Vaak ben je te bang..

Ik heb een bekentenis te doen. Met een laagje schuld eromheen geplamuurd. Omdat ik een puberale actie heb uitgehaald, die niet past bij een gezette 50+er. Ik heb zelfs getwijfeld om het via dit platform te melden. Je wordt namelijk voor minder aan de schandpaal genageld tegenwoordig.

Laat ik de casus voorzichtig opbouwen, want het is complexe materie. Na jaren van rekken en uitstellen heb ik anderhalf jaar geleden een jongere Zafira gekocht voor Spanje. Onze ouwe trouwe Zaffi gaat, na 10 jaar dienst als de Hoer van het Parcours, vutten in Gambia en wordt de familietaxi van Ibrahim. Eerst heeft Marion nog een jaartje in de nieuwe Zaffi met Duitse kenteken getuft, maar eind maart zou hij verhuizen en de Spaanse nationaliteit aannemen. Een zonnig vooruitzicht, totdat Corona uitbrak..

Met 4 maanden vertraging sjeesden we begin juli in één streep naar Spanje met onze 7 persoons “iedereen mag hem gebruiken”-Zaf. We parkeerden haar op de uitgestrekte toendra achter het huis van onze vrienden Gerard & Lenny en stopten de nummerplaten KLE-FZ4 stiekem in onze handbagage mee terug naar die Heimat. De volgende dag regelde ik de afmelding bij het Strasse Verkehrsamt in Kleve, leverde de platen in en kreeg een uitvoerverklaring voor de Spaanse verkeersdienst Tránsito. Tot dan toe ‘todo perfecto.’

Een paar weken later reed ik naar het regionale Spaanse keuringsstation om de eerste afspraak te maken in een kettingreeks van bureaucratische formaliteiten. Mijn vraag wanneer de afspraak kon plaatsvinden, leverde een scheef opgetrokken wenkbrauw bij de baliejuf, die verdacht veel leek op Mrs. Slocombe van ‘Are you being served?’. Haar antwoord was ontluisterend, ik was begin 2021 aan de beurt, omdat er door Corona zo veel achterstand bij de normale Spaanse keuringen was opgelopen dat los Extranjeros (de buitenlanders) maar moesten wachten. Wat ik ook probeerde: het bleef ‘NO!’

Met alle papieren meldde ik me weer in Duitsland om dan maar opnieuw een Duits kenteken te gaan halen, tot na de Spaanse vertraging. Maar de (Duitse) tweelingzus van Mrs. Slocombe had ook slecht nieuws: de Duitse keuring was ondertussen verlopen en dus kreeg ik geen kenteken: “nur mit ein Tüv-geprüfte Aussage herr van Zomeren”! Dat Zaffi in Spanje stond, dat de keuring daar ook niet kon, dat ik dus niet naar de Tüv kon, het was Frau Miesepeter scheiss egal.. Dan moest ik hem maar met een trailer ophalen. Alsof ik niets beters te doen heb. Zaffi was statenloos…

En toen ontstond het wilde plan waar ik me een beetje voor schaam. Marion wilde er niets van weten, maar ik wilde een gewaagde truc uit halen: met een nep Duits kenteken in één streep van de Spaanse toendra via Frankrijk, Luxemburg en België naar huis kachelen. Die nummerplaten had ik toevallig nog in huis, maar daarover wens ik geen uitleg te geven. Is ondertussen ook verjaard denk ik. Één vriend bood zich spontaan aan mee te gaan, zodat mij een gênant belrondje bespaard bleef. Vrijdag morgen samen erheen gevlogen, zondagmorgen om 06.00 uur teruggereden.

Er was maar één billenknijp-momentje. De grenscontroles tussen Spanje en Frankrijk zijn wel weg, maar la Police staat nu meestal vlak na de Péage en deze keer ook. Omdat aanvallen soms de beste verdediging is, besloot ik zelf naar ze toe te rijden en in vloeiend Frans te vragen of ik moest wachten of door mocht rijden. “Continuez-vous!” was best een fijn antwoord. Ik heb daarna onderweg nog serieus overwogen om keihard voorbij alle flitspalen te racen, omdat de bonnen ivm het nep-kenteken niet zullen aankomen. Toch maar niet gedaan..

12,5 uur later waren we in Eindhoven.. En een uurtje later stond Zaffi al (zonder de illegale platen) voor de poorten van het TüV-keuringsstation in Kleve. Want de volgende ochtend had ik om 8.00 uur de keuringsafspraak gemaakt. 27 uur nadat we uit Spanje waren vertrokken had ik de keuring achter de rug én mijn oude kenteken KLE-FZ4 terug. Dat laatste vond Duitse mrs Slocombe wel een brutale eis, maar we blijven Hollanders hè? Volgende week gaat Zaffi in de verkoop, snel gevolgd door mijn oververmoeide ouwe Touareg, die de keuring ternauwernood heeft overleefd en met 350.000 km op de teller waarschijnlijk naar het Oostblok verhuisd.

Dus als iemand nog een auto zoekt, ze zijn allebei officieel gekeurd en volkomen legaal. Van een oud mannetje geweest.. Ik help je wel de invoer te regelen, wees niet bezorgd. Vaak ben je te bang.

Diploma!

Wat een opluchting. Geslaagd. Met vlag en wimpel. Nog net niet cum laude, maar het schuurde er tegenaan. Ik hoor nu tot het selecte clubje van 350.000 Illuminati. Allemaal lotgenoten die dezelfde marteling ondergingen, afgezien hebben en met klotsende oksels aan het examen begonnen. Maar allen nu in het bezit van het hoogst haalbare: Het Golf Vaardigheid Bewijs!

