Havanna aan de Waal

Het zit erop, Nijmegen komt weer tot rust. 1,5 miljoen mensen hebben de Zomerfeesten bezocht. Zeven dagen lang was Havanna aan de Waal het toneel van een mooi volksfeest.

Het is als Nijmegenaar een must om een dagje of wat mee te maken. Ik heb er dit weekend zelfs Spanje voor opgeofferd. Dat gebeurt eigenlijk nooit. Er is geen verjaardag, bruiloft of ander feest waar we Spaanse weekenden voor laten schieten. En nu langzaamaan de kinderweekenden ook geen noodzaak meer zijn om thuis te blijven, is Ryanair de lachende derde. Jammer dat ze geen Frequent Flyer programma hebben, want dan zou ik de helft van de vluchten nog goedkoper krijgen dan het gemiddelde retourtje van € 65,= wat we nu kwijt zijn.

Nadat ik donderdag nog heelhuids en bijtijds was thuis gekomen, meldde ik me vrijdag rond 14.00 uur op de Via Gladiola bij wat vrienden voor een biertje en een blik op de binnenstromende wandelaars. Opvallend weinig gestrompel dit jaar, dankzij het prima wandelweer. Het zal best een kick geven om zo onthaald te worden. 30 minutes of fame en daarna weer terug naar Ter Apel. Ik ga het nooit meemaken, want krijg al knikkende knieën als ik aan dat colonne-lopen denk.

Een paar uur later ben ik met mijn jongste zussie Piet begonnen aan onze eigen mars. Normaliter blijven wij vrijdagavond weg uit de stad, omdat het er dan veel te druk is. Maar we hadden er zin an, waren goed in vorm en niet kapot te krijgen. Het blijft behelpen, bier in plastic glazen, maar na een stuk of 10 begin het te wennen. Die barrière had ik gelukkig om 18.00 uur al geslecht. Het eten bij restaurant Plaats 1 was een taai pauzemomentje, want na bijna 2 uur kwam pas het hoofdgerecht. De mooie witte en rode wijn(en) nam de irritatie gelukkig weg.

Daarna hebben wij ons bij dochter Marloes en haar vriendinnen gemeld in de Molenstraat, pal voor het podium. Meteen 30 jaar van onze leeftijd afgehaald om net zo hard mee te kunnen feesten. Ging best lekker eigenlijk. Door mijn ongecontroleerde dansmoves vloog er hier en daar wel wat bier door de lucht, maar mijn omvang voorkomt dan escalatie. Terugduwen heeft ook geen zin, want ik sta met drank op steviger in mijn schoenen dan de fundering van de Eiffeltoren. Barbapapa on tour.

Via het Koningsplein (propvol), het Faberplein(allemaal oude 50+-ers..), Het Hertogplein (Bennie was net weg) kwamen we bij Matrixx at the Park. Heerlijke vette muziek van bekende DJ’s, waar je trommelvliezen van gaan fluiten. Om ons heen superjonge kids, die ruim aan de pilletjes zaten. Ik zag overal oogpupillen ter grootte van verbrande hamburgers. Gelukkig hadden ze allemaal mijn dansmoves. Langzaam raakte mijn balkje vol en na een korte tussenstop op de Waalkade en een zompig Frietje Mayo koersten wij op de flat van mijn zussie aan. Ik had ergens besloten dat het logeerbed daar reëler was dan mijn Duitse kribje… Na 12 zware uren ging het licht letterlijk en figuurlijk uit. De laatste BaCo kostte echt moeite…

Na een kort nachtje liep ik vanmorgen vroeg door een verlaten en spiegelgladde stad. Ik zag de laatste nachtbrakers voorover gebogen staan. Hier en daar ook het typerende Ryanair-rolkoffergeluid van vertrekkende lopers. De geur van de stad drong ongewild en ongewenst mijn neus binnen. De weeïge zweem van schraal bier, de zwavelgeur van urine, de barf-plakkaten van teruggesprongen broodjes Shoarma. En overal afval. Bergen afval, die in snel tempo werden weggewerkt door de helden van de DAR, de Nijmeegse afvalverzamelaar.

De geuzennaam Havanna aan de Waal heeft Nijmegen te danken aan zijn links politieke karakter. Dat vindt zijn oorsprong in het studentenleven van de jaren 60, gevolgd door de krakersbeweging, Radio Rataplan en veel activistische groeperingen . Het grootste aantal Syrische vluchtelingen is in Nijmegen opgevangen. Niet iedereen is er blij mee, want zakelijk MKB krijgt door het linkse stadbestuur moeilijk dingen voor elkaar. Elk voordeel heeft zijn nadeel. Maar het is een stad om trots op te zijn.

Mijn lever heeft gister plots besloten een week dienst te weigeren. Ook typisch Nijmeegs.. Volgend weekend in Spanje maar eens proberen of het weer mag. Cava is vast gezonder dan plastic bier.

Meellennails

Even aan het bijtanken in Spanje. De werkagenda lijkt de aankomende weken wat gaten te laten vallen, omdat het vakantieseizoen is begonnen. Tegelijkertijd betekent dat meestal ook een volgeboekt Rosamar, waar Marion de scepter over mag zwaaien.

De afgelopen week heeft de voorhoede van de nieuwe generatie zich bij onze Spaanse zonnestudio gemeld. Kinderen van onze vrienden of familie die na het doorbrengen van gezamenlijke familievakanties, nu zelfstandig komen aanwaaien. Dit nieuwe elan geeft een verfrissende dimensie. Andere wensen, andere gedachten. Zo ook Melanie (Meel) en haar vriend Yassine. Zijn bijnaam is Dr. Love, omdat hij als aankomend chirurg veel co-schappen (soort van ziekenhuis-stage waarin je 80 uur per week mag werken) doet en de aaibaarheid van Robert Brink heeft.

