Spijt!

Ik had vorige week het laatste woord van mijn column over de avondklok nog niet getypt, of de eerste rellen begonnen. Ik had een beetje heftigheid wel verwacht, maar zag in de loop van de dag en avond bizarre beelden, die de hele wereld overgingen. Vallen we als klein landje toch weer op!

Op zondag en maandag werden op Telegram, Whatsapp, Parler en Snapchat plannen gemaakt, groepjes gevormd en doelen bepaald: “we pakken de Jumbo, de Mediamarkt gaat eraan, we jatten alle dr. Martin schoenen, ruiten eruit in de Visstraat”. En inderdaad, maandag werd een dag om nooit te vergeten. 99% van de Nederlanders zat verbijsterd te kijken wat die andere 1% bezielde. ‘Relschoppers, tuig, hooligans, randdebielen, aso’s, criminelen!’

Dinsdag ontwaakte ons land een beetje uit de boze droom en werd alles rustiger. De 25 talkshows begonnen aan de analyses, onder leiding van de immer aanwezige Peter R. de Vries. Als er volgende maand uit een onderzoek blijkt dat het gebruik van vaginale anti-schimmelpillen slecht is voor je neusharen, zal Petertje daar een glasheldere, nasale analyse op loslaten: ‘jââ, ik heb altijd âl gepleit voor biologische vingerkruidolie i.p.v. die pillen, wânt dân wordt de penetratiegraad minder belâstend uitgevoerd.”

In rap tempo werden er grote groepen mannen (leeftijd 13 tot 55 jaar) opgepakt. Want behalve een klein groepje strak geleide en ongrijpbare organisatoren (hoodies en bivakmuts op) stond de rest van de stumpers prachtig op de foto’s. Gelukkig hebben we wat geleerd van de Chinezen en de Russen: alles op beeld vastleggen en twee dagen later thuis aanbellen: “ga je lekker mee?”.

Vorige week mopperde ik nog op het zeurderige karakter van ons medelanders. Want alle vrijheid wordt afgenomen, de overheid is een dictatuur, de avondklok lijkt op oorlog, we mogen niks meer. Maar al deze opgepakte jongens en mannen bleken helemaal niet zo stoer. Voor de rechter smolt hun agressie als sneeuw voor de zon. Het werden huilerige jankers. Ze hadden het niet zo bedoeld, zich mee laten slepen, waren geestelijk aan het eind van hun Latijn na zo’n lange tijd, per ongeluk wat losse klinkers verplaatst, met hun schouder tegen een winkelruit gevallen en alleen wat primaire levensbehoeftes geleend uit de Jumbo voor hun behoeftige kroost. Echt waar!

Onze rechters doen wat wij hopen: minder medelijden tonen. Er worden voor Nederlandse begrippen best stevige straffen uitgedeeld, die wij nog nooit voor dit soort vergrijpen hebben gegeven. Gesteund door het goede voorwerk van de politie gingen deze relgasten aan de schandpaal. 90 dagen cel voor Bryan H. voor zijn bijdrage op het museumplein (saillant detail: H. heeft een IQ van 57, net zoveel als Gordon). Vier maanden (2 voorwaardelijk) voor opruiing voor Bert S. uit Bavel. Het lijkt niet veel, maar zo’n dom geintje betekent een strafblad en iedereen weet nu wie je bent.

De beroemdste relschopper is de man van de karatetrap naar de ME op het museum, Pim de V. De 36-jarige vader van 3 kinderen had mazzel, omdat zware mishandeling niet meetelde; zijn trap kwam op het schild van de agent terecht. Het was “een impulsieve handeling, hij was gefrustreerd en handelde in een vlaag van verstandverbijstering”. Zijn vrouw was chronisch vermoeid, hij was nu bang om zijn baan als vrachtwagenchauffeur kwijt te raken en het was zwaar thuis nu de kids niet naar school konden. Ik dacht maar aan twee dingen:
1. Is de Raad van de  Kinderbescherming al ingeschakeld? En 2. Hoe reageert deze tijdbom als iemand per ongeluk zijn truck afsnijdt?

En zo werd deze Pim voor mij hét symbool van die andere treurige Nederlandse karaktereigenschap: duikgedrag. Niet nagedacht, fout gemaakt en dan: “sorry, ik zal het niet meer doen! Het spijt me, het was niet zo bedoeld! Excuses, maar ik was niet de enige”. Ik snap best dat jonge gastjes, maanden opgesloten, hun puberale brein niet meer onder controle hebben en sensatie zoeken. Been there, done that. Niet goed te praten, maar wel van alle tijden en alle klassen. Hoort een beetje bij opgroeien en volwassen worden. Maar boven de 20 geldt: naming and shaming.

Als je naar de foto hieronder kijkt, zie je alle rel-typetjes staan: het pubertje, de hooligan, de sensatiezoeker, de kortzichtige 50+ en een soort Pim: niet nagedacht en goed in beeld. En dan achteraf spijt. Looser.

Ali Bi

Godzijdank. De inauguratie van Biden is zonder ellende verlopen. Ik was waanzinnig onder de indruk van Amanda Gorman, de 22e jarige powerlady die een gedicht als een huis voordroeg. Alles wat Amerika groot maar ook kwetsbaar maakt, zat erin. Een hele diepe buiging! (als je het niet gezien hebt: > https://www.youtube.com/watch?v=cNFAICB8vxw )

Gelukkig konden we ons de rest van de week bezig houden met Nederlands grootste uitdaging; de avondklok. Ik heb er vorig week al een paar woordjes aan gewijd, maar de ergernis is groter dan een steekje onder water. Wat een jankend, zeurderig, mierenneukerig, hypocriet volk zijn we toch. Weken lang hebben we in de politiek en alle media gebakkeleid of een avondklok wel ethisch verantwoord is. Want het deed denken aan WO2, terwijl alle 85-plussers die het hebben meegemaakt, die vergelijking kant noch wal vinden raken. Want het is geen oorlog, hier en nu!