Als je nu besmuikt zit te lachen, snap je de ernst en de noodzaak niet. Al 10 jaar beweeg ik me als een lomp illegaal wild zwijn op de Golfbaan, zonder de finesse en noodzakelijke etiquette te kennen. Ik was een regelrechte schande voor deze nobele sport. Een patjakker, een tokkie, een pauper. Natuurlijk had ik als Nouveau Riche alle materialen aangeschaft: de stokken, de golfrollator, de OJ Simpson-handschoen, de kakkineuze schoenen. Maar toch was ik door mijn ongeciviliseerde gedrag van grote afstand te herkennen. En te horen…

Want, net zoals al 45 jaar op de tennisbaan, kan ik er met sporten slecht tegen als iets niet helemaal lukt. Dan vloek ik als een bootwerker of sla een racket of golfclub kapot. Ook een struikje wat iets te dicht in de buurt staat en mijn slag belemmert, blijft als een napalm-stompje over, na mijn wraak. Vriendje Gerard ligt met tennissen regelmatig aan de andere kant van het net in een deuk. Marion vindt het met golfen meestal minder prettig, maar is er wel beter door gaan spelen. Als je je in het golfspel leert afsluiten voor storende elementen, maak je sprongen vooruit. Graag gedaan, Marion!

Met veel bluf heb ik jarenlang het gemis van het GVB omzeild. Ik kan zonder blikken of blozen in zes talen uitleggen dat ik dat in Australië en Amerika helemaal niet nodig had als ik op de Champion-Course van Sydney of LA speelde. Maar nu ik het spelletje steeds vaker speel en aan wedstrijden mee wil doen, heb ik dat flut papiertje nodig om serieus te worden genomen. Ik verwacht de aankomende jaren, zeker nu ik samen met compagnon Marcel een business-abonnement heb afgesloten, vaker met klanten of relaties te gaan ballen op vrijdagmiddag. Toch lullig als een ijverige receptioniste je bullshit-verhaal niet gelooft en je de toegang tot de baan weigert.

Iedereen die mij een beetje kent of mijn columns volgt, weet dat ik er heel slecht tegen kan als iets verplicht moet. Typisch gevalletje van een stevig autoriteitsprobleem. Dus zo’n examen-oproep ligt eerst 12 maanden onderin een la. Af en toe vraagt Marion voorzichtig of ik er al aan toe ben. Maar mijn gegrom nam de laatste tijd af en het onomkeerbare moment kwam dichterbij: lezen, oefenen, leren en examen doen. En zo geschiedde.

Het GVB gaat alleen maar over etiquette en wedstrijdregels. Zoals: wat moet je doen als je bal in een konijnhol terecht komt? (de fik erin steken en konijn roosteren). Mag je je medespeler advies geven over een slag? (als je het bij mij doet, ben je suïcidaal). Hoeveel strafpunten krijg je als je de verkeerde bal uit de bosjes slaat? (hoezo straf?). Wat gebeurt er als je de verkeerde punten hebt ingevuld? (bek houden en door spelen). Je raakt per ongeluk een los takje en daardoor beweegt je bal, wat doe je? (schelden dat Groen Links alles naar de kloten helpt). Kortom, zinloze info die ik nooit ga gebruiken, maar wel uit mijn hoofd moest leren.

Op een donderdagavond zat ik met 15 nerveuze jong bejaarden in een dompig vergaderzaaltje van de golfclub 30 geneuzel-vragen te beantwoorden. Ik was na 10 minuten als eerste klaar, net als vroeger. Niet nadenken, eerste ingeving, niet terugkijken of veranderen, inleveren en naar buiten lopen. Toen iedereen klaar was, mochten we terug naar binnen en kreeg je je score uitgereikt. Ik had er 25 goed, ruim voldoende. Als ik vroeger vergelijkbare scores had gehaald, had ik waarschijnlijk nu niet meer zo hard hoeven werken om broodjes te verkopen in lege kantoorpanden…

Acht jaar geleden heb ik mijn Vaarbewijs gehaald. Nooit hoeven laten zien op zee. Maar overal waar ik nu kom met golfen, leg ik pontificaal dat GVB-kaartje op de balie. Want het is het laatste diploma wat ik heb gehaald. Zeker als je het kinderlijke diplomaatje bekijkt. GVB staat bij mij voor Geen Verdere Behoefte. Ik ben uitgestudeerd. Met een handicap…

Wilders aan de Hemelpoort, 2052

(repost uit maart 2014)

Ik ontkom er niet aan. De saaie gemeenteraadsverkiezingen zijn door Wilders en zijn PVV veranderd in Trending TOPIC # 1. Meedoen in twee steden, de rest van het land niet aandurven en dan nog het hele land in rep en roer. Ik kies voor een iets andere vorm: Wilders die na zijn natuurlijke dood in 2052 aanbelt bij de Hemelpoort.

Tring Tring. ‘Hallo, wie is daar?’
‘Mijn naam is Gerard Wilders en ik wil wel graag naar binnen’
‘Goh, dan heb je het nog lang volgehouden beneden met die naam. Mijn naam is Markoush’

‘Oh, is Petrus er niet? Ik ben namelijk katholiek en anti-moslim. Heb ik de verkeerde deur?’
‘Nee, Petrus doet de even eeuwen en ik de oneven eeuwen. En het is de 21e eeuw, snap je? En hierboven maken we geen onderscheid in godsdiensten, want we hebben allemaal dezelfde God’

‘Oh, tja, ok. Maar mag ik dan wel naar binnen, want ik heb nogal negatief gedrag vertoond beneden.’
‘Joh, geen probleem. We hebben het destijds wel een beetje gevolgd, maar vonden het niet de moeite waard om ons er teveel mee te bemoeien. Dat aardse getreiter duurt meestal maar kort, vandaar.’

