Koh Chang 2

Elke vezel uit mijn losgemasseerde lichaam verzet zich. Elke smaakpapil eist verlenging van de culinaire ontdekkingsreis. Elk nog niet bezocht, verborgen baaitje smeekt om uit de vergetelheid te worden gehaald. Chæ̀ng mạn; Verdomme, we moeten terug.

Het is ons bevallen, dit minder toeristische eiland. Op een paar drukkere plaatsen hokken altijd wel toeristen samen, met helaas ook alweer veel kakluizen uit Rusland. Maar verder hebben we ongestoord de hele week kunnen scooteren (voor € 25!) naar afgelegen baaitjes en dorpjes. Gegeten bij 16 verschillende Thaise restaurantjes, omdat twee keer bij hetzelfde tokootje eigenlijk zonde is. Je weet nooit wat je dan misloopt.

Grappig dat ik tussen 14.00 en 17.00 ’s middags geen bier kon kopen, dat de supermarktjes Seven-till-Eleven ’s middags een paar uur dicht gingen, dat ik hier en daar iemand wakker moest maken om een fruitshake te laten maken. Thailand blijft gewoon een heerlijk land waar je je minder druk maakt.

Het intigreerde mij waarom er zoveel Chinezen waren op het verder rustige Koh Chang. China staat nog steeds niet hoog op mijn landen-bucketlist, want ik vind het een eigenaardig volkje. Acht van de 10 vrouwen hebben een Schumachertje gedaan, met als gevolg bv. de lippen van Patrica Paay op de smoel van een dunne duif. Aan de ontbijttafels zaten kersverse gezinnetjes heerlijk op de oversized Iphone te gamen, terwijl de dochter van 4 onopgemerkt het gekookte ei onder tafel verstopte. Nul aandacht voor hun kind, druk met het schermpje. Voor het fijnere ontbijteffect ook nog de geluidjes van ‘Pokemon in Beijing’ aan laten staan…

In het zwembad hield een ander stelletje continu een paraplu boven het hoofd van hun made in China zwemmende godje, zodat zijn perkamente velletje niet verkleurde. Kan nooit wat worden, zo’n weekdier. Navraag leerde dat de Thaise ANWB gratis visa hadden weggegeven aan de Chinezen in verband met het laagseizoen. Tja, en dan komen er 200 miljoen Chinezen in beweging, waarvan er 5000 op Koh Chang waren beland. Maar verder leuke gasten, gezellig bijgekeuveld….zelfs het woord ‘NO’ is oeterwaals voor ze.

Ondanks de korte tijd voelde Thailand weer als een warme deken. Wel een vochtige, want in een week viel net zo veel regen als in augustus én september in Nederland. Daarom hebben we de Half Moon Party op het hippie-strand Lonely Beach helaas moeten laten schieten. Het onweerde zo hard dat alle Bob Marley types bang waren dat de bliksem in hun groezelige vogelnest zou slaan. Of de joint nat wordt.

Ook met een scootertje lukt het me om (te) krap met benzine proberen uit te komen. We kwamen bijna op het meest afgelegen puntje van het eiland zonder prut te staan. Ik voelde Marion’s boze blikken alweer in mijn rug prikken en ook haar greep om mijn lovehandles werd minder teder. Heuveltje op leken we nog naar Bangkok te kunnen, heuveltje af leek de tank droger dan de Sahara. Drijfnat van weer een stortbui en met angstzweet voor een ‘talk to the hand’-dagje kon ik ergens een Colafles benzine bemachtigen. Misschien toch maar eens afleren, dat helemaal leegrijden.

Lekker de tijd gehad om twee heerlijke boeken te lezen; Het Geluid van de Nacht van Maria Dueñas en het onbeschrijfelijke epos Victus over de val van Barcelona in 1714. De oorsprong van wat er vandaag in Catalunya gaat gebeuren rondom de (illegale) verkiezingen gaat terug tot in die tijd. En het meest verbijsterende: ook toen waren incapabele politici en hooghartige Spaanse trots de oorzaken van de chaos. Laten we hopen dat er vandaag geen ernsige incidenten gebeuren, want dan is een oplossing heel ver weg.

Dit was ons 4e Thailand tripje in 6 jaar, mede mogelijk gemaakt door een kleine investering in het lokale credietfondsje van een vriend. Dat levert al jaren een prachtig vakantiespaarpotje op, dat we alleen in Thailand verzilveren met een lokale creditcard. Altijd grappig om bij aankomst op de gok een paar toetsen in te drukken van de geldautomaat en dan lachend het pakje Thaise Baths in de zak te steken. Geen idee wat er nog op staat, maar over twee jaar gaan we vast ergens anders in Thailand een nieuwe poging wagen.

Dadelijk beginnen we aan het laatste stukje terugreis, van Abu Dhabi naar die Heimat. Uitgerust, opgeladen en ontspannen de herfst in. Heerlijk, heb er nu al zin in.. Jullie ook?