Spanje heeft al maanden een ‘Toque de Queda’, Frankrijk voert de Coevre-Feu al vanaf 15 december en België zelfs sinds half oktober. Onze oosterburen inderdaad nog niet, maar daar worden de regels pünktlich nageleefd. Tijdens Oud en Nieuw werden er in ons Kranenburg om 00.01 uur precies 3 vuurpijlen afgeschoten en ik weet bijna zeker dat het Nederlanders waren. En omdat om 18.00 uur ’s avonds alle rolluiken omlaag gaan en de voordeur op slot, loopt er toch al niemand buiten. Behalve 1 verdwaalde Duitse herder…

Afgelopen donderdag heeft onze Tweede kamer van 10.15 uur tot 18.39 uur gesteggeld over de eindtijd van de avondklok. Achtenhalf uur bakkeleien met de hele bende over een half uurtje eerder of vroeger! Terwijl de vaccinatie slecht en vertraagd loopt, het demissionaire kabinet treuzelt over elke oplossing, laten we een schrijnend gebrek aan daadkracht zien. Want er komen verkiezingen aan en alle politieke partijen zijn zich al aan het positioneren voor een paar zeteltjes erbij. Het land wordt niet bestuurd en problemen worden niet opgelost, omdat er dubbelzijdige tape aan het pluche kleeft. Je zou haast het parlement bestormen om die boel wakker te schudden….

Ik ben geen uitgesproken voor- of tegenstander van een avondklok. Geen idee of het helpt. In de Volkskrant van gisteren stond een intrigerende longread over 5 leden van het Outbreak Management Team (het OMT o.l.v. Jaap van Dissel dat onze regering adviseert). Wat vooral opviel in het artikel is de onzekerheid en onduidelijkheid over wat het virus doet en hoe je het oplost. Als deze snoeihard werkende experts het al niet weten, wat moet ik dan nog roepen? Wat het extra triest maakt; allemaal worden ze bedreigd en beveiligd. Allemaal staan ze onder toezicht van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid. Ook in Nederland lopen dezelfde engerds rond als in Amerika. Intriest. En gevaarlijk.

Gister heb ik een uurtje bij gekletst met vriendje Harm. Twee hard werkende mannen diep in de 50 die terugkijken op de afgelopen tijd en mijmeren op wat komen gaat. Soms mopperend als Statler en Waldorf, die cynische oude mannetjes op het balkon van de Muppetshow. Dan weer optimistisch denkend aan de Zwarte Cross of het volgende concert van ACDC. Het concert van Metallica in Antwerpen is alweer 4 jaar geleden! Harm’s grootste passie, het Nederlands elftal nareizen, heeft hem over de hele wereld gebracht, met meer dan 200 interlands is hij bijna recordhouder. Maar nu kijken we naar flutpotjes op TV. Zonder publiek en zonder passie. Ikzelf heb de afgelopen week 3 keer de TV uitgezet als de verlenging van FC Barcelona begon. Dat was een jaar geleden ondenkbaar.

Ook de ergernis over de Nederlandse politiek  is wederzijds. Want wat valt er nu te kiezen in Nederland, zowel aan de linker- als aan de rechterkant. Harm opperde om een nieuwe partij op te richten, met de originele naam: Groen Rechts. Maar al snel kwamen we tot de conclusie dat we beter de laatste werkjaren in onze comfortzone kunnen blijven werken. Iets met schoenmaker…

Heeft iemand in zijn woonwijk al mensen na 21.00 uur buiten zien wandelen met een hond die ze niet eerder hadden of die ze nooit ’s avonds uitlieten? Ja? Niet uitnodigen voor de buurt-BBQ dan! Mijd dit sneue ras. Ligt continu te piepen. De hond heet Ali Bi. Is ook een jankerd.

Teflon

Het is gebeurd. Niet meer terug te draaien. Vanaf 07.05 uur vrijdagmorgen ben ik via Facebook, Whatsapp, Messenger en Linkedin herinnerd aan mijn Jahreswende. Tussen 11.01 en 11.19 uur zelfs 20 app-berichtjes! Mijn zichtbaarheid op Social Media heeft zo zijn bijwerkingen. Net een vaccin.

Toegegeven, al die felicitaties maakten eventjes een lekkere portie serotonine aan, het gelukshormoon. En dat hormoon zit al een tijdje opgesloten te mokken achter de geluidswerende muren van mijn Duitse bunkerkelder. Want dat wil op reis, vriendjes huggen, bier drinken op een terras. Alles wat ik nodig heb, kan ik online bestellen via internet. Zelfs die kneuzerige kussentjes van de Ikea. Maar hartstocht, beleving, geur, oogkontakt en warmte kun je niet in een digitaal winkelwagentje opslaan. De mens is in al zijn vezels een groepsdier. Ook al herken je dat soms niet bij iemand.

Ik heb er dit jaar meer moeite mee dat er een jaartje bij is gekomen. Vooral omdat ik een normaal jaar graag vol prop met kleine en grote WOW-momenten. En die zijn schaars de afgelopen tijd. Er gebeurt heel veel in de wereld, maar het zijn niet de leukste dingen. We ploeteren voort, hopend op betere tijden, nog steeds met schaars licht in de tunnel. En het helpt ook niet dat het een grijze, grauwe winter is. Meestal compenseren wij het gebrek aan UV-licht met Vitamine-D weekenden in Spanje. Vroeger, toen ik nog 57 was…

Daarom maak zo’n avondklok mij eigenlijk niks meer uit, ik kom toch de deur niet meer uit. Ik erger me alleen kapot aan het gedraai en getreuzel; het is gewoon JA of NEE. En stop met dat stomme argument dat een avondklok herinnert aan de oorlog. Alleen mensen boven de 85 mogen daar een mening over hebben, want die waren aan het eind van WO2 rond de 10 jaar en zouden het zich kunnen herinneren. Die andere 98,3% mag van alles vinden, maar moet de oorlog erbuiten laten.