‘Ben je dan niet boos op mij, Markoush? Ik heb de NL-samenleving bijna gespleten met mijn lullige opmerking over minder Marokkanen.’
‘Geertje, luister even. Wij van boven hebben jou een tijdje laten aankloten. Alleen randdebielen wilden met je samenwerken en die hadden wij geselecteerd. Zoals die politieman met die jam-naam, Hero Brinkman. Allemaal gelukzoekers met schoenmaat-IQ. Wij zagen dat de andere politici niet tegen je waren opgewassen en dus besloten we jouw clubje van binnenuit te laten imploderen. Weet je hoe wij hier de PVV noemden? Partij van de Verzuurde Verliezers. En toen werden we het zat, dat opruien van bevolkingsgroepen tegen elkaar. Past niet in de filosofie hier’

‘Luister Pardoes of hoe jij heet. Ik heb het zelf verknald met mijn hetze tegen Marokkanen. Daarna ging het heel snel bergafwaarts en ben ik van de parlementaire bodem geveegd. Uiteindelijk heb ik zelfs het aanbod geaccepteerd om nog 40 jaar incognito te gaan wonen in Ankara, met zwart haar, een brede snor en doorgeknipte stembanden. Was de veiligste plek volgens de AIVD, ik viel daar toch niet op.’
‘Gerardus, vriend. Ik snap dat je omkijkt in wrok en wellicht nog steeds achter je oude standpunten staat. Maak je geen zorgen, 1 dag hier en je bent het helemaal kwijt. Wedden dat je volgende week samen met Khomeini een lekkere joint rookt, bv. Maroc? Ironisch toch? Het zal je zwaar vallen, maar wat jij beneden aan het doen was, is slechts een rimpeltje in de oceaan van de mensheid.’

‘OK, Marloush, het begint me te dagen. Ik had toch echt een tijdje het gevoel dat veel autochtonen mij juist zagen als een oplossing voor de problemen van het land. Het ging echt slecht en we raakten al onze tradities kwijt door dat snijden in schapen op balkons.’
‘Tja Geert, maar haat en discriminatie zijn dan niet de oplossing. In zware tijden gaan wij juist op zoek naar saamhorigheid, verbintenis en verdraagzaamheid. Dan kom je er zonder kleerscheuren door en maak je elkaar sterker. Morgen beginnen we met jouw assimilatie-programma.’

‘Sorry? Wat een fout woord! Zou ik beneden niet durven te gebruiken’
‘En juist daarom is het nodig voor jou. Jouw associatief denken is aan een reset toe. Geen nood, we hebben alle tijd. Heb je je Twitter-account nog?’

‘Ja, maar jaren niet gebruikt in Turkije, mocht niet van Erdogan.’
‘Oh die. Maar hij komt morgen ook hier aan en zit met jou in het intro-klasje. Stuur maar één Tweet naar beneden dat je aangekomen bent en thee gaat drinken met Mohammed. Dan zijn ook je laatste 2 volgers de kluts kwijt. En daarna radiostilte.’

‘Wel lullig. Toch heb ik er nu al zin in gekregen hier. Moet ik me nog omkleden?’
‘Wat je wilt. Je mag ook die gebleekte coup terug als je dat fijn vindt. Die kapper zit hier al jaren die grappige anekdote te vertellen. Hij had schoonmaakchloor verwisseld met kleurspoeling. Beetje zelfspot kan geen kwaad Geert, neem alles boven maar niet te serieus.’

wilders

Frank’s Brewery

Soms zit ik, peinzend boven een werkeloos toetsenbord, te broeden op een onderwerp. Gewoontegetrouw neem ik dan de week door. Eerst passeren de onderwerpen die in het nieuws waren en daarna neem ik mijn privé-week onder de loep. Meestal borrelt er wel iets naar boven.

Deze week lijkt de herfst in mijn hoofd al begonnen. Harde wind en regen, veel autokilometers en het weinig aanlokkelijke perspectief van een oplaaiend virus zorgen voor een passieve matheid. Zelfs de heisa rond het aanstaande vertrek van Messi uit Camp Nou glijdt van mijn hangende schouders af. Ik heb hem in februari, vlak voor de Corona-uitbraak, voor de 51e en laatste keer live zien spelen. Door wanbeleid en gebrek aan lef moet FC Barcelona door een diep dal. Misschien kunnen we er maar beter meteen aan wennen dat we dat zonder Messi gaan meemaken. That’s life.

Ik kan me ook niet druk maken om zo’n foutje van Grapperhaus. Bijna vier jaar geleden overleed na een kort en zwaar ziektebed zijn eerste vrouw. Als je daarna weer het geluk weet te vinden, mag je best blij zijn. Eerst moet hij het feessie nog uitstellen, maar dan is het zover. Je nodigt wat familie en vrienden uit, een mannetje of 30. Het gaat best goed met afstand houden, tot de groepsfoto. Dan kruipen de setjes familieleden te dicht bij elkaar. Snel een foto van dit mooie moment. Voor later.

Iemand heeft die foto dus gelekt of stiekem genomen. Ik hoop dat het niet één van de gasten was, want die heeft dan nu een Karremans-gevoel. Maar wat er daarna gebeurt, is Nederland ten voeten uit. Alles en iedereen duikt er bovenop, schreeuwt moord en brand, roept om ontslag, wil Ferdje op het hakblok. Wat zijn we dan toch een zielig jank volk. Tuurlijk is het dom en niet handig van Ferdje, zeker vanuit zijn functie. Dus excuses aanbieden, sorry zeggen. Maar wat zaagt Nederland hem graag door midden. “Hij die onze vrijheid inperkt, die nazi die alles verbiedt”.

Alsof je geen fouten mag maken. Het is ons allemaal de afgelopen maanden wel een keer gebeurd. Een onverwachte omhelzing, te dicht langs elkaar in de supermarkt, iets te volle lift, geen 1,5 meter in een rij bij de kassa. Slim? Nee. Logisch? Ja. Er was eens een man in een badjas op slippers die zei: “Diegene die zonder zonde is, mag de eerste steen werpen”. We worstelen allemaal met de beperkingen, terwijl het overgrote gedeelte van Nederland wel snapt dat het niet anders kan. Misschien valt de tweede golf wel mee, maar vooral als we een beetje meewerken. Ook al zijn niet alle regels logisch.

Hoe anders gaat het hier in Duitsland. Daar houdt 99% zich keurig aan de regels, anders word je er op aangesproken of krijg je een vette boete. Typisch Duits; Ordnung soll sein. Maar daardoor wel de beste cijfers binnen Europa. Ik heb van de week een Corona-test gedaan op vliegveld Weeze. Met zichtbaar plezier stak de Krankenpfleger de reusachtige wattenstaaf via mijn neus dwars door mijn achterste hersenkwab. Om daarna met de andere kant van de staaf via mijn mond wat biervocht uit mijn maag te schrapen. Het was gruwelijk, maar binnen 24 uur had ik via de QR-code de uitslag. Ik denk altijd positief, maar was nu blij met een negatief resultaat. Zeker deze week..