Ik noem deze generatie voortaan de Meellenials. Jonge, energieke gasten met een andere kijk op het leven dan mijn generatie. Het is best sneu dat ik bij de Babyboomers wordt ingedeeld. Deze groep verdwijnt de aankomende jaren uit de arbeidsmarkt en mag zich al elektrisch fietsend in ¾-kniebroek met saai windjack melden bij omroep Max. Het lastige is dat ik nog wel gedrag kan vertonen wat niet bij mijn leeftijd past. Soort van sneue mannelijke overschatting. Vanaf een muurtje in het zwembad springen en dan zo’n megabommetje maken dat het bad leeg is en de coniferen verzopen. Eigenlijk ben ik geboren in het verkeerde lichaam. Een soort transgender, maar dan geestelijk. Ik zal de oude afleveringen van TV-cultheld Jambers eens nalopen, want misschien heb ik wel lotgenoten. “Overdag werkt hij hard op de Apenrots, maar ’s avonds transformeert hij tot een corpulente puber zonder normbesef.”

Met dat normbesef zit het wel goed bij de Meellenials. Ik merk het ook aan mijn dochters, die meer bezorgd zijn over de wereld en de verspilling dan mijn generatie ooit geweest is. Want eerlijk is eerlijk, wij hebben er een potje van gemaakt. De aarde leeggeroofd, vervuild en bijna onbewoonbaar gemaakt. Lekker dan, zo’n erfenis. Oudere mensen klagen altijd over de jongelui. Dat gaat al eeuwen zo. Misschien moesten we daar maar eens mee stoppen, omdat we het recht hebben verspeeld om te zeiken over “die jongelui.”

Er groeien nu Meellenials op die mondig, uitgesproken en zelfbewust zijn. Betere keuzes maken, door niet altijd voor massa-consumptie te gaan. Niet persé een eigen auto of een loodzware hypotheek op je 28e. Liever twee keer per week iets kwalitatief goeds op het werk eten dan vijf dagen zoute dreksoep met stuiterballen erin. Aangevuld met kroketten en frikandellen. In mijn vak zie je die tweedeling overal terug: de traditionele gebruiker en de new kids on the block. Best lastig om daar een goede balans in te vinden. Maar wel hét moment om te transformeren.

The next generation op Rosamar wil ook graag Barcelona ontdekken. Daarom mocht ik vrijdag weer reisleidertje spelen in mijn stad en dat doe ik nog steeds graag. Heerlijk om door de stad te crossen en alles uit te leggen. Van de Sagrada Familia, via de Ramblas naar Montjuic. Aperitiefje bij el Xampanyet in de wijk El Borne, heerlijk lunchen met mijn peetouders Ria & José bij Senyor Parellada, net achter de Kathedraal van de Zee. En op de valreep, bij ondergaande zon, nog een gin-tonicje bij Beachclub Bestial, aan het hippe, drukke strand bij de Port Olimpic. Het was druk en heet in de stad en bij alle topattracties stonden eindeloze rijen.

Zo ook bij Camp Nou, het oude aftandse stadion van mijn cluppie. Yassine wilde wel eens wat van de clubhistorie zien en de kans om iemand te hersenspoelen laat ik niet liggen. Tussen 25 nationaliteiten schuifelden we door de Camp Nou Experience in deze betonnen kolos. Twee keer zo groot als de Kuip, maar net zo lelijk en vervallen. Als er 100.000 man in zitten lijkt het nog een aantrekkelijke, jonge Meellennial met opgewekt karakter, maar leeg is het een uitgebluste Babyboomer. Te vaak verbouwd en teveel lipcorrecties, maar toch net zo’n oud lijk als Marijke Helwegen. Of P(atr)ies Paaij. Gelukkig zijn de plannen klaar voor een nieuw stadion op dezelfde plek.

Helaas ga ik de openingswedstrijd van het aankomende seizoen, de Supercup tegen Real Madrid, nog in de oude voetbaltempel meemaken. Vervelend hè? Het leven van een babyboomer is ontzettend zwaar.

K-19

Poeh, wat een week. Soms is het goed dat je geen glazen bol hebt. En dat niet alles voorspelbaar is. Ook al is dat niet altijd prettig.

Ik heb me drie dagen verbaasd over de hevige rellen rond de Grote-20 in Hamburg. Snap eigenlijk ook niet waarom het überhaupt nog gehouden wordt. De top heeft geen bindend karakter, hoe hard Iron Lady Merkel ook probeert de Kleine-19 tot een zinnige slotverklaring te komen. Niemand neemt meer de moeite om Trumpert erbij te trekken. Ik heb me suf gelachen om het videootje waarin de eega van de Poolse premier de uitgestoken Cavia-hand volledig negeert en naar Barbie Melena loopt. Pools topwijf. En dat zure bekkie van Donnie. TV-moment van de maand.

120.000 relschoppers waren naar Hamburg getrokken. Vanuit de hele EU. Als we al niet in staat zijn om dit soort Westers tuig tegen te houden, hoe pakken we dan een IS-lonely wolf met een bomgordel op het treinstation van Brussel? Of Manchester? Of Parijs? Er zullen best goedbedoelende demonstranten tussen hebben gezeten. Maar als je vooraf al weet dat het oorlog gaat worden, dan ga je toch op de Dam staan met je spandoek. Met bijvoorbeeld de tekst: Liever Oraal dan Globaal.

Ik las een interview met een Hollandse jonge moeder die haar zes maanden oude dochter in een draagzak mee had genomen. En door de wijk Schanzelviertel liep, op zoek naar de rellen en geplunderde winkels. Misschien heeft haar vent al de benen genomen, maar heeft hij geen verantwoordelijkheid naar zijn dochter? Of heet die vader misschien Volkert van der Godverdomme? Ik kan echt verdrietig worden als ik aan zo’n maf wijf denk. Hopelijk blijft het bij één kind. Van mij kan ze gratis condooms tot de overgang krijgen.

In 2002 was ik met goede vrienden in Barcelona voor een potje FCB tegen Real Mierda. Kaartjes via Johan Neeskens gerocheld, toen de trainer van NEC en nog steeds een grootheid in Ciudad Condal. Er was in het Olympisch stadion op Montjuic ook een concert van U2. En de G-20 vond er plaats. Deden ze niet moeilijk over in Barcelona, lekker allemaal door laten gaan. Figo, net overgestapt van Barcelona naar Madrid, kreeg een afgesneden varkenskop toegeworpen. Het Catalaanse symbool voor verraad. Terecht.