Koh Chang 1

Als je wakker wordt en dit leest, tuf ik al uren op een scootertje over het eiland. Achterop zit Marion, die krampachtig houvast zoekt. De klassieke methode -handen om mijn middel- is niet meer haalbaar. Jullie weten wel waarom…

Het klinkt een beetje blasé, maar dit is onze echte vakantie. Geen vol Rosamar, geen korte weekendjes Ryanair, gewoon weg met zijn tweeën. En ja, Thailand is best ver voor 10 dagen, maar dat vinden wij geen probleem. Je rijdt naar Dusseldorf-Flugplatz, stapt in de luxe vliegbus van Etihad, maakt een tussenstop in Abu Dhabi (met zijn “Efteling”-hal) en hups 22 uur later zit je op Koh Chang, een tropisch eilandje op 4,5 limousine-uur van Bangkok. Je moet er wat voor over hebben, maar dan krijg je ook wat. Tot nu toe vooral veel regen….

Thailand en Bali zijn onze favoriete Aziatische verwen-bestemmingen. En de redenen zijn simpel: veel luxe voor minder geld, fantastisch eten, superlieve mensen en eindeloze massages. Tijdens onze doe-reizen nemen wij vaak genoegen met weinig comfort, goedkope hotels en eten wat de pot schaft. Maar nu even niet. Onze private villa ligt pal naast het Olympische zwembad, de zee is 30 meter verder en ik kan schaatsrondjes in de douche draaien. En het allermooiste? het is laagseizoen, dus er zijn maar 5 van de 35 villa’s bezet. Het personeel weet van gekkigheid niet meer wat ze moet doen. Vanmorgen hield de poolboy mijn slippers in zijn hand, toen ik uit zijn bad stapte. Terwijl ik net een Tsunami-alarm had veroorzaakt…

Meteen op de eerste dag hebben wij tijdens het oriëntatie-rondje een forse Thai massage ingezet om de reisstijfheid uit ons lichaam te laten verdwijnen. Negentig minuten probeerde het arme meisje mijn reuzenlichaam te kneden, te masseren en recht te buigen. Voor omgerekend € 7,50 liep ze een beroepsrisico op, waar je in Nederland geen Arbeids Ongeschiktheids Verzekering voor kan afsluiten. Ze wandelde over mijn rug de intocht van de 4-daagse, verlengde mijn hamstrings met 30 cm en rekte mijn schouders op a la Epke Zonder Land. “You very strong man” is volgens mij een beleefde Thaise metafoor voor een enorme, onbuigzame, houterige zak modder. God wat was ze goed!

Toch is de Thaise keuken de voornaamste reden om hier vaak te komen. Intens gelukkig word ik van de veelvoud aan smaken, kruiden en ingredienten. Elk gerecht prikkelt de zintuigen. En daarbij hebben wij een duidelijke voorkeur voor kleine lokale tentjes of de foodtrucks avant la garde. Een complete keuken is dan gebouwd op een aftandse oude Solex en overal bungelen pannen, ingredienten en servies. Eigenlijk hebben we maar 2 eisen; het moet ‘spicy’ zijn en goed verhit. Dat laatste betekent geen rauwe producten of salades, want de HACCP-richtlijnen zijn hier iets anders dan in het over-georganiseerde Europa. De gebruikelijke darmspoeling wordt meestal toch vanzelf wel opgewekt door de hete smaken, maar het ruimt lekker op. Hoef ik geen Patty Brardje voor te doen.

Gisteren hadden we zo’n lokale lunch. Terwijl boven ons drie bavianen gymnastiek oefeningen deden in de talloze verstrikte electriciteitsdraden, testte ik de kleine plastic stoel op zijn stevigheid. We kozen 2 grote Tom Ku (spicy garnalensoep), hot green curry met kip en gewokte groente met oestersaus. Daarbij twee grote glazen watermeloensap en een half litertje lokaal bier. En dat alles voor de astronomische prijs van 608Baht, toch gauw een dikke €15,- … Tranen biggelden over mijn wangen, van geluk en pittigheid.

Bijna hadden we nog een dagtripje geboekt naar Cambodja, om bruisend Phnom Penh of de beroemde Ankor Wat op zijn Japans te bezoeken. Het was leuk geweest voor mijn landen-lijstje, want ik moet nog steeds hard aan de bak om mijn moeder te evenaren. Maar niet alles past in een verwenweekje. Dat houden we dus nog te goed, want we zijn nog lang niet uitgereisd.

Alhoewel het weer niet om over naar huis te schrijven is, doe ik het toch. Ik heb in drie dagen nog nooit zoveel regen bij elkaar gezien, terwijl het constant 30 graden blijft. We waren erop bedacht en hebben er verder ook geen last van. Het Spanje-bruin zit er voorlopig nog wel even op. In razend tempo werk ik mijn boekenachterstand bij en val Marion regelmatig op allerlei manieren lastig. Het heeft zijn voordelen, zo’n weekje één op één haha.