Gisteren viel in de zaterdagkrant mijn oog op de kop boven een artikel: Geen alcohol en toch dronken. Snel begon ik te lezen, hopend op een geldvriendelijk wonder. Helaas stak het anders in elkaar. Een man veroorzaakte een auto-ongeluk, met een alcohol-bloedwaarde van 10 glazen bier. Hij beweerde niet gedronken te hebben, maar verloor zijn baan en bijna zijn huis, moest de schade aan de leaseauto betalen en raakte aan lager wal. Niemand geloofde hem. Totdat de oorzaak werd gevonden: in zijn darmen worden koolhydraten uit zichzelf omgezet in alcohol. M.a.w. een brouwerij in je darmen. Het bestaat echt: het zeldzame Auto-BrouwerijSyndroom. ABS.

Ik loop al de hele dag te mijmeren of ik wat met ABS kan. In plaats van een Gin-Tonic een bordje kale pasta naar binnen werken en klaar is Kees. Een Frietje Met en kachel naar bed. Best goed nieuws in een troosteloze week.

Badmuts

Ik heb een tijdje verstoppertje gespeeld en de harde realiteit vermeden, maar het wordt tijd voor een ‘coming out’: ik  ben kaal aan het worden. Zo, dat is eruit. Point of no return, het ligt vast in de analen van Facebook, er worden  algoritmen op los gelaten. De eerste advertenties staan over 3 minuten  op mijn startpagina: haarproblemen.nl, haartransplant.nu, zonderhaargeen.org.

Het is ook allemaal niet zo schokkend, op mijn 57e. Als ik het kort knip, geen klodders gel erin verwerk, niet te diep buk waar andere mensen bij zijn, ga staan bij presentaties en me verstop achter het PC -scherm, zie je er niks van. Vind je mij misschien wel een jankende 50+-er. Zeker als jezelf op je 20e alleen nog maar een paar vlashaartjes op je knar had. Of op je 35e uit pure armoede de de laatste plukjes heb afgeschoren en afgezworen. Maar voor mij is echt even wennen. En slikken.

Omdat de mannelijke kant  van mijn vaders familie overwegend weelderige rood of roestoranje hoogpolig tapijt bezat, was ik ervan uitgegaan tot mijn 75e vooruit te kunnen met mijn inmiddels aluminium gekleurde dakplaat. Maar ergens heeft er de afgelopen jaren lichamelijk een aardverschuiving plaats gevonden; het groeit veel harder op mijn rug dan op mijn knikker.

Vroeger kon ik mijn dochter Marloes in april vragen om de wintervacht eraf te scheren en kwam ik redelijk glad de Spaanse zomer door. Tegenwoordig moet ik vaker de tondeuse voor mijn rug gebruiken dan voor mijn haardos. Ik heb weleens jaloers naar die pluizenbollen met rughaar gekeken en gedacht dat je er een puike hoofdtoupet van kon  maken. Maar het is meer geschikt als Russische winterpels. Die rare donkere rugkrullen zouden op je hoofd eerder lijken op schaamhaar dan op een zorgvuldig geprepareerde camouflage-pruik.

Stiekem heb ik er vaak over gefantaseerd om de hele plafondbedekking op  mijn hoofd eraf te scheren. Ik las ook vaak fascinerende studies over de woeste aantrekkelijkheid van kale mannen. Dat het een verkapt viriliteits-bewijs was. Nooit bewezen, maar altijd als een pré gebracht. Ik kon mij er niets bij voorstellen, zeker als ik inzoomde in mijn sociale netwerk. Maar sommige dingen moet je misschien ook niet willen weten of vragen….Als ik alles eraf had geschoren, zou ik eruit zien als een paarse bowlingbal met een paar extra gaten voor alle noodzakelijke functies.

Of ik  er wat aan ga laten doen? Natuurlijk niet! Ik wil er niet uitzien als een Dick Advocaat, Frans Bauer of Wesley Sneijder. Iedereen kent je met een monnikenkapsel, diepe Fjorden of een vlasdun donsje op je harde schijf. En daarna lijk je ineens op Michael Jackson in zijn jonge jaren.. Dan word je toch recht in je gezicht uitgelachen op straat? Je vraagt bij het Gemeentehuis een nieuw rijbewijs aan en de dienstdoende ambtenaar zegt proestend dat je je broer niet mag sturen. Lijkt me trouwens ook  pijnlijk, zo’n transplantatie. Ik begrijp dat haartje voor haartje in je hoofd wordt gestanst….Mijn God, je zou haast verlangen naar pikstraf….

Bij het sporten los ik het makkelijk op met een pet op de kanis. Onder geen beding mag die kale klets  aanleiding zijn voor een zonnesteek. Ook bij het bootje varen is dat een absolute must, want de temperaturen lopen zomers in Spanje op tot Sahara-hoogten. Maar niemand kan mij een checklist geven hoe ik in het dagelijks leven de aandacht van mijn kalende knar kan afwenden.

Dus een verzoek aan lotgenoten met een dun laagje nestveren: Heeft het zin om het wekelijks in te smeren met de keutels van de Zambiaanse grasparkiet? Helpt dompelen in een bad van links draaiende Bulgaarse yoghurt echt? Mag je van je echtgenote vragen om de aandacht af en toe ook een meter naar boven te verplaatsen? Je leest het goed. In mijn vertwijfeling en wanhoop heb ik de zoektermen <thin hair, alternative solutions, loss of masculinity> gecombineerd en ben daarna het spoor compleet bijster geraakt.

Om de ernst van de situatie te kunnen inschatten, heb ik een selfie gemaakt vanaf de bovenkant. Graag even niet op dat irritante eendenstaartje linksboven letten. Die opstandigheid moet wel dagelijks onderdrukt worden met wax.

Alle hulp is welkom. Foto’s van lotgenoten ook. Flauwe grappen worden minder gewaardeerd. Ik wil niet als Donald Trump eindigen.

A Casa!

