als een superrijke erfgenaam van een high society familie in diamanthandel. Maar wat hij deed was gewoon online datingfraude en waardoor heel veel dames bakken met geld zijn kwijt geraakt.

Natuurlijk waren de dames een tikkie naïef en behoorlijk gold diggend. Op zoek naar de ideale man hadden ze Kranenburg overgeslagen en gekozen voor een minkukel zonder scrupules. Maar het blijft gewoon een teringstreek. Ook creepy Simon verdient nu geld met zijn oplichtingspraktijken. Hij is te boeken voor de opening van je nachtclub in Dubai. Kost maar € 25.000,-. Komen wel 5*- verblijfkosten bij en de kosten van een privéjet. Wel bijtijds boeken, want zijn agenda zit ramvol.

Deze fascinatie voor oplichters begon volgens mij ooit bij the Wolf of Wallstreet. Vertolkt door Leonardi DiCaprio was het motto van de originele Wolf: ‘More is never enough’. Er werd destijds op kantoor in Wallstreet meer cocaïne gebruikt dan de fabrieken van Witte Reus aan waspoeder dagelijks produceerden. Pablo Escobar was er dolblij mee, die fascinatie van welgestelden voor de Rich Man’s Drug. Maar het semi-romantische beeld van the Wolf verdwijnt als Andorrese sneeuw voor de zon als je realiseert wat de gevolgen waren. Hij beloofde de 1500 slachtoffers de hele schuld van 100 miljoen dollar terug te betalen, maar leeft weer een luxe leventje en heeft er lak aan. Gewetenloze dief.

Ook veel oudere mensen worden slachtoffer worden van getructe oplichters. Lijkt vaak op kruimelwerk vergeleken bij de Anna’s en Simons  van deze wereld, maar er schuilt veel leed achter. Toch zit er een zweem van ‘schaamte’ en ‘eigen schuld, dikke bult’ achter. Het wordt moeilijk bewezen en doet geen fysieke pijn. We schreeuwen terecht moord en brand als er iemand op straat in elkaar wordt gerost, maar oplichting en fraude is een andere categorie en wordt matig bestraft. Vandaar de titel; misdaad loont.

Het is een combi van grootheidswaanzin, narcisme en gewetensloosheid. Sommige BN-ers hebben er veel last van. Vraag maar aan Quincy Promes. Verdient met potje voetballen een paar miljoen per jaar. Maar nog niet genoeg om van te leven, dus dan maar meedoen in de familie-business en 4000 kilo sneeuw in Antwerpen laten leveren. En als het dan fout gaat, steek je je neef in zijn knie. Je mag nog wel een EK-tje meedoen dankzij het laffe gedrag van een bondscoach, maar daarna snel naar Rusland. Zit je goed als je last hebt van grootheidswaanzin.

Zo, en nu skiën. Tot volgende week!

Energie

Terwijl Poetin redelijk ongehinderd doorgaat met het verwoesten van Oekraïne, beginnen we nu al de gevolgen te ondervinden van onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen. We kunnen nog niet zonder en hebben al onze principes verloochend om maar zaken te kunnen blijven doen met de Poetins van deze wereld.

Omdat de grond onder de voeten van de Groningers wegzakte door het leegpompen van de Slochteren-gasvelden, moest er meer gas uit Rusland komen. Tot nu toe hebben wij de Groningers nog geen fatsoenlijke compensatie geboden, ondanks de enorme winsten voor de Nederlandse Staat. Zouden we niet een goede deal kunnen voorstellen aan die 100.000 gedupeerde  Groningers die een claim hebben ingediend?

Het is best een interessant rekensommetje. We haalden 4 miljard kuub gas uit Rusland. Voor de crisis was dat een goede 6 miljard Euro per jaar. Die 4 miljard kuub kan onze overheid ook weer gratis (het is van ons allemaal hè?) gaan oppompen uit Groningen. We bevriezen de gasprijs dan op € 1,50 per kuub, de prijs van voor de crisis (oktober 2021). De opbrengst is dan in 5 jaar tijd precies genoeg om die 100.000 Groningers allemaal € 300.000,= te geven. Die mogen dan kiezen: blijven, niet zeuren en beetje de boel stutten of verhuizen. En oh ja, wel allemaal het dak vol met zonnepanelen en de Grote Leegte tussen Delfzijl en Oudeschans helemaal volstouwen met windmolens van 100 meter hoogte.