Tot volgende week.

Pourriture Noble

In mijn hongerige zoektocht naar inspiratie kwam ik deze week overal items tegen die gingen over ouder worden. Teksten over middelbare leeftijd, verlaagde energiespiegels, ouderdomskwalen en leeftijdsverwachtingen. Raar, want ik denk er meestal niet over na en sta bij Marion ook niet te boek als een hypersensitieve echtgenoot.

Vooral het onderzoek over de effecten van roken kwam hard binnen. Dertien jaar minder te leven als je verstokte roker bent en ook 5 jaar eraf als je recreatief rookt. Ik ben blij dat mijn meiden er een grondige pesthekel aan hebben, want daardoor ga ik maar zelden in de fout. Het blijft raar dat het überhaupt nog te koop is in Nederland. Volgende generaties zullen roken niet meer mee gaan maken, alleen in zogenaamde rookreservaten bij olieraffinaderijen als Pernis. Daar kun je dan met je kids educatief langsrijden in je VW 2050 Clean Air om die suïcidale zombies te bekijken: “Kijk Vlinder, auto’s reden toen op diesel en sommige mensen roken nog steeds vergif.”

Op donderdag 14 september was pagina 7 van de Gelderlander hilarisch. In dikke chocoladeletters stond er: MANNEN ÉN VROUWEN: GA ECHT AAN DE SLAG MET DE CLITORIS. Ik zat proestend van het lachen boven mijn bakkie yoghurt met granola. Nationale kreunbeer Goedele Liekens legde paginabreed in geuren en kleuren uit wat eraan schortte. En zonder teveel in details te treden: mannen van middelbare leeftijd kwamen er het beste vanaf. Meer geduld, meer aandacht, minder egoïstisch. Ik heb Marion ooit beloofd hier geen intieme details prijs te geven. Maar ik ga dadelijk, voor ze wakker wordt en dit stukje leest, even voor de bonuspunten….

Het is natuurlijk de harde waarheid dat bij mij de pourriture noble (edele rotting) al lang en breed is begonnen. Ik kan ’s avonds niet eens meer uit mijn auto stappen na weer een dag van 500 km. Het maandelijks bezoek aan mijn chiropractor Jeff geeft steeds korter soelaas. Met afgrijzen besnuffelde ik deze week de nieuwe apparatuur in de fitness-studio (pasje werkte nog na zes maanden!). Ik werd gewoon bang en moest ineens aan de Middeleeuwse martelpraktijken van Witte de Wit denken. De hypermoderne traploop-machine leek het meest op een killing muizenreuzenrad. Van schrik ben ik na 15 minuutjes maar in de sauna gedoken. Voor de zekerheid de deur op een kiertje gezet. Ik had echt het idee dat ze van corpulente vijftigers af wilden. Terwijl die juist het meest betalen en het minst komen.

Maar als het lichamelijke verval onherroepelijk is geworden, ga ik me vol concentreren op geestelijke weerbaarheid. Humor in combinatie met een scherpe tong als wapen tegen de tand des tijds. Zelfspot en ontluisterende eerlijkheid gaan op deze plek een prominentere rol krijgen. Als ik met mijn fysieke verschijning op het strand of in de disco geen potten meer breek, dan maar de lachers op mijn hand proberen te krijgen. Tuurlijk is het gênant om te zeggen dat ik het fijn vind dat de nieuwe boxershorts van H&M een dubbel laagje badstof aan de voorkant hebben, maar ik houd het dan in ieder geval droog. En jij misschien niet, van het lachen. Gevalletje win-win, toch?

Ik vergeet bijna elke werkdag dat ik voorbeeldgedrag moet vertonen, op basis van mijn senioriteit. Maar als een collega in een oersaai donker pak binnen komt wandelen, kan ik het niet laten om te vragen of het een mooie afscheidsdienst was. En als de opper-baviaan onverwachts onze volle afdeling oploopt, zeg ik zonder gene: “met een zoetje alsjeblieft.” En begin dan hard te lachen om mijn eigen flauwe grap.

Ik heb wel een handig ezelsbruggetje van vriendje Robert geleerd om mijn geestelijke leeftijd te berekenen: delen door twee en dan zes erbij optellen. In mijn geval dus 33. Toen was mijn dochter Anne-Roos net geboren, fietste ik naar mijn werk, voetbalde ik nog bij Nijmeegse Boys zaterdag 2 en lag gemiddeld om 2 uur ’s morgens in het kribje. Qua gewicht kan ik bijna hetzelfde rekensommetje maken. Het blijft nogal plakken de laatste jaren…

Ik hoop nog heel lang onvolwassen dingen te doen. Foute concerten bezoeken, te lang stappen, te serieuze mensen uit hun concentratie halen, puberale dingen roepen naar de verkeerde mensen. Als remedie tegen het ouder worden. En nu ga ik Marion wakker maken. Daaag!