Op zondag probeerden de relschoppers vanaf de haven via de Ramblas naar Plaza Catalunya te komen. Op het balkon van ons hotel konden we goed volgen hoe de Spaanse Guardia Civil dat oploste. Geheime agenten, in punkkleding, liepen tussen het tuig en spoten bijna onzichtbaar een oranje streep verf op de kleding van de ergste relschoppers. 50 meter verderop ging de oproerpolitie vol in aanval en pakten eerst alle oranje gemarkeerde klootzakken keihard aan. De ambulances reden af en aan, maar in tegenstelling tot in Hamburg raakte geen Spaanse juut gewond. Als je maar als eerste uithaalt. Kun je aan Spanjaarden wel overlaten.

Ik heb in mijn jeugd best wel een paar semi-Hamburgse dingen gedaan. Niet trots op, maar ik was een puisterige bonenstaak met iets teveel ongecontroleerd testeron. Maar wat in Hamburg rondloopt is allemaal 20+ en over het algemeen zelfs beter opgeleid. Die kiezen er dus voor om naar een veldslag te gaan. Misschien kunnen we ze vragen om Mossul of Raqqa te bevrijden. Met hun capaciteiten krijgen we IS wel verslagen. Terrorisme inzetten tegen terrorisme. En als de munitie op is, kunnen ze altijd dezelfde handgemaakte metalen kogels gebruiken die ze nu met katapult naar de politie schoten. Waanzin.

De rellen gebeuren in een week waarin kleine grote man Tijn overleed. Mijn leermeester Youp heeft vrijdag een indrukwekkende, emotionele brief aan deze held geschreven. En zich ook afgevraagd waarom God dit niet had kunnen voorkomen? Veel te vroeg overleden, net zoals de broer van een goede vriend die deze week zijn strijd moest staken. Misschien maakt me dat juist zo boos op dat tuig. Er kan zo maar een demonstrant of agent overlijden. Is dat het waard?????

Ik heb vrijdag namens ISS een mooie prijs in ontvangst mogen nemen, die voor de cateringteams op locaties is bedoeld. Ik zou hem zo willen inruilen om mensen die nog niet klaar zijn in dit leven, wat extra tijd te geven. Maar helaas werkt het zo niet. Dus nog één keer voor iedereen: Praede Diem; plunder de dag!

Klik hier voor filmpje Pools topwijf

Bob’s dinner

Okay, ik weet het. Ik ben best laat voor een blog met de pretentieuze naam Vroeg Op Zondag. Sommigen hebben al geappt dat de stoelgang in gevaar komt, omdat ik nog niets geplaatst heb. Maar het kon even niet anders. Ben net wakker. Houten kop, trillende vingers. Dan weet je genoeg…

Na maanden van voorpret was het gisteren eindelijk zover. De lang verwachte chef’s table van mijn vriendje Bob bij Gerard en Lenny. Lang geleden bedacht, gisteren pas uitgevoerd. De verwachtingen waren hoger gespannen dan bij een kampioenschap van Feyenooit. Al dagen struinde Bob de lokale markten en foodketens af naar de beste producten. En eerlijk is eerlijk, de prachtige Lidl in Blanes heeft een groot gedeelte van de ingrediënten geleverd. Gisteren bij de mega-Carrefour nog een entrecote van 2 kilo en kilo’s verse vis en klaar waren we. De voorbereidingen, Mise en Place in vaktermen, konden worden afgerond.

Ik werd vrijdag ingevlogen als Commis Con, vrij vertaald de vliegende kop van Jut in elke keukenbrigade. Afgepeigerd, uitgeput en gestrest. Het lange verblijf op de Apenrots begint zijn tol te eisen. Enige meevallertje deze week was de 1,3 kilo die ik toch ben kwijt geraakt, zonder sporten. Vond diëtiste Marloes best knap. Ik ook, want ik heb behalve buffelen niets gedaan. Ben ook bang voor de entreepoortjes van mijn fitnessclub. Dat zo’n keiharde gong laat blijken dat je toegangspas geblokkeerd is. Omdat ze ervan uit gingen dat je overleden was. Zes maanden niet geweest….

Als je niet van lekker eten houdt, kun je de volgende twee alinea’s overslaan. Misschien ook maar beter dat je iets anders gaat lezen. Over de erosie-problematiek in noordelijk India. Over de kortstondige paringsdrift van het kwikstaartje. Over de pruikleverancier van de Opperbaviaan in de US. Want lekker eten en drinken staat in mijn persoonlijke top 3 van basis-behoeftes. De ontbrekende kun je zelf wel raden. Ik kan echt vrolijk worden van mooie, intense smaken met dito wijnen. Het smelten van de mousse van ganzenlever, omwikkeld met 18 maanden gerijpte Jamón Serrano. De zachte, bijna zoete smaak van een zijde zalm, die licht gerookt is door de cederhoutsnippers op de BBQ.

Want in de 7 (!)uur die we gisteren aan tafel hebben gezeten, heeft Bob ons alle culinaire hoeken van de kamer laten zien. Ik kan en durf geen voorkeur uit te spreken, omdat ik andere gerechten tekort zou doen. Maar maak één uitzondering, voor het dessert. Ik was het al 20 jaar nergens meer tegengekomen, maar koester er toch jeugdtrauma’s aan: Omelette Sibérienne. Ooit liep ik stage in Slot Zeist, waar ik bloed in mijn schoenen kreeg van het trappenlopen in dit oude kasteel. En moest natuurlijk altijd de vuile klusjes oppakken. Dan was er weer een internationaal buffet verkocht en kwam ik samen met de andere stagiaire telkens anders verkleed binnen onder luid applaus van een peloton fotoschietende Japanners.

Zo ook bij het pronkstuk van de avond. Als Noormannen verkleed droegen wij de Omelette Siberienne in een soort Venetiaanse draaggondel naar binnen. De rookwolken van het koudijs belemmerde het zicht. Ik bukte voorover, maar mijn Noormannen-helm met horens dook voorover in de gondel. Ik zette hem snel weer op, maar voelde even later koude druppels over mijn wangen lopen. Het bleken grote brokken van de ijstaart die, gespiest aan de horens, aan het smelten waren. 100 Jappen doemden met hun camera voor mij op. Altijd een hekel aan ze gehouden. Gelukkig heeft Bob’s versie gisteren deze slechte jeugdherinnering overgeheveld naar het submapje anekdotes.