Morgen zit het er alweer op. Mogen we ons, na een vroege landing in Eindhoven, weer gaan melden voor werkzaamheden in de hulpmiddelen of in cateringland. Niet meer elke dag lunchen met een sloot wijn, tennissen en bootje varen met amigo Gerard, golfen met cabrón Robert, borrelen op Can Pastera terwijl op de achtergrond de lokale FC wordt afgeslacht door een Beiers precisiewerk.

Gistermorgen kwamen voorzichtige reacties binnen op mijn app. Of ik nog leefde, mijn shirt had verbrand, de TV had ingeslagen of de auto op een boom had gereden? Blijkbaar was de verwachting dat mijn Spaanse temperament na de onthutsende nederlaag tot een kookpunt was gekomen. Maar niets is minder waar. Ik weet allang dat mijn cluppie niet goed genoeg meer is om serieus mee te dingen naar de grote prijzen. Te oud, te traag, te saai. Al na een half uur, om 21.26 uur, appte ik naar mijn voetbalmaten dat het zomaar 7-2 voor Bayern kon worden en dat misschien wel een blessing in disguise zou zijn. Het was de kroniek van een aangekondigde dood. Barcelona werd vernederd, zoals Ajax met het afscheid van Cruyff in 1978 ook vernederd werd. Kun je wel overlaten aan Duitsers..

Maar het heeft een leuke tweede vakantieweek niet verpest. Het slechte voetbal, de onrust over de reisadviezen (geel-oranje-rood, verschillend per land), de extreme hitte en droogte, de kapotte airco in de auto; we hebben het samen glansrijk doorstaan. Er was na de eerste week nog wat twijfel of we onze eigen accu genoeg konden opladen, maar we gaan zoals altijd met frisse tegenzin doch goed uitgerust terug. Het blijft gissen wanneer we weer naar Spanje kunnen, want langzaamaan tekent zich de tweede golf aan met nieuwe beperkingen. Hadden we net alle (15) vliegvouchers van Ryanair omgeboekt richting het najaar, gaat de boel waarschijnlijk weer op slot. Kleine (luxe) dingen hou je toch..

Eigenlijk heb ik me afgelopen weken best veilig gevoeld in Catalonië. Zelfs gisteren op het strand Fenals bij Lloret de Mar. Normaliter gaan we daar met een bocht omheen in de zomer, maar het was gisteren beheersbaar druk, met ruim 2 meter tussen de Spaanse strandgasten. Er wordt streng toezicht gehouden, want eerder werden we om 9.15 uur al weggestuurd bij het mooie baaitje Sant Francesc. Het was al vol! Je zou haast wensen dat het altijd zo blijft, maar Spanje kan niet lang zonder het buitenlands toerisme. In elke badplaats zie je legio winkels die al gesloten zijn of niet eens meer open zijn gegaan na de lockdown. Het wordt een slachtveld, net als in Nederland.

Waar ik me wel zorgen over maak, is het schijnbaar toenemende geweld op straat in Nederland. Afgezien van de verbijsterende moord op Bas van Wijk op klaarlichte dag, lees ik dagelijks over massale vechtpartijen en rellen in de Schilderswijk in Den Haag of Overvecht in Utrecht. Is het de verveling van een zomer zonder voetbal, te hoge temperaturen of “gewoon” zin in knokken? Ik lees in de media (zelfs in de Volkskrant) dat er in verhouding ontzettend veel jongens met een Marokkaanse of Turkse achtergrond bij betrokken zijn. Die in normale zomers daar vakantie vieren en dan in de pas lopen. Maar nu dus rotzooi trappend de snikhete Nederlandse zomer verpesten. Is het een idee om de Marokkaanse of Turkse politie, bij gebrek aan toerisme daar, te vragen hier een handje te komen helpen, maar wel geheel volgens hun eigen regels?

Ik ben blij dat de hittegolf voorbij is als we thuis komen. Blijkbaar gaat het onder onze hersenpan ook een paar graden omhoog en vallen cruciale sociale functies uit. Die zitten met name in de frontale hersenkwab en zorgen voor empathie, regulering van emoties en motivatie. Dat zorgt ervoor dat je niet een weerloos iemand die op de grond ligt, tegen zijn kop blijft schoppen. Ik ben vroeger nooit vies geweest van een knokpartijtje, maar er was één gouden regel: iemand die ‘out’ was, liet je met rust. Dat zat nl ook in je frontale hersenkwab: beheersen van irreële prikkels.

Maandagavond op de weegschaal zal blijken of mijn defect aan de “altijd-zin-om-lekker-te-eten-prikkel” veel schade heeft veroorzaakt. Ik denk zelf een kilootje of twee. Vandaag nog maar even extra luxe lunchen. Je kunt het maar in the pocket hebben….

voor Barca-fans: tegen hoofdpijn, 2 nemen elke 8 uur.

Kapje op, kapje af.

Vorige week had ik een Columnisten ATV-dagje, als begin van mijn vakantie. Ik had eerlijk gezegd ook weinig te melden, maar mijn afmelding leverde wel een record aan reacties op. Ik moest er wel om lachen, blijkbaar kom ik beter tot mijn recht met 7 woorden i.p.v. 700 hahaha!

Het zal jullie niet verbazen dat we naar ons huis Rosamar zijn vertrokken. Door alle berichtgeving vonden velen dat niet zo verstandig, maar het is eerlijk gezegd in Spanje prima te doen in Corona-tijden. Ik schrijf dat natuurlijk wel vanuit de luxe van ons eigen huis, want ik weet niet of ik veel zin had gehad in een all-inn weekje met de bus naar Hotel Playamar in Malgrat de Mar of Camping Els Pins in Blanes. Alhoewel ik de bekende kustplaatsen nog nooit zo stil en verlaten heb gezien in deze normaal drukke zomermaanden. Alleen de typisch Catalaanse vakantieplaatsen (Sant Pol, Palafrugell) zitten bomvol met lokaal toerisme en mensen uit Barcelona.