Ook mijn peettante en 2e moeder Ria werd deze week 85 in Barcelona. Wat waren we daar graag bij geweest, want we moeten elk mogelijk moment samen vieren. Onze verbondenheid is zelfs aan jaartallen gekoppeld: ik werd in ’63 in ‘haar’ Barcelona geboren, toen zij net 36 was geworden. Toen ik 14 werd, werd zij 41. 25>52. 36>63. 47>74. En nu dus 58 en 85. Ik heb haar deze week beloofd dat ik over 11 jaar, op mijn 69e, haar over de boulevard van Barcelona zal rondtouren. Dat haalt ze makkelijk, 96!  

Ik schrok afgelopen week van de feedback van een trouwe column-lezer. In mijn column net na de Amerikaanse verkiezing op 7 november (http://vroegopzondag.nl/?p=2542) had ik mijn fantasie een beetje laten gaan:

<Ik ben razend nieuwsgierig hoe het dan verder gaat met Donnie en zal mijn fantasieën met jullie delen:

20 Januari 2021: Biden wordt geïnaugureerd, Trump staat te golfen in Mar Lago. Alle rechtszaken zijn op niets uitgelopen, maar de diehard Trump fans blijven demonstreren tegen “The Great Fraud”, met wapengekletter en aanvallen op de politie. Biden roept op tot rust, Trump twittert samen met zijn zoon dat het gevecht pas net is begonnen. En zegt tegen zijn Proud Boys: stand-by for orders>

Ik zal voortaan wat voorzichtiger worden met dit soort zwarte voorspellingen…

Toch had ik de val van het kabinet wel graag vooraf aangekondigd. Het ontslag lost niets op, maar er is teveel gebeurd om dit voorbij te laten gaan. Het is bewust beleid geweest om hard te straffen als er maar een zweempje fraude te bespeuren was.  Er werd etnisch geprofileerd (80% van de gedupeerden hebben een ‘buitenlandse’ naam) en toen duidelijk was dat het volledig uit de hand was gelopen, greep niemand in. Vooral Rutte niet.  Want met hetzelfde gemak waarmee hij sorry zegt, roept en doet hij populistische dingen om zijn rechtse kiezers te pleasen. Mark is net teflon; niets blijft plakken. Als een ware Houdini gaat hij straks ons landje weer leiden. Let maar op.

Maar om de zwaarmoedige toon van deze column een beetje te verzachten, kom ik de belofte van vorige week na met een persoonlijk filmpje uit betere tijden. Toen er nog gezongen werd in de auto. Vooral op Metallica, ACDC en Rammstein. Om alle negatieve energie eruit te rammen.

http://vroegopzondag.nl/wp-content/uploads/2021/01/IMG_1565-2-1.mov

Gluren bij de buren

Ik heb even getwijfeld. Om toch maar weer over Trump te beginnen. De bestorming van het Capitool was een haast onvermijdelijke apotheose van een gênant presidentschap. Maar hoe erg Donnie het ook vindt; hij is toch een enorme loser geworden. Het is meer dan een eeuw geleden dat een zittende president de verkiezingen en meerderheid in de Senaat én het Congres verliest. Sucker!

Maar op de dag dat de YMCA en andere mafketels doordraaiden, was er nog een nieuwsbericht: Ellemieke Vermolen en Sergio Hermans gaan scheiden! Hij is een gelouterde topkok en Ellemieke is… Ja, wat is zij eigenlijk? Ze heeft lang geleden wat treurige programma’s gepresenteerd bij SBS, zoals de 25 en Shownieuws. Op Wikipedia staat dat ze ook model is geweest. Dat is waarschijnlijk in haar pubertijd geweest, want er is niks modellerigs meer te bekennen. Maar goed, ze gaan scheiden. Ik dacht meteen: who the fuck cares? Maar blijkbaar is het interessant, want al die broeierige roddelrubrieken op TV openden ermee. Ik was telkens net te laat met wegzappen.

Er zijn dus veel mensen die dit belangrijk vinden. Ik mag toch hopen dat die niet deze column lezen, want ik snap er niks van. Lullig voor die Sergio en Ellemieke, maar shit happens. Net als bij die andere 30.000 stelletjes in 2020. Het is zoals Kluun gisteren in de krant zei: ‘kinderen hebben meer aan een goede scheiding dan aan een slecht huwelijk’. Het is makkelijk om je ouders achteraf de maat te nemen. Vaak is het moeilijk om hun schoenen aan te trekken en met hen mee te voelen. Dat komt vaak pas veel later. Als je zelf ouder bent (geworden) en alle verbanden beter doorziet en begrijpt.

Toch ga ik even verder in ons menselijk gedrag roeren. Waarom vinden we al die intieme details  tussen twee ‘bekende’ mensen interessant? Waarom kijken we naar Chateau Kwijland? Wie is er in godsnaam gefascineerd door Utopia en nu weer door Big Brother? Waarom gniffelen wij als de Molletjes worden afgeperst door een vilein ex-wippertje of Marco de Waarheid niet wil vertellen? Waarom kijken er meer dan 1.000.000 mensen naar een filmpje waarin André Hazes jr. weer een MILF te huwelijk vraagt? WHY?

Ik denk dat we stiekem blij zijn met andermans ellende. ‘Lekker pûh’. Dat BN-ers dezelfde shit hebben als wijzelf. Het kan ook afgunst zijn, een typische Nederlandse eigenschap. ‘Al ben je nog zo rijk, lekker wel hetzelfde gezeik’. Het is onze calvinistische inborst, die graag iedereen klein en met beide beentjes op de grond houdt. ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Niet voor niets is er in het Spaans geen vergelijkbare uitdrukking. Daar gebruiken ze liever mooie gezegdes als: ‘vivieron felices y comieron perdices’ (ze leefden gelukkig en aten patrijs).

Stel nou dat ik deze column wekelijks zou gebruiken om als een soort Kwalbert Verlinde allerlei sappige en onthullende details over mijn lezers te verklappen. Dat vriendje G. telkens dezelfde blouse als ik aantrekt tijdens etentjes. Dat amigo R. grote sigaren rookt om achter de rookwolken zijn gigantische drankglazen te verbergen. Dat ik een zus heb die ook nu weer bij de comments een sneer gaat maken. Dat ik soms uit de polder een appje krijg waar de column blijft, omdat hij moet kakken op zondagmorgen. Dat oud-klasgenoten zich soms kapot ergeren aan mijn linkse gelul, maar zich dan even gedeisd houden.