Heen en weer

Marion zit achter het stuur, ik zit met de Ipad op schoot. We tuffen door het Noord-Franse landschap, ergens tussen Dijon en Nancy. Op weg naar huis, met de auto. Wat een takke eind. De laatste keer was in 2009….

Het weekendtripje begon donderdag niet denderend. We zaten om 6 uur ’s morgens al in de vliegbus op Weeze, toen ik op stoel 6d merkte dat het starten van de motor niet soepel verliep. Een soort van vliegdeformatie, als gevolg van +/- 50 Ryanairtjes per jaar. Een paar minuten later kwam de aap inderdaad uit de mouw en bleek de rechter-startmotor niet te werken. Er werd nog optimistisch gemeld dat ze het gingen repareren, maar dat leek me best wel een te grote broek. Twee uur later mochten we van boord, omdat alle opties (inclusief ander toestel) onhaalbaar bleken. Het schakelaartje werd al vanaf Bergamo met een prive-jet ingevlogen. Ik keek lachend Marion aan, want het zijn de bekende Ryanair-trucjes om passagiers voor te bereiden op een lange vertraging.

Met een voedselbon twv 5,= p.p. als eerste goedmakertje namen we weer plaats in de saaie, lege vertrekhal. Ik heb altijd meelij met ouders en kleine kids die buiten het seizoen om, na een uitputtende voorbereiding, hoopvol op weg waren naar de All-Inclusive in Malgrat. En dan luiers van doodmoeie blagen moeten verwisselen in een Duits TL-hal. Naast ons kwamen 16 luidruchtige Duitsers en Duitserinnetjes zitten, die de bonnen hadden ingewisseld voor halve liters Krombacher. Best vroeg, om 8uur…

Elk half uurtje klotsten er nieuwe vazen op tafel, waardoor de stemming lacheriger werd en de herrie ondraaglijk. We kwamen er achter dat SangVerein ImmerZuSammen uit Dortmund het jaarlijkse uitje in Barcelona (arme stad…) ging doorbrengen. 2000 kilo zangtalent zorgde bij de lachsalvo’s voor een deinende vloer. Wij schoven een paar tafeltjes op…

Marion en ik hadden onze tafel handig omgetoverd tot een functioneel buro, gevuld met Ipads, Iphones en laptops. In de volgende 6 uur werkte ik uit het niets 5 weken werkachterstand weg en Marion maakte een vliegende start in haar nieuwe klus. We hadden alle noodscenario’s al uitgewerkt en zaten dicht bij de uitgang om zo snel mogelijk naar de omboekbalie in de hal te spurten. Toen er een prive-jet landde met een logootje van Ryanair, vielen we om van verbazing. Een uur later zaten we ineens toch aan boord van hetzelfde vliegtuig, met een nieuw schakelaartje en gereset zekerinkje. Eenmaal in de lucht keken we elkaar lachend aan. We waren 250 euri p.p. rijker!

Ik zal het even uitleggen. Na 3 uur vertraging heb je recht op 250€ vergoeding. Daar moet je bij Ryanair wel heel hard voor knokken, maar jullie kennen Marion een beetje. Als die ergens haar tanden in zet (..), ga je vroeg of laat door de knieën. En aangezien de tickets maar 45€ per stuk hadden gekost, hebben we de “winst” vrijdag gevierd met onze Spaanse Smikkel Smiley Club bij onze favoriete restaurant Can Roquet. Het was ook onze enige dag in Spanje, want zaterdag-ochtend om 7.00 uur zaten we alweer in Marion’s auto op weg naar NL.

Ik weet dat er lezers zijn die zo’n autorit van 1450 km als gezellig onderdeel van hun vakantie zien, maar ik vind het een crime. 14,5 uur in de auto, 85€ tol, 160€ benzine en een dag ergenis. Aan de gebruikelijke files bij Orange, Valence en Lyon, aan het debiele inhaalgedrag van zielige Louis de Funes’. Maar gelukkig Lyon zonder kleerscheuren doorgekomen en deze keer ook niet bij Bastogne in slaap gevallen… Toch ga ik liever vliegen, desnoods met een corpulent dronken zangkoor in mijn nek, en 10 uur vertraging.

De aankomende zes weken komen wij niet meer in Spanje en hopen we dat Ibrahim de summiere instructies over het beheer van Rosamar gaat onthouden. Hij wordt binnenkort weer vader, nu van Adja. Ik vroeg aan hem of hij er bij wilde zijn, maar hij vond zelf 2019 vroeg genoeg om weer eens naar huis te gaan. Ikzelf vond de 4,5 maand van Anne-Roos in Curacao achteraf best veel. Gelukkig kan de Open Haard weer aan, de geurkaarsjes uit de verpakking, het tuinmeubilair terug in de kelder. De zomer is naadloos overgegaan in de herfst. Niemand die het verschil merkt.

Behalve wij, de familie Heen en Weer. In mijn hoofd wordt het alweer vroeg donker. Het is pas september.