Gisteren voelde een beetje als de Frans cultfilm La Grande Bouffe, waarin een paar rijke Fransen uit pure verveling besluiten om zich letterlijk dood te eten. Maar gelukkig zijn wij allemaal vooral rijk in geluk en hebben deze contest wél overleefd. Het eten van Bob, een geweldige selectie topwijnen van Robert (met als hoogtepunt in Magnum Barolo uit 2007), de fantastische ambiance van Can Pastera en de ongekende hartelijkheid van Gerard en Lenny. Daar heb ik wel een vervelend gesprekje met diëtiste Marloes voor over!

Maar nu eerst herstellen. En het gesprek met de burgemeester van Macanet even voorbereiden. Gaat over mijn illegale parkeerplaats waardoor het lokale Facebook is ontploft. Denk dat ik een fles Barolo meeneem. Komt het meestal wel goed hier.

Spoorloos

We have got him! Back! Nederland kan weer gerust slapen. De nationale crisis is voorbij. Hij was even vermist, maar met man en macht is eraan gewerkt om hem terug te vinden. En dat is gelukt.

Ik heb het natuurlijk over Derk Bolt en ook zijn cameraman. Ik heb in een deuk gelegen. Derkje maakt het programma Spoorloos, maar was zelf even zoek. De sukkel. Spoorloos in je eigen programma, zelfs John de Mol had het niet kunnen verzinnen. Letterlijk de weg kwijt, terwijl je al jaren de wereld afstruint om familieleden bij elkaar te brengen.

Ik kijk af en toe naar Spoorloos, het liefste zonder mijn meiden. Zij weten dat ik bij het introgesprekje aan een grenen Vinex-tafel in Dongen al de opwellende tranen probeer weg te slikken. Dan hoor ik het zangerige Limburgse accent van een mollige Aziatisch uitziende tweeling of het frêle Groningse piepstemmetje van een Peruaanse knul die net uit de kast is. Op zoek naar Pap of Mam. Ik snap die zoektocht heel goed, vooral als zij zelf in de vroege ouderschapsfase zitten. Dan wil je weten waar je roots liggen. En Derkje belooft zalvend dat hij ze gaat zoeken. In Guatamala, Taiwan of Ghana. De bikkel.

Vaak zie je aan het eind van de aflevering het grote contrast tussen de Westerse welvaart en de lokale armoede. Dan loopt zo’n forse knul door de modder tussen een paar magere kippen en een schriel varken naar een houten hutje. Komt onderweg 15 neefjes en nichtjes tegen, voordat een fragiel minimens huilend om zijn middel gaat hangen. Mama gevonden. Het trieste verhaal van de adoptie of het afstand doen blijft dan in stroopdruppels aan het TV-scherm hangen. Zijn vier nieuwe broertjes en zusjes wegen gezamenlijk net zo veel als de verloren zoon. Back to the roots en daarna back to de hutspot in Dronten. Bizar en ontroerend.

Maar Derk is natuurlijk oliedom geweest. In het gevaarlijkste gedeelte van Colombia, midden in rebellengebied, met een camera gaan rondtoeren. Koekwous. Hij heeft een zoon van 21 en een dochter van 19. Lekker dan. Hoe leg je het aan ze uit? ‘Paps probeert ouders en kinderen te matchen, maar was jullie zelf even vergeten. En ik had mijn medicijnen niet in mijn rugzak gedaan, stom hè?’ Flapdrol. Je kunt natuurlijk niet alle risico’s in het leven uit de weg gaan, maar filmend in een crimineel land door no-go area’s rijden is toch andere koek.

Ik was razend nieuwsgierig naar zijn flutexcuus op de eerste persconferentie en werd niet teleurgesteld. “we zijn aan de dood ontsnapt” (goh); “humor hield ons op de been”(dat is knap, want een grotere droogkloot bestaat er niet) en “niemand heeft ons verteld hoe gevaarlijk het daar was”. Ongelooflijk, in de categorie: Ik ga in een volle Kuip met een Ajax-shirt in de laatste minuut keihard juichen om de winnende goal. Of: Ik laat mijn broek zakken voor Mugabe en vraag of hij wil aaien. Of in een Syrische gevangenis aan de bewaker vragen of hij ook lachgas heeft.

Ik stel voor dat Derk vijf jaar lang zijn salaris van 150.000€ aan mijn vrienden van de Blauwe Envelop overmaakt. Als kleine compensatie voor alle inspanningen die het onze overheid en diplomaten heeft gekost om hem en zijn cameraman vrij te krijgen. En als er stiekem toch losgeld is betaald, gewoon zijn huis openbaar veilen. Tot op de laatste cent terugbetalen. Hij mag zijn nobele werk wel blijven doen, maar dan op Bali. Of in Bhutan, waar ze rekenen met het Bruto Nationaal Geluk ipv het Bruto Nationaal Product. Een prachtige bestemming voor naïeve hemelfietsers zoals Derk.

Mocht het je ontgaan zijn, ik heb geen bijzondere empathie voor deze programmamaker. Maar Derk is beter dan de drek op de commerciële zenders. Ik hoop toch echt dat we uit bezuinigd zijn bij de publieke omroepen, want er worden klasse programma’s gemaakt. Zoals afgelopen maandag de 2Doc: de kinderen van Juf Kiet. Wat een weergaloos mens met een onvoorstelbaar geduld. Fantastisch gefilmd. Ik heb 2 uur lang ademloos met respect zitten kijken. Een heel diepe buiging.

Als jullie mij vanaf donderdag missen, dan ben ik zelf even spoorloos. Moet bij diëtiste Marloes zijn voor de eerste tussenmeting. Slik….