Maar we gaan niet aan naming en shaming doen. Mijn zondagse gepruttel geeft vaak een inkijkje in mijn privé-leven en dat is mijn eigen keuze. Jullie mogen dan even gluren bij de buren. Of meteen wegklikken, ook goed. Ik betrek weleens één van jullie erbij, maar ben er wel heel voorzichtig mee. Daarom ben ik zo verbaasd over de doorlopende inbreuk op de privacy van bekende mensen. Wie geeft Bridget bij RTL Boulevard het recht om te insinueren dat Eva Jinek weer zwanger is? Hoe durfde Geen Stijl ooit dat filmpje van Patricia Paay online te zetten? Natuurlijk zijn er ook BN-ers die zelf alles doen voor aandacht (Gordon-Nicky Tutorials-Patty Brard), maar dat betekent toch niet dat alles-altijd-overal geoorloofd is?

Ik ga volgende week over mezelf één privé-filmpje prijsgeven, die wellicht interessant is in de categorie Gluren bij de Buren. Maar dan blijft het wel onder ons hè?

Kiss me Now

Ik ga het nieuwe jaar beginnen door wat oude irritaties van 2020 van mij af te schrijven. Dus als je behoefte hebt aan iets vrolijks; naar links swipen en snel door…….. Ik moet dit even kwijt voor een frisse start. Deze column dient vandaag als een soort vuilniswagen die de laatste rommel van 2020 meeneemt uit het zicht. Het ligt dan nog wel ergens te stinken of de ozonlaag te verkloten, maar niet meer in mijn beeld.

Elke keer als ik mijn hoofd stoot aan onzinnige regeltjes of irritant bureaucratisch gezeur gaat mijn bloeddruk omhoog en mijn beschavingsniveau omlaag. Altijd al zo geweest. Iets met gezag/autoriteit/probleem..  Verplicht je mij tot het wekelijks rapporteren van nutteloze zeikdetails dan manipuleer ik de Excell-sheet net zo lang totdat eruit komt wat jij graag wilt zien. Elke week. Pas na 1 jaar kwam een interne controller erachter dat ik gebakken lucht had aangeleverd. Hij vond mijn antwoord ‘en daar kom je nu pas achter?’ niet grappig..

Als je zelfstandig ondernemer bent kun je je bedrijf zelf inrichten. Er is bij mij 1 slogan die alles bepaalt: KISS ME NOW! KISS staat voor Keep It Short & Simple> zorg dat iedereen het snapt. ME is Meest Efficiënt> dus ook , levert het wat op? en NOW is> Nu Onmiddellijk Waarmaken. Dat laatste wordt vaak vergeten; het z.s.m. uitvoeren van je keuze (de executie van je strategie) bepaalt voor 85% je succes. Er zijn talloze ingewikkelde managementstijlen (LEAN, SCRUM, AGILE, S.L.I.M.) waar heel veel mensen geld mee verdienen. Maar ook dat kost overal tijd en geld. En het is zelden echt KISS ME NOW.

Vooral overheidsinstellingen en grote bedrijven doen eerder aan ‘Fuck You Later’ dan ‘Kiss Me Now’. De belastingdienst, het UWV, Sociale Dienst, CIJB, Ryanair, Ikea, Interpolis enz. enz. En wat hebben ze naast ‘Fuck you Later’ gemeen met elkaar? De kleur blauw. Dat is geen toeval. Blauw staat voor afstandelijk, klinisch, emotieloos. Weet je ook meteen waarom ik niet bij de Appie H. kom. En het heet niet voor niets kille blauwe ogen. Die kijken dwars door je heen, zien je soms helemaal niet staan. Dezelfde harde blik die ik krijg bij regeltjes, bureaucratie en traagheid.

De belastingdienst kloot met toeslagen, het UWV levert giga-bergen administratie op, de Sociale Dienst trekt het boodschappenmandje van je moeder af van je uitkering, het CIJB verhoogt een bekeuring van €21 met € 9,= administratiekosten. Ik zal een voorbeeld geven: twee maanden geleden heb ik per ongeluk teveel loonbelasting betaald. Jaja ik weet het, maar ik zeg toch per ongeluk? Na 2 maanden kreeg ik per post (..) een brief dat ze niet weten op welke rekening ze het geld moeten terug storten. WAT DENK JE ZELF? Op dezelfde f.cking rekening waarmee ik al jaren een tonnetje per jaar aan jullie overmaak, eikels. Hoe moeilijk kan het zijn?

Of ik zo vriendelijk wil zijn om dat nu digitaal door te geven, want het kan niet meer worden terug gemeld per post. En of ik dan maar een nieuwe account wil aanmaken op hun zakelijke portal. Daar moet ik wel E-herkenning voor aanvragen. Kost € 84,= per jaar. Daarna moet er ook een fysieke afspraak gemaakt in een tijdsblok van 6 uur, zodat een ingehuurde koekenbakker mijn paspoort kan controleren met de aanvraag. En dan kan ik twee weken later de aanvraag voor terugstorting alsnog digitaal gaan doen. Dat krijg ik het twee-drie weken later wel overgemaakt. WTF! Het is teveel geld om te laten lopen, maar mijn cardioloog adviseert nu wel pilletjes onder de tong.

Ik overdrijf niet als ik stel dat ik zakelijk gemiddeld 10 – 14 uur per week bezig ben met bureaucratisch geneuzel. Zowel bij de overheid als bij mijn salarisverwerker, mijn ziekteverzuimverzekeraar of mijn bank. En je kunt het niet negeren, want het komt anders telkens terug in een 2e golf of 3e golf. Net als… Zou er een vaccin ontwikkeld kunnen worden tegen onzinnige regeltjes? Klusje voor Trump?

Misschien heb ik bij sommige lezers een verkeerde indruk gewekt met de titel. En dan met name diegenen die weleens met mij door nachtelijk Barcelona hebben gedwaald. Vroeger, toen dat nog kon..