Piketpaaltjes

Het is even wennen. Mijn tijdelijke vrijgezellen-leven loopt ten einde. Na vijf maanden zomerreces is Marion terug in de Heimat. Onverwachts een maandje eerder, omdat er een nieuwe klus gloort op een bekende plek. Te mooie kans om te laten lopen.

Elk jaar na de zomer ontspruit zich hetzelfde proces. Water bij de wijn doen, terwijl je tot voor kort de fles alleen kon leegdrinken. Als Marion in Spanje zit, verandert ons Duitse huis vaak in een man-cave. Het aanrecht blijft vol met afwas staan, totdat het genoeg is om de machine in één keer te vullen. De wasmand wordt pas geleegd als de deksel er vanaf kukelt. En het beddengoed wordt gewassen als de nestgeur de trap af dwarrelt naar de benedenverdieping. Ik durf rustig te stellen dat ik prima het huishouden alleen kan runnen, maar wel op MIJN manier. Zonder briefjes of memo’s. Niet voor niets zong naamgenoot Frank Sinatra: I did it my way!

Maar daar zit niet de echte pijn. Ook niet in onze oversized Duitse tuin. Ik houd alles een beetje bij, maai op tijd en snoei hier en daar wat overtollige takken weg. Maar de hele middag op mijn knieën met een loep in een perkje frotten om elk sprietje onkruid eruit te vissen, zit er niet in. Groen is groen, onkruid of niet. Behalve mijn vingers, die zijn niet groen. Als de tuin er vanuit de huiskamer of de slaapkamer goed uit ziet ( zonder bril en half in het donker), ben ik dik tevreden. En ik vind die minuscule kleine viooltjes tussen alle terrastegels best grappig staan. Het lijkt wel of het zo hoort.

Ik wist al een week voordat mijn meissie terugkwam waar de eerste irritatie zou ontstaan. Het ongemakkelijke moment, waarvan je weet dat het als een boemerang om je nek blijft cirkelen. En toch ga ik het gevecht aan. Omdat het beter is het eerste piketpaaltje hard in de grond te slaan. Territorium afbakenen, statement maken, landje pik. En hoe triviaal jullie het ook zullen vinden, het gaat om een kleine notitie in onze Outlook-agenda op donderdag jl., de eerste dag dat ze terug is: 20.30 uur Lady Di.

Wij hebben de deal dat ik twee avonden per week voetbal mag kijken. En een derde als ik alle strijkwas wegwerk. De andere avonden zijn voor Marion. Maar omdat we zelden TV kijken, lijkt het alsof er alleen maar voetbal op TV is. Kletskoek natuurlijk, maar de rest is zo’n intense bagger dat we nog amper voor de buis zitten. Dus donderdag, met vriendje Robert op bezoek, was een mooi moment om de wedstrijd Frankrijk-NL te kijken. Niet dat we enige illusie hadden te kunnen winnen, maar je kan wel lekker kankeren tijdens zo’n wedstrijd. Maar een Engels gratenpakhuis die 20 jaar geleden overleed, dreigde roet in het eten te gooien.

In 1997 stierf the People’s Princess. Zij had de droevigste Cocker-Spaniel ogen die ik ooit heb gezien. Opgejaagd door paparazzi, ongelukkig in de liefde, onzeker over de toekomst. Best treurig wel. Maar de totale massahysterie die na haar dood losbarstte, is voor mij onbegrijpelijk. Miljoenen mensen legden bloemen, rouwden op straat, spraken huilend over ‘hun’ Diana. Ze waren ook woedend op de tabloids, die ze zelf altijd in grote getalen hadden gekocht. Hunkerend naar elk debiel detail van hun ‘vriendin’ Di. Ongezonde adoratie voor een truttig meisje van adel.

Na een kwartiertje drama-voetbal hebben we voor de eerste keer gezapt. Omdat de reclameblokken rondom Lady Di telkens 10 minuten duurden, hebben we nog teveel van de wedstrijd gezien. Terwijl het niet om aan te gluren was. Ik hoop echt dat we vanavond zwaar billenkoek van de Bulgaren krijgen, zodat ik volgende zomer niet naar het corrupte feestje van UEFA in Rusland hoef te kijken. Daar hebben we met dit elftal helemaal niets te zoeken. Niet raar, als er in de Eredivisie op 8 kunstgrasvelden worden gevoetbald. Het is hetzelfde als skiën op een kunststofbaan: het lijkt wel op wippen, maar het blijft een opblaaspop.

Morgen gaat Marion aan de bak en ik weer naar de Apenrots. En wie het ’s avonds het eerst thuis is, moet koken (soms wacht ik dan stiekem om de hoek). Toch ben ik blij dat ze er weer is. Alleen zijn is niks.

Columnisten ATV

Terwijl de roze struik van mijn moeder precies begint te bloeien als haar partner Yvonne een paar dagen op Rosamar met zus en zwager komt relaxen en Barcelona op indrukwekkende wijze de aanslag verwerkt, ga ik vandaag genieten van mijn jaarlijkse Columnisten-ATV.