-1,5

Ik kan er zelf niet meer omheen. Marion ondertussen ook niet. Haar vingertoppen raken elkaar ternauwernood op mijn rug, als ze mij na 10 dagen celibaat stevig vastpakt op het vliegstripje van Girona. Met de mentaliteit van een wervel loze kwal heb ik er weer 10 kilo aangeplakt. In 3 jaar tijd..

Natuurlijk was ik 3 jaar geleden vastberaden om onder die magische grens te blijven. Alle 3 mijn meiden waren trots op me, want heel veel fiducie hadden ze er niet in. Ik heb nogal vaak terugvalverschijnselen. Recidive-gedrag. Een zak chips van 200 gram als een hongerige piranha in 3m15sec naar binnen jakkeren. Een reep nep-chocolade van € 0,89 bij de Lidl zonder af te breken tegen de huig klappen. Ik word ondertussen weer vrolijk begroet bij de bekende tankstations aan de A-2, A-12 en A-15. Hij is er weer, de crisis is achter de rug. De saucijzenbroodjes worden weer huizenhoog opgestapeld.

Had ik het kunnen voorkomen? Is mijn ruggengraat dan echt zo poreus? Voelde ik me niet beter toen ik zoveel lichter was? Gaf het geen voldoening om 7 km op de hardloopband te ‘rennen’ in 35 minuten? Eerlijk antwoord? NEE. Godallemachtig, wat miste ik die guilty pleasures. Wat werd ik chagrijnig van die granen- en zadenmeuk in die gore 0,0001 % vet yoghurt van dr. Oetlul. Wie heeft er ooit bedacht dat selderij een eetbare, vochtafdrijvende groente is i.p.v. de taaie onkruid-broer van de brandnetel? Hoe kun je nou Chateaubriand knagen zonder Béarnaise-saus. Of oesters slurpen zonder Chablis? Bier drinken zonder gezouten pinda’s?

Ik ben opgegroeid in de Horeca. Ik holde altijd uit school via het drankenbuffet naar de privé-trap, om een gebakje te bietsen. Bakte op 11-jarige leeftijd mijn eigen friet, om 5 uur ’s nachts in een pikdonkere keuken. Maakte dan eerst een 4-kleuren ijsje met aardbeiensaus omdat het frituurvet nog niet warm was. Nam hele schalen met overgebleven bittergarnituur mee naar mijn slaapkamer als ik proefwerkweek had. Troost eten, met de paplepel ingegoten. Nutteloos voedsel, zonder nadenken wegmalen. Terwijl het avondeten voor ons gezin van 6 in één RVS-schaaltje paste, zo weinig…

Ik vertoon de laatste jaren trouwens weer hetzelfde puberale gedrag als toen. Dan spuit ik de snoep- en zoutlade van de servieskast in met Silicone Spray, zodat hij minder kraakt. Ik til dan de zak chips eruit, zoals een grijpautomaat op de kermis. En maak hem om de hoek van de eetkamer open, om herkenbaar geluid te voorkomen. Maar ik ben niet heel goed in stiekem, want als ik de volgende ochtend nog in bed lig, trapt Marion de nog openstaande lade hard dicht. Val ik weer door de mand. En van gêne ook maar uit bed. Ook eet ik hele stapels toastjes van LU (bij voorkeur die rode met zongedroogde tomaatjes en zeezout) op. Pakje voor pakje. Toen ik laatst op de ingrediëntenlijst keek, kwam ik erachter dat ik beter Paprika Chips van Croky had kunnen vermorzelen. Heeft bijna nog minder calorieën..

Ik kan steeds beter dagen zonder alcohol, soms zelfs een maand. Het roken is ondertussen ook teruggebracht tot een paar stomme weken per jaar. Ik ben trouw aan vrouw, kinderen en vrienden. Waarom mag ik dan niet gewoon eten wat ik wil? Wanneer ik het wil? Zoveel als ik wil? Waarom word ik dan gestraft met het uiterlijk van een aangespoelde walrus? Krijg ik een cupmaat waar menig vrouw jaloers op is? Staan de meeste T-shirts irritant ‘open’ onder de navel? Is een pelikaan jaloers op de opvangcapaciteit onder mijn kin? Waarom, in godsnaam waarom? Is er een oplossing? Is er al een wonderpil, die eetbeheersing onnodig maakt? Graag tips naar beckhoven@live.nl

Leuk als jullie nu allemaal een glimlach op jullie slanke smoel hebben. Maar ik koop er niks voor. Ben vorige week van ellende weer naar diëtiste Marloes geweest. Opvolgster van Pleun. Er had duidelijk een overdrachtsgesprekje plaatsgevonden. Al mijn valkuilen kwamen op tafel (zonder lekkere hapjes). Eerlijk gezegd ben ik er nog niet helemaal klaar voor, maar wanneer wel? Als ik mijn veters niet meer kan strikken? Laten we maar klein beginnen. 1,5 kilo in de eerste maand. Nog best een uitdaging. Je merkt het, aan de motivatie ligt het niet….

Nur Links und Nur Langsam

Dank voor alle mooie reacties op mijn blog vorige week over vriendschap. Schijnbaar hier en daar een gevoelige snaar geraakt. Vandaag voeg ik het ontbrekende stukje toe.

Gisteren was de sterfdag van mijn vriend Michiel, die in 1994 is overleden. Veel te jong en veel te kort bij ons geweest. Wel een onwisbare indruk achtergelaten. Uit het oog, maar nog altijd in ons hart. Op het kaartje heb ik namens zijn broer Joost en mij gezet : SEMPRE VICINO DE NOI. Zoek maar even op. Ik ga op zijn verjaardag en op zijn sterfdag altijd naar zijn graf. Alleen. Soort van bezinningsmomentje, waarin ik hem bijpraat over de laatste ontwikkelingen. Was wel veel deze keer, want hij wist ook nog niet alle details van de laatste maanden van mijn moeder. Michiel vroeg me, luchtig als altijd, of ik ook nog leuke dingen te melden had. Heb hem verteld dat die de volgende keer weer komen.