Maar denk positief: good times are coming back. 2021 is begonnen! De vuilniswagen is leeg.

Jaaroverzicht van Barry (een corpulente Golden Retriever)

Omdat ik zelf geen autobiografische terugblik van dit ellendige jaar wenste, heb ik Barry gevraagd om zijn jaar met ons te delen. Barry is de obese hond van Erik (toeslagen-ambtenaar bij de belastingdienst) en Wilma (thuiszorgmedewerkster) en woont in de Vinex-wijk Nieuw Geluk in Amersfoort. De kinderen Dave en Larissa wonen en studeren aan de Katholieke Universiteit Tilburg, de KUT.

Januari:

Godverdomme wat een teringherrie weer. Ik eet nog liever die Frolic Light Meuk dan nog een dag dat vuurwerk. Ik herken mijn baasje Erik niet eens, met die wilde blik, een sigaar in zijn muil en een pakket vuurpijlen die ik niet uit de verpakking gekauwd kreeg. Ik schijt de eerste week de hal wel vol, durf echt niet naar buiten.

Februari:

Holymoly, de buren hebben een nieuwe teef! Ze heet Chanelle en is een Labradoodle met van die droomogen. Ze laat overal aan zich ruiken zonder gegrom, NICE! Ik denk dat ik toch wat minder ga schooien en die rotbrokken maar opeet. Valt me ook op dat Dave ineens in het weekend met me wil wandelen. Ik lig normaal tot 13.00 uur heerlijk te ruften op de kamer van die luiwammes, maar nu staat hij vanaf 09.00 uur achter de luxaflex te kijken of ‘t buurmeisje al met Chanelle gaat struinen.

Maart:

Jezus, wat gebeurt er? Iedereen is de godganse dag thuis! De sfeer is om te snijden, Erik fietst niet meer met zijn broodtrommel de straat uit, Wilma gaat met een Space-masker in de Toyota Starslet hooguit een uurtje weg. Elke keer komen er 3 mensen op TV, waarvan die dame in het midden last heeft van spastische trekjes. Ze krabbelt als een kat, en als ik dan grom krijg ik een knal voor mijn kop!

April:

Ik ben kapot! Iedere debiel in dit huis gaat 5 keer per dag met mij buiten lopen. LAAT ME MET RUST! Ik mag ook niet meer aan Chanelle ruiken, want ineens blijft iedereen ver uit elkaar staan. Zou er iets gebeurd zijn? Laat het dan snel over zijn…

Mei:

Zeg, kunnen die rotkids niet weer opzouten naar hun andere hok? Het wordt er niet gezelliger op hier. Ook omdat Erik allemaal klusjes in de tuin doet, terwijl hij superonhandig is en alleen maar vloekt. Ik heb een geheim gat in de heg gemaakt, dan kan ik 4 keer per dag aan Chanelle ruiken. Schrale troost…

Juni:

Nog een maand en dat gaat het zooitje met dat huis op wielen gelukkig een hele maand op vakantie. Kan ik lekker uitrusten bij pension Heppie Dog en krijg ik lekker fout vet eten, honden-McDonalds. Nou al zin in, ook even andere teefjes zien dan Chanelle, hautaine bitch is het aan het worden.

Juli:

OMG, ze gaan niet! Vakantie afgezegd. Wie is die Corona die mijn hele hondenleven verkloot?  

Augustus:

Ben ik 6 kilo afgevallen, gaat Chanelle ineens vreemd, met die lelijke Pitbull Justin van de overkant. Ik moet ineens aan Joe Jackson denken: ‘Is she really going out with him?’ De volgende keer als ik Justin tegenkom ga ik jankend over de grond rollen. Dan wordt hij met zo’n traliebusje afgevoerd en zien we hem nooit terug. Net zoals ik deed bij zijn broertje Kevin.

September:

Ik denk dat Erik op zijn werk iets heel fouts heeft gedaan, want hij is poepnerveus de laatste tijd. Iets met kinderen en iets met …-slag, weet het niet precies. Wilma schreeuwt veel tegen hem, lekker sfeertje hier.  

Oktober:

Niemand kijkt meer naar mij om, 2 kilo aangekomen. Geen bot op Dierendag, niks. Egoïsten, alleen met zichzelf en die eikel Corona bezig. Chanelle zwanger van die patser….

November:

Okay, ik weet dat ik veel scheten laat, maar om dan allemaal met een masker te gaan lopen is zwaar overdreven. Ik stink al jaren! Erik blijft ineens 10 dagen op zolder, mag niet beneden komen. Pikstraf denk ik, maar waarom weet ik niet.

December:

Erik weer beneden, maar hij mocht dit jaar geen vuurwerk meer kopen van Wilma. Is ook lang geleden dat het knalde tussen die twee haha, troosteloos sexleven. En Chanelle wordt alleenstaande moeder, Justin verhuist naar Urk, in quarantaine met de rest van zijn aso-familie. Opgeruimd staat netjes!

Ik kan niet wachten op 2021. Kids oprotten, Erik gewoon werken, Chanelle weer de loopse teef van vroeger. En die gast Corona lekker opzouten naar China of zo. WOEFFFFF!

Lachen in 2016

2015 zit er bijna op. We hebben ons weer met familie gelaafd tijdens de Kerstdagen en rutschen nu richting 2016. Met mijn smoking aan gisteren naar Girona gevlogen. Hij paste niet in de handbagage en rook naar een muffe Duitse zolder. Oudjaarsnacht maar even met Champagne en danszweet parfumeren.

Het was een memorabel jaar, met als hoogtepunt onze trip naar Afrika. Samen met de Spaanse verbouwing en een nieuwe koets ook een zware aanslag op de spaarcenten. Eerst maar even de reserves aanvullen. Anders wordt mijn pensioengat groter dan de krater in de ozonlaag. Dat is ook wel inherent aan mijn levensmotto Praede Diem. Maar als ik op mijn 60e fulltime in de Spaanse zon wil zitten, moet ik toch weer iets slimmer gaan plannen en minder lanterfanten. Best lastig, want ik ben behoorlijk verwend met weinig werken en veel vrije tijd.