Vorig weekend hebben we nog heerlijk genoten van het gezin Arns&Co met 4 kids, die zaterdag helemaal los gingen op het boottochtje met amigo Gerard. Na hun vertrek hebben Marion en ik een paar dagen nodig gehad om elkaar weer te begrijpen… Na een paar hectische maanden (Marion in haar ondersteuningsrol voor de Hulpmiddelen en ik met een keeterbedrijfje dat het zwaar kreeg) is het wel wennen als je ineens weer samen dingen moet afstemmen. Maar we hebben nog een hele tweede week om de geleerde lessen in praktijk te brengen haha! Gaat lukken.

Spanje heeft het hetzelfde probleem met het weer oplaaien van de besmettingen als Nederland. Het zijn  vooral de jongeren die zich niet meer aan de beperkingen houden. Dat leidt dan tot lokale haarden die moeilijk controleerbaar zijn en dus worden de oranje zones steeds groter. Maar Catalonië is ongeveer net zo groot als Nederland, dus is alles plat leggen best een zwaar middel. Ik ben vandaag stiekem naar Barcelona geweest om rechtstreeks naar mijn tante Ria te rijden om haar een dagje te helpen met spullen op te ruimen. Na al die maanden sociaal isolement smacht ze naar meer momenten, maar we moeten wel voorzichtig blijven. Geen idee of ik straks in quarantaine moet als ik terug kom op Eindhoven Airport…

In Spanje zijn, net als in Duitsland, mondkapjes niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Je ziet maar weinig mensen die zich er niet aan houden. Zoals de TomaLaMierdaCovid-Grupo, de Spaanse variant van het Viruswaanzin-team. Die doet heel macho, maar met boetes tot € 6.000,= is die stoerheid snel weg. En Spanje werkt dan ook echt anders; niks waarschuwen of vriendelijk verzoeken: aanhouden, vastzetten en boete meteen innen. Dan mag je weer naar huis. Niks polderen> lik op stuk!

Ik moet er wel aan wennen, aan dat masker. Ik heb een rijke verzameling aan hippe varianten, maar het blijft flapperen met mijn oren en poetsen op beslagen brillenglazen. Het voelt een beetje als dat oude TV-spelletje: ‘Petje op-Petje af’. Ik weet zeker dat ik bij de moderne variant ‘Kapje op-Kapje af’ niet als laatste overeind zou staan en dus ook niet met de hoofdprijs naar huis zou gaan. Ik denk ook dat we in Nederland best wel voor de preventieve stap van mondkapjes zouden kunnen kiezen, maar in ons poldermodel is dat blijkbaar toch een stap te ver. Zijn we bang om duidelijke, harde maatregelen te nemen. Waarom dan? Voor al die ontkenners?

Meer nog dan het dagelijkse Corona-nieuws was Spanje de afgelopen week in de ban van de oude koning. Om de monarchie te redden, heeft hij zijn zoon en huidige koning Felipe een brief gestuurd dat ie even weg is. Pauze nemen, het paleis verlaten, oude matties opzoeken. Anders gezegd; onderduiken nu de terechte kritiek aanzwelt tot Beirut-orkaankracht. Ooit was Juan Carlos hét symbool van een beschadigd land dat begon aan democratie. Maar daarna heeft hij zich als een Untouchable gedragen. Net zoals onze eigen Bernard. Verheven boven het gepeupel en denken dat je je alles kunt veroorloven. Maar niet in de 21e eeuw. Genadeloos ontmaskert als belastingontduiker, vreemd-ganger en smeergeld-pakker. Waarom hebben we nog monarchieën? Wat voegt het toe?

Veel te veel vragen voor een vakantieweek. Toch maar bijtijds lunchen vanmiddag. Nog 6 uur wachten..

Corona-II: The Virus Strikes Again!

Het zou een mooie titel voor een Hollywood-film kunnen zijn. Na een succesvol eerste deel, volgt meestal uit pure geldlust een 2e en vaak ook een 3e variant.  Zelden wordt het er beter van: in Rocky6 liep Rambo met een rollator, in Back to the Future 2 was die bolide een achterhaalde Dacia en Sharon Stone droeg in Basic Instinct 2 al een Tena-lady.

Wij zitten al een tijdje in een slechte B-film die Corona heet. Deel 1 is nog bezig en het leek richting een prettig einde te gaan, ondanks de verborgen hints van de Wizards of the Virus. We trokken er weer op uit naar Flyland en Sealand, gingen lekker met zijn allen Dammen en op het terras van the Little Lock zat Yup Amsterdam-Noord weer op elkaar. En, trouw aan onze mannelijke natuur: 60 inches bleek in de praktijk maar de helft te zijn.

Maar de achtergrondmuziek van Radio RIVM  klonk steeds onheilspellender, de pauken roffelden sneller en sneller en één van de hoofdrolspelers, kale Ferdy Jokeshouse, sloeg steeds grimmigere taal uit. De lucht was zwanger van de opgekropte spanning én van minuscule, verdachte waterdruppeltjes….. En toen was er abrupt de aftiteling met als eerste shot: “Executive Producer Mark Rutte van 5G-Movie Productions.” Met een raar logo erbij, iets van een ronde speelbal voor kinderen met allemaal omgekeerde zuignapjes eraan. Scary…..

De opnames voor ‘Corona-II: the Virus strikes again’ zijn al een tijdje bezig en heel stiekem verschijnen er af en toe sneak previews. Weer met die kale Ferdy erin, maar ook ‘Funny Shoe Hugo’ is voor veel geld gestrikt voor deel 2. Het Monster heeft zich razendsnel verplaatst van dompige, muffe verpleegtehuizen naar typische jongerenplekken: bierketen, mega-disco’s en studentenhuizen. Hij is kieskeuriger geworden, heeft Lloret en Blanes links laten liggen, maar gaat nu lekker naïeve rijkelui-kids opzoeken in Albufeira en Bergen aan Zee. Vooral als er ergens “I will survive” van de Herpes Houseband klinkt, staat hij vooraan mee te deinen.