Morgen weer terug naar NL en aan de bak, met opgeladen accu en hopelijk met betere balans.

Tot volgende week

No Tinc Por

En toen was ook Barcelona aan de beurt. Het was al voor de zomer bekend dat de Stad der Wonderen op een shortlist stond, maar gezien het toeristisch belang werd het een beetje in de doofpot gestopt. Struisvogelpolitiek.

Is het voor mij erger omdat Barcelona ‘mijn’ stad is? Natuurlijk niet. Het is net zo erg als Nice, Parijs, London of Stockholm. Is het dan minder erg omdat er (nog) geen Nederlandse doden zijn gevallen? Ik krijg een allergische kots reactie als ik die toevoeging zie verschijnen in de Telegraaf, bij de NOS of op Social Media. 1500 doden bij een aardbeving in Nepal, maar er zijn gelukkig geen Nederlandse slachtoffers. Er zijn weinig dingen voor de mensheid die gênanter zijn dan het ene leven belangrijker te maken dan het andere.

Op de 17e augustus ’17 heeft een 17-jarige knul om 17.00 uur het leven beëindigd van 14 kansloze passanten. Samen met de slachtoffers in Sant Just en Cambrils zitten we op 16. Dat zullen er wel 17 worden.. Voor alle doden en gewonden geldt: wel op de juiste plek, maar op het verkeerde moment. Dat is botte pech of, als je niet in toevalligheid gelooft, het is gewoon je tijd.

Ik ben de afgelopen weken veel via Carrer Pelai langs de bovenkant van de Ramblas gereden. En eerlijk is eerlijk, het was een koud kunstje om daar de mudvolle Ramblas op te sjezen. Daar waar in goede jaren de kampioenschappen van Barcelona uitbundig worden gevierd op de Rambla de Canaletes, stonden geen betonnen blokken. Dat was rond de jaarwisseling wel aanbevolen door de Politiechef n.a.v. de kerstmarkt-aanslagen in o.a. Berlijn, maar stond pas in het najaar gepland om uit te voeren. Tja….

De Ramblas is de afgelopen 15 jaar overgenomen door de toeristen. Het was een prachtige wandelpromenade, waar op zondag Barcelonezen een bloemetje kochten voor hun vrouw, een taartje gingen eten bij Pastiseria Escribá en waar de vogelstalletjes vrolijk fluitend iedereen begroetten. Daar is niks meer van over. Eenheidsworst, 5 Haagen Dasz ijstentjes en prulleria-shops in allemaal dezelfde behuizing zijn het straatbeeld. Evenals de hordes Oost-Europese zakkenrollers. Ik ging er vroeger wel eens met mijn peetouders Ria & José ‘un paseo’ maken, maar Barcelonezen mijden tegenwoordig de Ramblas. Zelfs de Boquería, de befaamde markt aan de Ramblas, is no go area aan het worden voor de locals.

Barcelona is sinds de Olympische Spelen in 1992 een enorme toeristenmagneet, maar dreigt nu aan zijn eigen succes te onder te gaan. Buurten komen massaal in opstand tegen de Air BNB’s, de kots van stomdronken (Engelse) vrijgezellen-groepen ligt overal en de overlast van elektrische steps en Segways is bizar. Miljoenen toeristen komen jaarlijks naar Ciutat Comtal. De ene helft van de stad heeft een pesthekel aan het toerisme, de andere helft leeft ervan. Mijn mooie stad zit in een moeilijke spagaat.

Toch blijf ik met een knagende vraag zitten. Wij denken graag zwart-wit, in daders en slachtoffers. Maar zijn die 11/12 knullen die samen de terroristische cel vormden in Catalunya ook geen slachtoffers? Waar gaat het mis als je in staat bent om 110 gasflessen te verzamelen om bommen te maken die duizenden doden kunnen veroorzaken? Zijn wij echt niet bij machte om te achterhalen hoe dat kan en hoe dit op te lossen? Als dat niet lukt, zullen we lang moeten blijven leven met de angst dat het overal kan gebeuren. En overal is ook een keer in Nederland. Angst en haat zijn altijd de drijfveren geweest voor oorlogen, crisissen en armoede. Het lijkt wel of de mens niet zonder kan…

Nog één ding. Waarom moeten politici ook nog over de rug van deze aanslagen zieltjes winnen? Rajoy, de Spaanse Premier, die het ineens heeft over een verenigd Spanje dat vecht tegen terrorisme, terwijl Catalunya streeft naar onafhankelijkheid? Rutte, die wel tijd heeft om te melden dat hij alle hulp wil bieden, maar geen coalitie in elkaar kan zetten? Trump, die twittert dat er hard teruggeslagen moet worden? Houd allemaal je mond, bel elkaar op en ga werken aan echte oplossingen i.p.v. politieke prietpraat.