Het is ook grappig om terug te kijken welke fouten ik allemaal gemaakt heb. Want zonder fouten is het leven saai, voorspelbaar en kleurloos. De beste bedrijven en leidinggevenden stimuleren hun medewerkers vooral door geen sancties op fouten te leggen. Zo heb ik ook alijd leiding gegeven: Probeer het maar. Doe het. Toon lef. Durf. En als het niet lukt of verkeerd gaat; leer ervan en daarna heb je de goede weg zo te pakken. Ik houd wel van tegendraadse denkers en doeners. Als je maar niet je fouten verdoezelt of op anderen afwendt. En zeker geen arrogant gedrag vertonen als het toch gelukt is. Daarom word ik zo moe van Leipe Loetje. Zeg dan gewoon na de zoveelste nederlaag dat je het even niet weet. Dat je trucje een keer niet werkt. Maar ga niet een ander (de pers) de schuld geven. Stumperd, ga golfen!

Mijn domste fout? Een forse Zambiaanse grenscontrole dame betichten van diefstal en corruptie. Bijna achter de tralies gezeten.. Minder dom, maar wel klunzig: de boodschappentas op de achterbank zetten ipv in de kofferbak. Pure luiheid. En dan hard moeten remmen met yoghurt en eieren onderin de tas…. Ook onhandige fout: je zwembroek in de wasmachine doen, met je Iphone er nog in. En dan tegen je vrouw klagen over het gebonk van het takke-apparaat….Nog een naief foutje: je oude barrel te goedkoop op Markplaats zetten en de hele automaffia op je dak krijgen… Of denken dat je goed Spaans spreekt en aan het eind vd verbouwing merken dat er helemaal geen douchewand gepland staat…

Welke fouten ik in 2016 ga maken? Geen idee, maar vast weer veel! Ik zit weer te broeien op nieuwe zakelijke kansen. Raar eigenlijk, want ik werk de laatste maanden met meer plezier en uitdaging en word er ook prima voor betaald. Hopelijk kan ik dingen combineren en the best of both worlds pakken. Ben benieuwd..
Mijn goede voornemen voor 2016? Lachen! In alle varianten: glimlachen, schaterlachen, toelachen, uitlachen. Want humor is het beste wapen, ook tegen domheid. Zo’n zure vader in Ede die een dagje gratis zwemmen voor asielzoekers en armen verpest omdat hij ooit voor zwemles moest betalen? Zielepoot hahaha! 2Vandaag die Wilders uitroept tot beste Politicus? Maar 200.000 kijkers hahaha! Grote domme vrouw voor een dikke vette BMW? Prachtige filmpjes haha! Humor haalt de scherpe kantjes uit een verharde situatie en brengt relativering. En als iemand er niet om kan lachen, weet je meteen wat voor een kortzichtig vlees je in de kuip hebt.

Maar ik ga vooral veel mezelf uitlachen of gewoon schaterlachen om leuke grappige dingen. Lachend door 2016. Beloven jullie dan dat jullie me uitlachen als ik weer ergens onnodig boos over wordt? Dan ga ik nu eerst een potje tennissen met vriendje Gerard. Die mij altijd keihard uitlacht als ik weer op mezelf loop te foeteren na een mislukte bal. HAHAHA! Maak er een humorvol jaar van!

Bommetje

Terugkijkend naar mijn laatste columns, miste ik iets. Het was allemaal zo serieus. Gericht op de dagelijkse sleur met hier en daar een actueel tintje. Zou ik door Corona mijn positieve kijk op het leven hebben ingeleverd? Humor out, horkerigheid in?

Het is best lastig om iets leuks te schrijven. Veel grappige onderwerpen sneeuwen onder in de doordenderende Corona-trein. En steeds meer mensen hebben een korter lontje gekregen, zodat één speldenprikje al meteen tot een dynamiet-ontploffing leidt. Als je op Facebook een flauw fotootje plaatst van Terry Bidet met de tekst erbij: “Pas op; meer ego dan zetels”, is een safehouse naast kroongetuige Nabil B. nog te link om onder te duiken. Want van Terry en Trump-fans kun je veel zeggen, maar niet dat ze alles van de zonnige kant bekijken.

Valt er misschien iets te lachen om dat boerenprotest? Ik denk het niet als er ineens een paar van die droeftoeters privé op je stoep staan. Ook niet als je achter een stoet van trekkers probeert bij het distributiecentrum van een klant te komen. Het raampje open draaien en vragen hoe laat de Carnavalsoptocht begint, viel niet in goede aarde. Zeker niet in een grote Duitse auto. Maar misschien zou ik ook lachen als een boer met kiespijn als ik 1 cent per kilo voor mijn aardappelen krijg, terwijl ze in de supermarkt € 1,00 opbrengen. Dan zou ik liever nertsen gaan fokken. Krijg je bij verplichte sluiting van je bedrijf zomaar € 1,65 miljoen, terwijl de laatste drie jaar 0% rendement hebben opgeleverd.

Ik kan altijd wel smullen om showbizz-ruzies. Zo’n fittie tussen die twee flatbewoners, relnicht Albert Verlinden en kwaak-eend Vanessa. Waarbij Bertje zijn buuf door het trappenhuis wil trekken, omdat ze roept dat Rutte moet stoppen met kutten. Ik ben bang dat als Vanessa met haar fietsband-lippen achter de spijlen van de trap blijft hangen, het hele flatportaal volstroomt met door bloed doordrenkte Botox. En nu koopt Onno, de ex van Albert, het flatje van Vanessa voor bijna € 4 miljoen. Met vette bonje uit elkaar omdat Onno zijn hoes vergat tijdens het grinderen.. Waarvan koopt-ie dat??? Alleen maar burgemeester geweest en nu voorzitter van het makelaars-kartelclubje NVM.  