Want zou dit niet het natuurlijke moment zijn om eens echt vaart te maken met de energie-transitie? Wind, water en zon?  Ik ben ook niet echt een tegenstander van kernenergie, maar zolang er mafketels zijn die op kerncentrales durven schieten, moeten we dat maar even laten. Ik snap best dat niemand zo’n windmolen in zijn achtertuin wilt, het bekende ‘not in my backyard!’ Maar als je dan geen 400€ aan stookkosten hoeft te betalen? We zijn toch Nederlanders hè? Heel veel principes en goede voornemens, maar als het geld oplevert, zijn we meteen om.

Toch dwarrelt er al een tijdje een onbestemde gedachte door mijn hoofd. Het is een economisch raadsel wat ik niet gekraakt krijg. Ik ben best handig met cijfers en financiën, maar heb me nooit met beurszaken, internationale handel en macro-economische wetten bezig gehouden. Maar misschien ben ik de enige, die het niet snapt. Daar gaan we: waarom stijgen de prijzen van bijvoorbeeld gas of olie? Of misschien nog algemener: zaken als stroom, water, brandstoffen en ook bv. graan.

Diesel voor die trekker van mij is in 4 weken met 40 ct per liter gestegen. En altijd komt dan de uitleg waarom: krapte op markt, onrust in de wereld, dalende beurzen. En dan knikt iedereen begrijpend. Logisch allemaal, zo werkt het in de wereld. Meer vraag dan aanbod is stijgende prijzen. Maar is dat niet de grootste uitwas van ons monetaire systeem? Dat primaire maatschappelijke behoefte duurder wordt door speculatie? Die 160 liter olie in een vat staat al een paar maanden klaar om verkocht te worden. Uit de grond gehaald, in een vat gedouwd, kosten al bekend en gemaakt. En dan komt het meeste fascinerende deel. Het wordt meer of minder waard omdat er angst of hoop ontstaat.

Kijk, ik verkoop salades en broodjes. Maar ik ga toch ook niet om 13.35 uur, als het heel druk is geweest, de prijs met 40% omhoog doen? En als ik een broek koop, waarvan mijn maat bijna op is, dan hoef ik toch ook niet meer te betalen dan voor die andere maten waar er nog wel veel van zijn? Waarom is dat dan wel bij olie of gas? Maken we elkaar gek onder het mom van marktwerking? Iedereen gaat meer betalen, terwijl de echte waarde niet wezenlijk veranderd is. Dus wie verdienen er aan deze waanzin? Beurshandelaren en oligarchen? Of denk ik te simplistisch?

Terwijl de energieprijzen dus de pan uit rijzen, daalt mijn eigen energielevel met de snelheid van een kruisraket. En jullie kunnen speculeren wat de oorzaak is, maar zoek het maar in een combi van zonnewarmte, hoog ziekteverzuim in de business, krapte op de arbeidsmarkt en de eindeloze bureaucratie van grote organisaties die alleen maar proberen geen verantwoordelijkheid te nemen.

Kortom, tijd voor een break en een beetje klooien in de sneeuw. Tot volgende week!

Придурок

Hoi Vladimir, Frank hier. Je weet wel, die wereldberoemde verhaaltjesschrijver uit Nederland. Ik snap dat je schrikt dat ik je rechtstreeks benader, maar ik wil even met je praten. Ik zeg even niet waar ik nu zit, want je bent nogal geprikkeld de laatste tijd.

Jij en ik wisten dat dit ging gebeuren, hè? Ik ben best verbaasd dat alle Westerlingen in shock zijn over jouw ‘vredesmissie’ in Oekranië, want je hebt er nooit omheen gedraaid. Vanaf het moment dat die dronken tor Jeltsin jou als opvolger aanwees, kon je al je opgekropte frustratie om gaan zetten in payback-time. Want het zit je dwars hè; moeten vluchten als een KGB-dief in de nacht uit Berlijn en daarna beetje bijbeunen als taxi-chauffeur in Leningrad (vind je fijner klinken dan St. Petersburg, toch?).