Barcelona likt zijn wonden, maar komt er wel weer bovenop. Dinsdag en woensdag ga ik gewoon met mijn meisje zoals gepland naar Barcelona. Loop ik weer een keertje over de Ramblas. Omdat ik niet wil leven met angst. No Tinc Por. Catalaans voor ‘ik heb geen angst’.

Lloret

Zondagmorgen, half zeven. Net terug uit Lloret de Mar en toch broodnuchter. Ik was taxi-chauffeur voor mijn dochter Marloes en vriendinnetje Nicole. 23.00 uur heen, 06.00 uur terug. Het is maar een ritje van 20 minuten, maar de Rosamar-taxi blijft de goedkoopste. Tijden veranderen.

Lloret blijft een apart fenomeen, zelfs in Spanje. Toen eind jaren ’60 het toerisme naar Spanje op gang kwam, was Lloret er als de kippen bij. Tot die tijd was het een slaperig vissersplaatsje, met gammele sloepen op het vieze strand en de netten uitgespreid om te boeten. De krakkemikkige vissershuisjes werden voor bodemprijzen opgekocht door louche geldwolven met goede connecties in het gemeentebestuur. Zo werkte dat in Spanje, je strooit wat geld rond en dan mag je een foeilelijk 6 verdiepingen gebouw pal aan de boulevard bouwen. Wijlen Ad Latjes vulde de eerste touringcars met nieuwsgierige zonaanbidders, die één week lang in een kamer van 10m2 met een te laag plafond, mini-toilet, dwergbed en prutsbalkon doorbrachten. Zonder airco.

Na de dictatuur van Franco werd Spanje liberaler en het toerisme massaler. En Lloret werd dé zomerbestemming van de jeugd. Bussen vol eindexamen-jongelui kwamen vanaf eind mei naar Lloret. Het was voor mij in 1983 een mooi instapmoment om reisleider te worden en een graantje mee te pikken. Elke week ving ik samen met drie assistenten 2 bussen vol met ongeleide projectielen op, die routineus werden verspreid over campings en pensions in Malgrat, Blanes en Lloret. Voor de meeste kids hun eerste vakantie zonder ouders, maar wel de zakken goed gevuld met eindexamenpremies van Opa, Oma, Tante Truus en Ome Henk. Het spel kon beginnen.

Al snel had ik het saaie standaard-excursie programma van het reisbureau aangevuld met een rits illegale varianten die veel meer geld opbrachten dan die schamele 10% commissie. Karten, rodeo in de bergen en strand-nachtBBQ’s waren best populair. Maar de disco-bus naar LLoret was twee maal per week de real moneymaker. Mijn vaste Spaanse buschauffeur José “leende” dan van zijn baas het oudste wrak op wielen waar 60 man in konden. Voor 400 pesetas (€2,50) werd je opgehaald op de camping en als het goed ging ook weer thuisgebracht. Als José en ik om 7.00 uur ’s morgens het laatste kots plakkaat uit de bus hadden verwijderd, zat het erop. José verdiende meer met de disco-bus dan met zijn normale baan.

In Lloret lag het geld voor het oprapen: 20% commissie bij de Hawaii cocktail bar over alle dranken, gratis groepsentree bij de grote disco’s (ik vroeg er maar 500 pesetas voor) en ook 20% over alle dranken. Het werkte simpel; ik vertelde dat we alleen bij de achterste bar konden bestellen als groep met het rode lintje en nam het barlijstje aan het eind mee naar de bedrijfsleider om af te rekenen. Tijdens zo’n avond deden we het trucje een keer of 4: Tropics, Revolution, Moefgaga, Colossos.

Soms had de alcohol een vervelende bijwerking en verloor een knul zijn controle. Op straat liep ik dan ongemerkt naar de Guardia Civil, wees het knulletje aan en die werd vakkundig in de boeien gehesen en een nachtje opgesloten. De rest was meteen rustig en ik ging zelf de volgende dag het jochie ‘bevrijden’ op het politiebureau, gewapend met een fles Spaanse Cognac voor de Hermandad. Het werkte ook zo bij iets te populaire jongens op de camping die het meeste herrie maakten of teveel concurrentie boden op amoureus gebied. Even bij de receptie van de camping de Guardia Civil opvangen, jochie in kwestie omschrijven, flesje drank in de kofferbak van de Landrover en hups daar gingen ze het strand op om in één beweging de boosdoener eruit te pikken en mee te nemen.

Na drie maanden was het ik helemaal zat. Steeds vaker regelden mijn assistenten de disco-bus. Als ik maar lekker tegen Montse, de eigenaresse van de camping, aan kon blijven liggen. Elke dag twee ziekenbezoeken (gebroken tenen, zonnesteken, glaswonden, knalpijpbrandwonden, deliriums), continu op het politiebureau voor aangiftes en ophaalacties, verzekering bellen voor heimwee-repatriëring , het komt na een tijdje je strot uit.

Ik zag net in Lloret 5 politiebusjes en een man of 50 Spaanse ME op straat. Zal wel nodig zijn. Maar mijn dochter ligt lekker in bed en gaan Papa en Marion zo naar het strand. That’s life. Gelukkig.