Ik heb het de laatste tijd al vaker uitgelegd, maar ik zie vriendschappen in mijn leven als een soort treinreis. Ik zit zelf mijn hele leven in mijn eigen stoptrein en telkens komen er vrienden aan boord. Een paar al sinds mijn jeugd, anderen pas halverwege en sommigen zelfs heel recent. En het rare is; de gezamenlijke reisduur aan boord zegt niets over de hechtheid van de vriendschap. Er zijn goede vrienden uitgestapt na een paar perronnetjes, maar we hebben wel samen een prachtige tijd gehad. Dat koester ik dan en heb geen teleurstelling of negatief gevoel over een niet gehaalde eindbestemming. C’est la vie.

Ik ben weleens oude vrienden tegen gekomen die ooit waren uitgestapt. En die na lange tijd toch wel weer aan boord wilde. Ik heb toen gezegd dat ik ze al die jaren niet gemist had. Dat klinkt knoeperhard en rancuneus, maar was echt niet zo bedoeld. We hadden allebei een ander spoor genomen, ook dat gebeurt. Na een eerste schrikreactie hebben we gezellig samen een biertje gedronken op het mooie gezamenlijke verleden. En is ieder zijn eigen weg weer gegaan. Ik snap dat het soms moeilijk is om vriendschappen af te bouwen of te beëindigen. Maar als het geen toegevoegde waarde meer heeft, waarom dan krampachtig blijven hangen in the good old times?

Om me heen zie ik ook doorlopend mooie nieuwe vriendschappen ontstaan. Wat te denken van M&M: Macron en Merkel? Hij houdt toch een beetje van cougars en nu Donnie Trump geen betrouwbare vriend blijkt te zijn voor Angela hebben ze elkaar gevonden. Dat belooft wat! Want Chief Cavia is natuurlijk een rancuneuze narcist die niet tegen zijn verlies kan en al helemaal niet gewend is zijn zin niet te krijgen. Zou hij daarom de grootste historisch blunder van deze eeuw gemaakt hebben? Omdat het klimaatverdrag in Parijs is ontstaan? Het Parijs van zijn jonge rivaal Macron. Alleen de VS, Syrië en Nicaragua doen niet mee. Mooi rijtje om tussen te staan, ik zou me als Amerikaan kapot schamen. Ik voorspel dat na het vertrek van Trump zijn hele imperium instort. Geen fatsoenlijk mens wil toch zakelijk geassocieerd worden met zo’n sloper?

Zelfs als je voor Real Madrid bent, kun je mijn vriend zijn. Want iedereen maakt wel eens verkeerde keuze of zit in de verkeerde coupé. Maar het is net als uit de kast komen op latere leeftijd; het is zo zonde van alle verspilde tijd. Hoe kun je nou fan zijn van Marcelo, Pepe of nog erger Ramos? Ronaldo snap ik nog wel , want die kan best wel ballen. En Real Madrid wint best vaak een prijsje. Nou daar komt ie: Madrid-fans, proficiat met de CL. En het kampioenschap. En de beste reservebank. En de beste connecties in de politiek.

Duitsers zijn minder goed in vrienden maken, want zojuist komt om 7.30 uur de fanfare en schuttersvereniging trommelend en trompet blazend de straat door. Om Pinksteren in te luiden. Hun gevoel van humor is langzaamaan aan het bijtrekken. Mijn buurman vroeg gisteren wat een Nederlander krijgt als hij 3 keer gezakt is voor zijn rijbewijs. Het antwoord: ein gelbes Nummernschild! Hahaha! Want NL betekent: Nur Links und Nur Langsam .

Ik ga maar eens achter die optocht aan, voor een beetje beweging. Ben weer begonnen bij Pleun2. Volgende keer het eerste voortgangsrapport…

Geluk(t)

Wat er gelukt is? Ik ben 10 jaar getrouwd. Best knap. Van Marion. Je zult maar 10 jaar met mij getrouwd zijn. Dan heb je doorzettingsvermogen, een dikke huid, een flexibele geest en heeeeel veeeel geduld.

2007, het klinkt als kort geleden. Maar als je bedenkt waar de wereld stond in 2007, is het ineens een gigantische stap. Bush was president en Obama nog een nobody. Facebook was nog het muffige smoelenboek van student Zuckenburg. IS(IS) was een cosmetica-merk en Syrië een indrukwekkend land met betoverende historische plaatsen als Palmera en Aleppo. Whatsapp? Nooit van gehoord!

Ikzelf had net besloten van de apenrots af te stappen en sabbaticalde een tijdje in Spanje voordat ik in een bizar milkshake-avontuur stapte met Mr. Panda Marcel Boekhoorn. Marion was aan het leren om onzekerheid toe te laten en dus ook een andere werkritme te aanvaarden. Het was ook het begin van onze volgende levensfase: Spanje als doel en bestemming, Nederland als noodzakelijk kwaad. Maar natuurlijk stonden mijn meiden centraal: Middelbare school lonkte en support was gewenst.

Onze bruiloft in 2007 in Spanje had een gouden randje. Niemand had zich afgemeld en we waren dus met 40 volwassenen en 25 kinderen een heel weekend aan het feesten. De donderdagmorgenvlucht vanaf Weeze was bijna scary, want er zaten 36 man 1e graads familie en vrienden aan boord…. De BBQ op vrijdag bij ons thuis, de lange zaterdag-matinée in restaurant Bell LLoc in Montseny, de borrel op de boerderij van Ria & José, de talloze after-partys de dagen erna; het was top. Zelfs de burgemeester was bereid voor € 50,= en zes flessen wijn de trouw-ceremonie in het Catalaans te doen. Marion weet nu nog steeds niet waar ze allemaal “ja” tegen heeft gezegd, dus ik heb nog een paar troeven achter de hand….

Afgelopen weekend hebben we, samen met de getuigen van toen, onze tinnen bruiloft gevierd. Helaas konden Maaike, Joost & Inge niet erbij zijn, dus hebben we ook onze Spaanse vrienden uitgenodigd. Omdat zij al 10 jaar getuige én deelgenoot zijn van ons rijke Spaanse leven. Vier lange dagen hebben we ons gelaafd. Met als summum op onze trouwdatum 26 mei een 10-gangen lunch bij restaurant Can Roquet in Romanya de la Selva. Wat hebben we genoten met Wilma en Alex, Angelique en Leen, Lenny en Gerard, Caroline en Jan en maatje Robert. Wat was het dagje varen gisteren ook weer een geluksmomentje. Maar eigenlijk wil ik niet opscheppen en uitweiden hoe fantastisch alles wel niet was. Ook al is het zo!