Waar ik heel hard om moest grinniken gisteravond was het appje van amigo Robert om vandaag in deze column wat aardige woorden te schrijven over zijn clubje Real Madrid. Die hebben deze week drie pittige potjes gewonnen, zonder noemenswaardige hulp van de VAR. Jullie zullen het nauwelijks geloven, maar ik heb een vriend, een zwager en een neef die fan zijn van die Witte Reus uit VARdrid. Misschien heb ik onder mijn lezers wel meer Madrid-fans, maar die houden wijselijk hun mond. Maar bij deze: Robert, wát góéd!

De huidige malaise bij mijn cluppie FC Barcelona duurt maar voort. Op 24 januari mag ik, samen met de 100.000 anders socios stemmen voor een nieuwe president. Maar het is net als bij het CDA; je weet pas na een tijdje of je een goede keuze hebt gemaakt. Pieter Opzichtig en Monatoetje Keizer verloren van Haperende Hugo, die een paar maanden later alweer zijn christelijke keutel intrekt. En dan krijg je zonder verkiezingen ineens lompe Wopke, waar ze in Zuid-Europa niet meer om kunnen lachen. Zo ging het bij FC Barcelona ook: linkmichel Rosell moest ineens de bak in, zijn sullige boekhouder Bartomeu nam het zomaar over, teerde even op oude roem en vernachelde daarna mijn cluppie met absurde transfers en dito salarissen.

Maar gisteren heb ik geschaterlacht. Voluit. Ik heb met een potje golf eindelijk een birdie geslagen. Dat is bij mij te vergelijken met een omhaal vanaf de middenlijn bij voetbal. Voor de kenners: hole 16 bij golfclub Bleijenbeek, par 3, 172 meter tot de pin, rond de green overal bunkers, put van 4 meter. Ik vroeg aan Marion wat de beloning was voor deze prestatie, maar ze lachte als een boerin…

Conclusie: we moeten hard ons best doen om te blijven lachen. En onze lach-lat even een stukkie lager leggen. Humor is een prima wapen om zwaarmoedigheid of uitzichtloosheid te verlichten. Denk maar eens terug: een moddervette Patty Brard die bij Sterren Springen in een zwarte boerkini bij een bij een buiklanding een tsunami veroorzaakt. Blijf ik om lachen!

Bommetje

Terugkijkend naar mijn laatste columns, miste ik iets. Het was allemaal zo serieus. Gericht op de dagelijkse sleur met hier en daar een actueel tintje. Zou ik door Corona mijn positieve kijk op het leven hebben ingeleverd? Humor out, horkerigheid in?

Het is best lastig om iets leuks te schrijven. Veel grappige onderwerpen sneeuwen onder in de doordenderende Corona-trein. En steeds meer mensen hebben een korter lontje gekregen, zodat één speldenprikje al meteen tot een dynamiet-ontploffing leidt. Als je op Facebook een flauw fotootje plaatst van Terry Bidet met de tekst erbij: “Pas op; meer ego dan zetels”, is een safehouse naast kroongetuige Nabil B. nog te link om onder te duiken. Want van Terry en Trump-fans kun je veel zeggen, maar niet dat ze alles van de zonnige kant bekijken.

Valt er misschien iets te lachen om dat boerenprotest? Ik denk het niet als er ineens een paar van die droeftoeters privé op je stoep staan. Ook niet als je achter een stoet van trekkers probeert bij het distributiecentrum van een klant te komen. Het raampje open draaien en vragen hoe laat de Carnavalsoptocht begint, viel niet in goede aarde. Zeker  niet met een grote Duitse auto. Maar misschien zou ik ook lachen als een boer met kiespijn als ik 1 cent per kilo voor mijn aardappelen krijg, terwijl ze in de supermarkt € 1,00 opbrengen. Dan zou ik liever nertsen gaan fokken. Levert bij verplichte sluiting van je bedrijf zomaar € 1,65 miljoen, terwijl de laatste drie jaar 0% rendement hebben opgeleverd.

Ik kan altijd wel smullen om showbizz-ruzies. Zo’n fittie tussen die twee flatbewoners, relnicht Albert Verlinden en kwaak-eend Vanessa. Waarbij Bertje zijn buuf door het trappenhuis wil trekken, omdat ze roept dat Rutte moet stoppen met kutten. Ik ben bang dat Vanessa met haar fietsband-lippen achter de spijlen van de trap blijft hangen en het hele flatportaal volstroomt met door bloed doordrenkte Botox. En nu koopt Onno, de ex van Albert, het flatje van Vanessa voor bijna € 4 miljoen. Met vette bonje uit elkaar omdat Onno zijn hoes vergat tijdens het grinderen.. Waarvan koopt-ie dat??? Alleen maar burgemeester geweest en nu voorzitter van het makelaars-kartelclubje NVM.  

Waar ik heel hard om moest grinniken gisteravond was het appje van amigo Robert om vandaag in deze column wat aardige woorden te schrijven over zijn clubje Real Madrid. Die hebben deze week drie pittige potjes gewonnen, zonder noemenswaardige hulp van de VAR. Je zullen het nauwelijks geloven, maar ik heb een vriend, een zwager en een neef die fan zijn van die Witte Reus uit VARdrid. Misschien heb ik onder mijn lezers wel meer Madrid-fans, maar die houden wijselijk hun mond. Maar bij deze: Robert, wát góéd!

De huidige malaise bij mijn cluppie FC Barcelona duurt maar voort. Op 24 januari mag ik, samen met de 100.000 anders socios stemmen voor een nieuwe president. Maar het is net als bij het CDA; je weet pas na een tijdje of je een goede keuze hebt gemaakt. Pieter Opzichtig en Monatoetje Keizer verloren van Haperende Hugo, die een paar maanden later alweer zijn christelijke keutel intrekt. En dan krijg je zonder verkiezingen ineens lompe Wopke, waar ze in Zuid-Europa niet meer om kunnen lachen. Zo ging het bij FC Barcelona ook: linkmichel Rosell moest ineens de bak in, zijn sullige boekhouder Bartomeu nam het zomaar over, teerde even op oude roem en vernachelde daarna mijn cluppie met absurde transfers en dito salarissen.