De overgrote meerderheid weet het niet meer. Mondkapje op, mondkapje af? Afstand in de bus en trein, maar niet in het vliegtuig? Handschoentjes of niet in de supermarkt? Met familie op het terras aan één tafel, zonder familieband op anderhalve meter? Naar ‘oranje’ -landen op vakantie gaan of niet? Wel met de auto, maar niet met het vliegtuig? Het lullige is dat het een intelligente Lock Down wordt genoemd. Als je het dan niet snapt, ben je dan dom? En als je van alle, elkaar tegensprekende, expertmeningen geen chocola kan maken, mag je dan nog wel wat vinden? Of moet je dan heel hard schreeuwen dat het nep is, een complot, een deep state oorlog, onder de huid geïnjecteerde vaccins? En kunnen die stralende 5-G zendmasten niet dat virus wegstralen?

Na ruim vier maanden Corona ben ik zakelijk nog stevig overeind en gaat het zelfs de goede kant op. We krijgen weer kansen en nieuwe locaties, die de mindere omzet op de bestaande locaties compenseren. Terwijl het een slagveld is in de catering-wereld met faillissementen en veel ontslagen, zijn wij alweer mensen aan het aannemen. Niemand eruit, nieuwe mensen erin. Flexibel denken, snel reageren, creatieve oplossing bedenken zijn belangrijk, net als een portie geluk. Ik denk dat 2021 weer een goed jaar gaat worden. Maar geen idee wat het effect zal worden van Corona-II: The Virus Strikes Again.  

Kunnen jullie mij helpen met een paar extreem optimistische scenario’s voor de slotscene van Corona-II? Gewoon ongebreideld, tikkie naïef optimisme? Leuke onverwachte meevallers. Ik ga een paar voorbeelden geven die jullie mogen aanvullen. Zodat we niet wegzakken in een uitzichtloos, duister, onvoorspelbaar moeras. Deal?

  1. Vanaf september krijg je bij de ingang van het stadion gratis bier. Bij de eerste slok uit het flesje is meteen zichtbaar of je positief bent. Je krijgt dan een ereronde en staande ovatie van het volle stadion en verdwijnt via de spelerstunnel rechtstreeks in een ambulance naar het ziekenhuis.
  2. De rijkste man van de wereld Jeff Brezos, eigenaar van Amazon, wordt verliefd op Ankie uit Twello en besluit Nederland te kopen (van Shell en Unilever) om alle werkeloosheid en armoede op te heffen. Eten in bedrijfsrestaurants wordt voortaan gratis.

Zie je wel? Best makkelijk. Kom maar op !

Computer says no….

Soms ben je een hele week druk met kleine dingen. Leuke, stomme, tijdrovende en onverwachte dingen. Maar wel allemaal kleintje pils. En als je er teveel van hebt, loopt je eigen interne harde schijf vol, zeker als je iets verder in de 50 zit.

Er zijn vier categorieën van prioriteiten stellen, waar ik al jaren mee werk:

Het lukt vaak niet, maar ik probeer in het weekend de week af te sluiten en weer met een schone lei de nieuwe week in te gaan. En inderdaad; als ik het niet urgent vind en niet belangrijk, doe ik er niks mee totdat iemand aan de bel trekt. Dat gebeurt zelden, dus ik probeer veel taken in dat vlak te duwen. Ben ik best handig in geworden…

Mijn Spaanse temperament heeft ook een ongeduldige bijsluiter. Ik heb een hekel aan onnodig wachten, word gek van bureaucratie, ga uit mijn plaat van onzin-regeltjes en word vilein bij onverschilligheid of apathie. Het lukt mij ook nooit om het verborgen te houden, want mijn non-verbale gezichtsuitdrukking is bijna voelbaar als een dolksteek. Dat is best onhandig, want zeker bij overheidsdiensten en procedure-gerichte grote bedrijven werkt het averechts. Want zij hebben een onuitstaanbaar machtsmiddel: ze kunnen je gewoon in de vertragings-hakmolen stoppen. Daar kom je pas uit als je jezelf hebt getransformeerd tot gewillig zacht drilvlees, in elke vorm te boetseren.

In Spanje kun je met een beetje ritselen en regelen heel ver komen, zolang je maar niet aan hun autoriteit of status twijfelt. Ik krijg daar veel voor elkaar, met een beetje glijen en slijmen. Vergunninkje voor de aanbouw? Geritseld via de lokale fanclub van Barcelona. Te weinig power in de stroomvoorziening? Illegaal schakelaartje via de loodgieter. Onroerendgoed-belasting paar jaartjes niet betaald? Op het regio-kantoor van de belastingdienst twee jaar betaald ipv drie.

Maar vrijdagmorgen voelde ik de aderen opzwellen in mijn nek. Het liep net goed af, want ik was bijna door de Deutsche Hermandad afgevoerd in een busje wegens zware mishandeling met een dwarslesie tot gevolg… Vol goede moed reed ik om 8.01 uur het parkeerterrein van de Strasseverkehrsamt Kleve op, gewapend met een pak papieren en twee dubbelgevouwen nummerplaten met Kennzeichen KLE-FZ4. Want Europese Unie of niet, mijn Duitse Zafira moet op Spaanse kenteken en dan begint de regeltjes-rummikub. Ik moest een KfZ-abmeldung ophalen, die ik in Spanje nodig heb om daar de auto-mallemolen door te komen.

Bij de deur stond Heinrich met een uitdraai namen op te noemen. Er was een nieuwe regel, je moest eerst via internet ein Termin gemacht haben. Een jongedame liet aan Heinrich op haar telefoon de afspraak zien, maar Heinrich was onverbiddelijk.: “Ich habe nichts auf meinen List, also sollen Sie eine neue Termin machen.” Wat ze ook zei of probeerde, Heinrich’s List was heilig. Het was niet heel moeilijk geweest om haar er even tussen te laten. Op een beleefde Duitse manier haakte ze af en reed weg. Ik wist dat ik geen schijn van kans maakte….