Eerst was Tsjetsjenië in 1999 aan de beurt, een beetje oefenen. Klagen over agressie, over terrorisme. En daarna gewoon met de grond gelijk maken. De hoofdstad Grozny staat nu bekend als de meest verwoeste stad op aarde. En toen er thuis in Moskou kritiek kwam op de oorlog i.v.m. de vele dode Russische militairen, kon je dat ook meteen regelen: persvrijheid inperken, demonstranten oppakken en gevangen houden en ook een paar kritische journalisten laten omleggen. Zoals  Anna Politkovskaja, die Tjetsjenië ‘een klein hoekje van de hel’ noemde.

Bij Georgië in 2008 heb je kunnen oefenen met een nieuwe troef: in een regio zitten veel Russen en die zijn in gevaar en jij gaat ze redden. En dan schrikken dat soort landen hard genoeg om niet teveel te gaan zeuren dat je een stukje land afpakt. En heb je de hoofdprijs te pakken: de NATO kan Georgië niet meer toelaten, omdat het land in oorlog is. Want diep in je hart is dat je grootste wens; een buffer van landen waar vriendjes aan de macht zijn, die alles doen wat jij wilt.

En daar gaat het fout in Oekraïne, want die luisteren niet. Je pakt ze de Krim af en twee regio’s, maar ze blijven praten met die linkmiechels van de NATO en EU. En nu je twee jaar afgezonderd van normale mensen de Corona-tijd hebt doorgebracht, ben je een echte Ras-Putin geworden. Niemand durf je meer tegen te spreken, zelfs die rijke vriendjes van je. Iedereen schijt in zijn broek.

Weet je wat ik denk Vladimir: je hebt last van KMS; het Kleine Mannen Syndroom. Niet boos worden nu en Limburg afpakken. KMS-ers komen overal voor, in de hele geschiedenis. Cesar, Napoleon, Hitler, Mussolini, Hirohito. In je eigen land Stalin, de grootste moordenaar van de 20e eeuw. Meer mensen vermoord dan Hitler, maar wel jouw held hè? Ze hebben allemaal dezelfde manco’s; alleenheerser, dulden geen tegenspraak, schijt aan hun volk, paranoia, agressief. En het meest bizarre; een mensenleven telt niet.

Vladje, je rept telkens over het Russische volk en dat je alles voor hen doet. Maar het zijn loze woorden, want je durft ze niet te vertellen dat jouw vermogen van 200 miljard Dollar allemaal gejat geld is. Van jouw volk. Elke landgenoot heb je voor $1400 bestolen. En dan reken we nog niet mee wat jouw matties (zoals de creep van Chelsea, Abramovic) allemaal ‘verdiend’ hebben over de ruggen van jouw landgenoten.

En dat maakt je tot een ordinaire dictator. Geen Redder des Vaderlands, die de geschiedenis wil herschrijven. Het grote Rusland (van voor de val van de muur) komt niet terug. Ook al krijg je Oekraïne in handen. Het wordt je Waterloo. Omdat de geschiedenis leert dat dictators altijd verliezen. Ze worden vermoord (zoals die Ceausescu’s van Roemenië), ze worden gevangen gezet of houden niets meer over (de Castro’s, de Assad’s).

Dus luister nou naar mij, nu het nog kan. Pak je poen, vertrek naar je paleisje van 1,3 miljard aan de Zwarte Zee. Je bent 69, ga lekker met pensioen en potje klaverjassen met die vriendjes van je en misschien willen Max en Lex nog wel een keer een biertje drinken. Die familie neemt het niet zo nauw, maar dat weet je al.

Natuurlijk zijn we verdeeld in het Westen. Maar dankzij jou worden we éénsgezind en strijdbaar. Dank daarvoor. Hadden we even nodig. Wij vinden jou namelijk een eikel. In het Russisch een pridurok-Придурок.