Ik wil vandaag een lans breken voor vriendschap. Échte vriendschap. Die soms even verscholen zit in het achterkamertje van je dagelijkse beslommeringen. Die soms beklemd raakt in de periferie van verplichtingen. Die soms het onderspit delft tijdens het verkeerd stellen van prioriteiten. Maar die altijd, soms latent, aanwezig blijft. Wachtend op reanimatie. En dan de draad weer oppakt, alsof er geen pauze is geweest. Die vriendschap die geen excuses nodig heeft om weer warmte te geven. Die je weer vast pakt, omhelst en met je meeloopt zoals al die vorige keren. Echte vriendschap is de meest onbaatzuchtige ervaring die je kunt ontvangen. Én geven.

Dé eigenschap die echte vriendschap karakteriseert is loyaliteit. Wat andere mensen ook van jouw vriend vinden en hoe zeer ze daar misschien gelijk in hebben; het is jouw vriend en die verloochen je niet. Je hoeft niet alles goed te praten, maar je blijft loyaal. De mooiste uitspraak die ik ken is van Churchill, over zijn jeugdvriend (en generaal) Watson: “He is an asshole, but he is MY asshole!” Briljant. Einde discussie. En van echte vriend accepteer je ook zijn eerlijke mening. Hoe hard of onprettig die ook is. Want die eerlijkheid is niet om je te schaden, maar om je beter ter maken.

Ik wens iedereen de vriendschappen toe die ik heb. Want ik ben vooral daarom een gelukkig en rijk mens. Gepokt en gemazeld door de ups en downs van het leven en het gemis van mensen die er 10 jaar geleden nog bij waren. Maar vooral springlevend door mijn vriendschappen, mijn dochters en Marion. Lucky me.

Lekken

In Nederland is de 1e kabinets-formatie mislukt. Ik heb de hand weten te leggen op de geheime gespreksopnames van cockerspaniel Edith Schippers. Het lijkt wel de districtsvergadering van de korfbalbond.

Dag 1:
Edith: ‘welkom allemaal. Hebben we er een beetje zin in?’
Sybrand: ‘jazeker, alleen Markje heeft verloren, wij allemaal gewonnen haha’
Markje: ‘pas op kwezel, kijk wat ik met de PvdA heb gedaan door het meeregeren’
Jesse: ‘Edith, is er ook speltbrood als ontbijt?’
Alexander: ‘ik wil het graag hebben over de gekozen burgemeester’
Edith: ‘die hebben we allang Alex, doe eens een nieuw stokpaardje’

Dag 2:
Edith: ‘okay, gister was gezellig en lekker, vooral die vegetarische sateh, hè Jesse?’
Markje: ‘begin nou eens troel, ik word ongeduldig’
Alex: ‘eerste onderwerp moet worden gekozen burgemeester’
Sybje: ‘ik wil het hebben over waardige levensbeëindiging’
Jesse: ‘haha, jij komt als eerste aan de beurt voor euthanasie, moraalridder’

Dag 7:
Edith; ‘effe wat anders vandaag, zullen we beginnen met migratie?’
Alex: ‘ja lekker trut, kunnen we meteen naar huis, want daar komen we toch niet uit’
Sybje: ‘niks meer erin heb ik beloofd, om stemmen bij de PVV weg te halen’
Markje: ‘ik ook, maar bij de VVD mag je alles roepen en anders doen. Dat noemen wij integer’
Jesse: ‘gadver, wat errug. Ik wil alle grenzen open en alle PVV-ers eruit. En jij erbij Sybje’

Dag 10:
Edith: ‘lekker weekend gehad allemaal? Goed dat we vrijdag eerder gestopt zijn…’
Jesse: ‘ik wil nog even terugkomen over dat migratie-issue van vrijdag’
Markje: ‘luister pubertje, ik bepaal wat de volgorde is, want ik ben de grootste.”
Alex: ‘Eikel ja. ik heb alle gekozen burgemeesters gesproken en zij willen meer tentenkampen’
Sybje : ‘oh god, Klavertje 3 is op zijn teentjes getrapt. Hier heb je een speltkoek’

Dag 19:
Edith: ‘we schieten niks op. We moeten echt met de zware onderwerpen aan de gang’
Alex: ‘inderdaad! Wanneer laat je ogen liften? Het lijkt steeds of je in slaap valt’
Markje: ‘zal ik Geertje eens bellen of hij zin heeft om mee te doen? Ik word doodmoe van jullie’
Sybje: ‘zou ik best prettig vinden, krijg langzaamaan een kunstkop van dat groene gezweef’
Jesse: ‘jullie zijn gemeen. Ik ga het weekend naar mijn moeder toe’

Dag 23:
Sybje: ‘en Klavertje 2, lekker bij Mamsie op de bank zitten uithuilen?’
Alex: ‘wat ben je een taaie trekdrop, zijn moeder is gister overleden.’
Markje: ‘tja, dat kan toch gebeuren dat Sipje het nog niet weet. Hij is wel integer’
Edith: ‘jongens, wees nou eens aardig voor elkaar’. Sip, bied je excuses aan.
Jesse: (snik)

Dag 33:
Edith: ‘okay, nieuwe ronde nieuwe kansen. Laten we nog één keer over migratie beginnen’
Markje: ‘wat rijmt er op terugkeren? 1000 euro en een kilo peren. Hahaha!’
Sybje: ‘hahaha, ik heb er ook een. Wat rijmt er op lekke boot? Aanvraag verkloot. Hahaha’
Jesse: ‘wat zijn jullie gemeen! Het is een humanitaire ramp en wij zijn mededaders!
Alex: ‘de burgemeesters vinden Markje stom.’