Bluffend legde ik Heinrich uit, dat ik graag nog een afspraak wilde maken. H:“Wann?”. F: “in ein Viertel Stunde”.  H:“Wahnsinn!”. F:“Warum?”. H:“So geht dass nicht!”. F:“Warum nicht?”. H:“Sie mussen nach hause um ein Termin zu machen!”. F:“Aber ich bin jetzt schon hier, dass ist doch einfacher?”. H:“Nein, sie mussen weg!”. F:“wie so, ist das ein Befehl?”. En toen zei Heinrich met pimpelpaarse kop en bloeddorstige ogen de legendarische woorden: ”Jasicher, jetzt reicht’s!”. Deze service-medewerker van de Strasse-Verkehrsamt had in een ander tijdperk mijn rug blauw geknuppeld om mijn hondsbrutale gedrag te corrigeren. Ik ben benieuwd of hij mij woensdag om 9.15 uur nog herkend. Ik zal in ieder geval beginnen met: “He Heinrich, alles Paletti?”

Door Heinrich moest ik denken aan de hilarische sketches van Little Britain met in de hoofdrol David Walliams als Carol. Deze onbeschofte, ongeïnteresseerde service-medewerkster tikt alle gestelde vragen in op de computer en beantwoordt  alles met: “computer says no…” Voor de liefhebbers een filmpje hieronder.

Mijn favoriete paëlla-tent Escribá in Barcelona heeft op hun T-shirts staan: Het antwoord is ja, wat is uw vraag? Dat is de attitude die je mag verwachten van service-medewerkers. Zal ik dat woensdag uitleggen?…

Kunstjes

Het voelde deze week als een authentiek Nederlands veerpontje. Het ene moment lig je in Brabant, het volgende ogenblik vaar je naar Utrecht. In ons geval een mix tussen Duitsland, Nederland en Spanje.

Maandagmorgen vloog Marion vroeg terug naar Eindhoven en ging direct door naar haar werk, maandagavond landde ik op Flugplatz Weeze en donderdagmorgen reden we alweer met een volgeladen auto via Luxembourg en La Douce France naar Spanje terug. Het is niet echt relaxed, maar dat virusje heeft ons reisschema ook stevig in de war gegooid. Dus met een vertraging van 4 maanden kunnen we dan eindelijk het jongere auto-zusje van onze ouwe trouwe Spaanse Zafira gaan voorzien van een kek Spaanse nummerplaatje. Dan kan dat ouwe kreng op de boot naar Gambia en nog 20 jaar langer leven.

Ik wilde het eigenlijk vandaag hebben over mijn groeiende aversie tegen dat boerenprotest. De agressieve en hufterige manier waarop ze geen tegenspraak dulden en keihard op de man spelen. Tegenstanders stalken, privé-gegevens lekken, op “huisbezoek” gaan, snelwegen blokkeren. En dan dat eeuwige gezeik over hun onmisbaarheid, het gejank over te lage prijzen, het ondemocratische gewauwel over “niet luisteren, dan maar voelen”. Het klopt inderdaad dat we in Nederland veel te weinig willen betalen voor goede producten. Kiloknallers van € 2,50 i.p.v. een faire prijs voor een verantwoorde kipfilet. Maar met Calimero-gedrag ga je dat niet oplossen.

Maar toen gebeurde er dinsdag wat in de privé-sfeer, wat mijn hele verhaallijn in de war schopte. Ene G.F. uit M. kwam met zijn lieftallige echtgenote P. bij ons een vorkje prikken. Werd hoog tijd, want door alle Corona-perikelen zien we elkaar te weinig. Deze G. is ook mijn Nederlandse tennismaatje, maar we missen de laatste tijd het ritme en vastigheid waarmee we in het najaar van start zijn gegaan. Kleine blessures, werkverplichtingen, verbouwings-druk; dat werk..

Marion serveerde als dessert een heerlijke verse combi van kersen en aardbeien. De pimpelpaarse kersen waren zo groot als een kievitseieren en vol van smaak. Uit het niets merkte P. op dat haar partner een kunstje beheerste met de steel van een kers. Ietwat ongelovig keek ik haar aan, maar al ras verdween een prachtige rechte steel in de kauwschuur van mijn vriendje. Ruim twee minuten bolden zijn wangen op, draaiden zijn tong onzichtbare rondjes in het donkere heelal van zijn keel, maakte zijn kaken cilindrische bewegingen, klapten zijn lippen naar binnen en dan weer naar buiten. Toen verscheen uit zijn getuite lippen een kersensteel met een strik erin. MET EEN STRIK ERIN!

Ik was volkomen flabbergasted. Zat sprakeloos met mijn mond vol tanden aan de overkant van de tafel naar een gestrikte kersensteel te kijken. Ongemerkt draaide mijn tong placebo-rondjes in mijn mond om de complexiteit in te schatten. Net op tijd stopte ik daarmee, want mijn tong dreigde achterin mijn keel te blokkeren. Het strikje belandde in het lege dessertbord en werd bekeken als een Chinese Vaas uit de Ying-Yang dynastie van de 3e eeuw na Socrates. Ik nam een grote hap zuurstof en klapte vol bewondering mijn handen stuk. Wat een briljant kunstje!

Ik ben altijd een fan geweest van programma’s als Showroom, Jambers en recentelijk Man bijt Hond. Geweldig hoe mensen iets volstrekt unieks kunnen, ook al heb je er verder helemaal niets aan. Geen grijze middenmoot, maar authentiek, tikje afwijkend gedrag. Het geeft het leven kleur, zoekt de grenzen op, geeft soms ook een ongemakkelijk gevoel, maar is alles behalve doorsnee of conformistisch. Het wordt steeds minder geaccepteerd in onze verharde maatschappij, maar een zonderling of excentriekeling is vaak de meest eerlijke mens in onze geconditioneerde wereld.

Ik kon vroeger een kunstje die mij heel veel gratis bier op leverde, als weddenschap in stamkroeg DuCommerce. Zonder mijn handen te gebruiken, paste mijn mond om een bierglas (fluitje genaamd) die ik dan in één keer achterover sloeg en doorslikte, om daarna het lege glas weer terug op de bartafel te zetten. Na een keer of 5 per avond weigerde mijn nek de abrupte klap naar achter en eindigde ik meestal horizontaal tussen de pindaschillen.

Maar ik ben benieuwd. Welk kunstje kun jij? Het woord ‘sexy’ figuurpoepen? Onder water een smoking aantrekken? Een ui pellen met je linkeroorlel? Ik lees het graag hieronder. Dank alvast!