Maar gisteren heb ik geschaterlacht. Voluit. Ik heb met een potje golf eindelijk een birdie geslagen. Dat is vergelijkbaar met een omhaal vanaf de middenlijn bij voetbal. Voor de kenners: hole 16 bij golfclub Bleijenbeek, par 3, 172 meter tot de pin, rond de green overal bunkers, put van 4 meter. Ik vroeg aan Marion wat de beloning was voor deze prestatie, maar ze lachte als een boerin…

Conclusie: we moeten hard ons best doen om te blijven lachen. En onze lach-lat even een stukkie lager leggen. Humor is een prima wapen om zwaarmoedigheid of uitzichtloosheid te verlichten. Denk maar eens terug: een moddervette Patty Brard die bij Sterren Springen in een zwarte boerkini bij een bij een buiklanding een tsunami veroorzaakt. Blijf ik om lachen!

https://www.youtube.com/watch?v=QkjDuR8uRgQ

https://www.youtube.com/watch?v=QkjDuR8uRgQ

Vaal(s)

De afgelopen jaren vluchtten we meestal rond het weekend van Snikkelkaas het land uit. De meiden doen hun eigen ding, de discussies rond zwarte Piet hebben net zo’n voorspelbare baard gekregen als die van de Sint zelf en voor surprises ontbreekt fut en tijd.

De laatste jaren gebruikten we dit weekend voor mooie citytrips. Vorig jaar het verrassend relaxte Rabat, het jaar daarvoor sprookjesachtig Talinn. Voor dit jaar hadden we Petra (Jordanië) of Napels in gedachten, maar door alle Corona-complicaties hadden we uiteindelijk een tripje geboekt naar Krakau in Polen. Dat was in oktober nog geel gebied en bereisbaar. Om de hoek ligt Auschwitz, een plek die ik al jaren wil bezoeken. Omdat we nooit mogen vergeten hoe diep we als menselijk ras kunnen zinken.

Maar ook Krakau viel af. Teveel besmettingen, vluchten geannuleerd. Omdat Marion nooit opgeeft, zijn we uiteindelijk in Vaals beland. Een prachtige aanbieding bij kasteel Bloemendal, een imposant kloosterhotel. En dus zijn we uit in ‘eigen’ land in plaats van in een exotisch of onbekend oord.

En dat levert altijd onverwachte verbazing op. Want Vaals ligt op het Drielandenpunt, waar Duitsland, België en Nederland elkaar raken. En is meteen ook de hoogste plek van Nederland, met een duizelingwekkende hoogte van 322,4 meter. We worden er terecht om uitgelachen in het buitenland, want de Eiffeltoren is zelfs nog 1,8 meter hoger….

Ik had vrijdag al 500 kilometer weg gesjeesd in Nederland toen ik redelijk gaar rond 18.00 uur aankwam in Vaals met Marion. Met alle horeca gesloten is toeristisch Vaals een uitgestorven treurige bende. Omdat het hotelrestaurant volgeboekt was, bestelde Marion een lekkere sushi-box via www.thuisbezorgd.nl. Eerlijk is eerlijk, dat hebben wij nog nooit gedaan. Heeft in Kranenburg of Macanet ook niet heel veel zin. We mochten wel tot 20.00 uur in de hotelbar borrelen (ik snap horecaondernemers die hier niet de logica van inzien) en wilden daarna de sushi oppeuzelen op de hotelkamer met onze eigen huiswijn.

Maar Asian Pleasure uit Aachen kwam niet opdagen. De bestelling was bevestigd, maar de betaling niet afgeschreven en Asian was telefonisch onbereikbaar. Met een mokkende Marion naast me reed ik door een uitgestorven Vaals, op zoek naar iets warms en liefst eetbaar. Het werd een pizza van Claudio en eerlijk is eerlijk: Claudio kan pizza’s bakken. We aten bijna de doos erbij op en moesten ’s nachts drie keer water drinken om de droge knoflookschuur nat te houden.

Na een vorstelijk ontbijt begonnen we aan de toeristische wandelroute langs het Drielandenpunt, de smokkelpaden en het hoogste heuveltopje van Nederland. Het was gewoon grappig, niet persé bijzonder en had een zeer hoog ANWB-setjes gehalte. Het is goed voor te stellen dat het buiten Corona-tijd een trekpleister is voor dagjesmensen. De vlaggenmasten op het Drielandenpunt gaven de stemming het beste weer: De gerafelde Nederlandse vlag in het midden wapperde lafjes en hing aan een met mos bedekte smoezelige vlaggenmast. België (rechts) en Duitsland (links) hingen om onduidelijke reden halfstok en weigerden in de frisse winterwind mee te bewegen. Het is misschien wel typerend voor de Europese Unie; geen samenhang of solidariteit.

’s Middags brachten we een bezoek aan Aachen, vijf kilometer en één rechte weg vanaf Vaals. De Aachener Dom was mooi en voorzien van bijna protserige pracht en praal, maar de rest van de vale stad had weinig te bieden. De kerstmarkt, normaliter in elke Duitse stad rondom deze dagen een gezellig zekerheidje, was geannuleerd, de betoging van de anti-vaxxers daarentegen niet. Zelfs de Glühwein kon bij het kraampje niet worden besteld, omdat het knulletje de kassaknop ‘Glühwein’ niet kon vinden. Best knap, want het was het enige wat hij te bieden had. Benieuwd wat er dan wel op de kassa stond…

En gisteravond hebben we dan ons diner-arrangement met mooie wijnen genuttigd in het hotelrestaurant. Iedereen schoof aan tussen 17.00 en 18.00 uur, want vanaf 20.00 uur moet de wijn van je tafel worden gehaald. Daarna was het ook snel leeg in de statige dinerzaal. Ik schat dat de helft van alle gasten, net als wij, deze boeking hebben gemaakt om buitenshuis te kunnen eten en drinken.

Want wat smachten we allemaal naar de krenten in de pap. Naar de leuke dingen die ons blij maken. Naar momenten die ons laten genieten. Naar vroeger. Of naar 2021. Ook goed.