Dag 41:
Edith: ‘Jongens, laatste ronde en wees nou eens eerlijk tegen elkaar’
Jesse: ‘Ik eerst. Ik vind Sipje stom en Markje een huichelaar en Alex een nitwit.’
Alex: ‘wat heb ik nou misdaan? Ik ga het navragen bij de …..’
Sybje: ‘ik geloof er nog wel in, alleen als Klavertje 1 niet zo principieel doet’
Markje: ‘wat ben je ook een ziek wijf Sybje, wie is hier nou de principiële dealbreker?
Edith: ‘okay, we stoppen. Ik zal een leuke verklaring maken. Eens?’

En toen was het voorbij. Op een knullig onderwerp, want de discussie ging uiteindelijk om 4000 mensen. Vluchtelingen die herenigd of opgevangen moeten worden volgens lopende EEG-afspraken. Dus blijkt dat ego’s en stokpaardjes zwaarder wegen dan verantwoordelijkheid nemen en over je dogma’s heenstappen. Al polderend zullen we best tot een oplossing komen.

Maar in Amerika is dé echte rollercoaster aan de gang. Met angst en beven openen ’s morgens vertrouwelingen van Trump hun Twitter-account om te kijken wat er nu weer wordt geroepen door Chief Cavia. Één ding is zeker; als je nu nog achter Trump blijft staan, kom je na zijn afzetting nooit meer aan de bak. Je wordt dan een soort politieke paria. Tenzij je slim lekt naar de media. Want dat wordt vast beloond.

LUV joe

Zaterdagavond, 21.00 uur. Op de achtergrond staat het songfestival heel zacht aan. Het is showbizz deze week wat de klok slaat.

Ik heb niks met die Oost-Europese poppenkast. Het lijkt steeds meer op een extravagante carnavalsoptocht. De van der Kolkjes zitten vol spanning in Macanet en Almere te wachten. Het Hollandse meidengroepje O3GNE treedt op en dat kan best goed uitpakken. De meisjes zitten in hun zakelijke stal. Weet iemand wie die naam heeft verzonnen, OGN3E? Ik hoop niet dat het Bob of Gerard is geweest, want 3XL was toepasselijker geweest. Maar zingen kunnen ze wel! De binnenkomst van het zooitje ongeregeld is al hilarisch. Ik zie een Sultan, een jonge Luciano Pavarotti, The Mask en een puberknulletje. Dat Griekse meisje is trouwens niks mis mee.

Het mooiste showbizz nieuws van de week was natuurlijk de emigratie van Patty Brard. BarbaMama gaat definitief naar Ibiza. Dat eiland kan dus ook van mijn bucketlist af. Het zal je buuf zijn, die Patsy. Ik kijk nog nauwelijks TV, maar als ik zappend haar Prednison-kop in beeld kreeg, drukte ik meteen het rode knopje in, om daarna snel een Rennie tegen opkomend maagzuur te nemen. Wat een ordinaire schreeuwende del is het.

Ooit, eind jaren ’70, maakte Patsy onderdeel uit van LUV. Deze 3 nootloze dames maakte hitsige nummers en kregen vooral faam door hun bijdrage aan de briljante Sjef van Oekelshow, met het nummer Waldolala. (een Poolse MILF met benen tot in haar nek probeert nu op TV wat uit te kramen). Als puistige puber met ontspringend testeron werd ik wel onrustig van LUV. Ook van Patsy. Maar die liefde is helemaal bekoeld. Ooit stak ze open en bloot een slang in haar Barba-derrière, om te ontslakken. Om daarna met een stokje door haar kak te roeren, boven een vergiet. Ik heb lang gedacht dat ik teveel aan een kruidensigaretje had gelurkt, maar laatst zag ik het fragment nog een keer voorbij komen. Hoe ziek ben je als je dat op TV laat zien? Dramaqueen. Trol. Doei.

Maar de looser van de week is natuurlijk Frank Masmeijer. Echt, wat een stumperd. (er zit een Bokito op het scherm!!!!) Na een half mislukte TV-carrière dacht hij een horeca-imperium te kunnen opbouwen. Maar dat is een vak! Toen Masmeijer’s horeca-avontuur mis ging, kwam zijn luxe levensstijl in gevaar. En ging hij in de waspoeder, omdat Antwerpen een ideale invoerhaven is. En toen ging het weer fout, want hij blijkt toch geen fijne neus te hebben voor handel. Misschien wel een doorgesnoven neus, want 467 kilo is een rolcontainertje of 8.

Het gênante is dat hij eerst uitgebreid de kans heeft gekregen om de vermoorde onschuld te spelen. Overal mocht hij opdraven en een real live soap was al in de maak. Ik ben het hardgrondig eens met meester Youp van ’t Hek, dat vooral RTL hét podium is voor menselijk exhibitionisme. Peter Jans Rens, Barbie en ook minder bekende zielenpoten worden bij RTL schaamteloos geëtaleerd, terwijl verplichte opname in de Mesdag-kliniek meer voor de hand ligt. Frankie Masmeijer mag jaren gaan brommen in een Nederlandse lik. Omdat daar plek is, maar België vol zit. Krijgen we hem gewoon terug….

Als je sport ook als vermaak of showbizz ziet, wordt het vandaag een mooie dag. Max rijdt weer snelle rondjes in Catalunya. Ajax en Feijenooit vechten om de titel in een bloedstollende laatste ronde. Ik gun mijn Rotterdamse vrienden wel weer een keer de titel, want dan zijn we misschien een tijdje van die opgefokte, hysterische frustratie af. Mijn cultclupje NEC gaat tevergeefs proberen de nacompetitie te ontlopen. Emmen uit, altijd lastig… (Demy, die Griekse Godin, komt in beeld! In een waterballetshow…)

Maar vandaag is het ook moederdag. Mijn eerste moederloze moederdag. Het gemis heeft definitief zijn naargeestige plek ingenomen. Gisteren, tijdens het opruimen van haar flat, heb ik een paar kleine relikwieën en veel boeken meegenomen en uitgestald in huis. Ook mijn levensgrote wereldkaart, waar Mama al haar reizen met rode pinnen op heeft vastgelegd. Ik denk dat ik daar maar de hele dag naar ga zitten staren, om in gedachten haar levensreis te herbeleven.

Dus, als je de kans hebt, ga vandaag bij je eigen moeder langs. En koester het tastbare moment.

Luv joe Mam.