Kiplekker

Ben gistermiddag beloond voor het harde huishoudelijke werk. De hut moest schoon, want ik ga een paar weekjes naar Spanje. Mezelf getrakteerd op 3 eieren op een bruine boterham. Kon geen code vinden op het ei, dus zal wel goed zijn. Voel me vandaag kiplekker.

Wat een onzinnige massahysterie over een paar semi-foute eieren. Dagenlang zit iedereen in spanning te wachten tot die kneuzen van de VWA, de Voedsel Waren Autoriteit, weer een tipje van de sluier oplichten. Zeldzaam slecht gemanaged. Terwijl NL toch bakken vol ervaring heeft: De Gekke Koeien-ziekte, varkenspest, dioxine-schandaal, vogelgriep, Q-koorts. Ik kan nog wel een tijdje doorgaan. Het ruimt elke keer wel lekker op, zo’n uitbraak. We klooien wat af met ons voedsel. Kip en klaar, toch?

Het anti-luismiddel Fipronil is de boosdoener. Op de markt gebracht door een louche bedrijf met de hilarische naam Chickfriend. Wie geeft zijn bedrijf nou zo’n pornosite-naam? Ze hadden het spul beter Fipornol kunnen noemen. Ik snap dat je voorzichtig moet zijn bij zo’n volksmennerij. In één fabriekskantine haalden onze cateringmedewerkers zonder overleg de uitsmijters van het menu. Een woedende menigte dreigde over de counter te springen. Het liep gelukkig goed af en dat gaat ook gelden voor dat opgeklopte gejank over Fipronil. Pas als je elke dag 5 behoorlijk besmette eieren eet, loop je een ietsepietsie vergiftigde lever-risico. Maar dan lig je allang in je graf, omdat je verhoogde cholesterol door 1500 eieren per jaar al je aderen heeft dichtgeslibd.

Tuurlijk is het fijn dat er nog vrije uitloop-kippen zijn. Maar die worden dan weer buiten op hun kop gescheten door een doodzieke eend met vogelgriep in zijn veren. Er zit in sommige vleessoorten zoveel antibiotica dat het woord kiloknaller bijna letterlijk wordt. Als je in het donker de verpakking openknipt, lijkt het wel of je in een jaren ’70 disco staat te gloeien in het paarse neonlicht.

Laten we eerlijk wezen, elk consumptie-ei is een kuiken-abortus in spé. Er zijn gewoon te weinig hanen om die 110 miljoen kippen een goede beurt te geven. Eieren zijn het ultieme bewijs dat genderneutraliteit de overhand krijgt. Dan zit je daar met 80.000 andere kippetjes de godganselijke dag in hetzelfde hok om je heen te kijken. Geen wonder dat ogen worden uitgepikt. Maar als je meer dan 8 vrouwen langer dan 24 uur in hetzelfde kippenhok laat verblijven, gebeurt precies hetzelfde. Natuurlijk zal mij nu weer mannelijk chauvinisme worden verweten, maar de kenners weten beter. Mannen vertonen haantjesgedrag, slaan elkaar binnen een uur voor de kop en gaan dan samen bier drinken. Vrouwen weten 19 jaar later nog precies welke kleur trui die magere bitch aan had.

Deze aarde is nooit bedoeld om met 20 miljoen mensen in een stad te wonen of 20.000 varkens in een mega-stal te proppen. Maar omdat wij onszelf als konijnen blijven voortplanten, komen we eten tekort. Achteraf gezien was die dodo best slim om alvast uit te sterven. Anders had hij nu ook met zijn dikke kippenkont in een hok bij de strenggelovige zwarte kousen gezeten. Wat gaan wij eten als de koe, het varken en de kip ook de dodo-dood kiest? Zeewier? Mieren? Beukennootjes? Of toch paprikachips?

Ik had graag een pasklare oplossing geboden. Een briljant en haalbaar idee. Een soort van ruilhandel. Ik zet dan 4 varkens in mijn achtertuin (ruimte zat en al maanden niets aan gedaan). Jij houdt dan 15 kippen en 1 haan in je flat. Na zes maanden knuffel ik mijn varken dood en krijg jij de helft, in ruil voor 5 wekelijkse eitjes en zeven vette kippen. Die haan heeft zijn werk gedaan en jouw hele logeerkamer met kuikentjes gevuld. Mijn Duitse buurman heeft ook niet stil gezeten en in mijn serre lopen 3 stevige biggetjes.

Helaas klopt het spreekwoord “een goede haan is niet vet” niet. Ik ben drie kilo kwijt, maar heb toch nog teveel vlees op de botten. Het wordt een zware vakantie…..

Captain Bluff

Godzijdank weer in Spanje. Het huis vol, de sfeer goed, het weer top en het meisje blij dat ik er weer ben. Tijd voor een lanterfanterweekend.

De hele week pijn in mijn harses gehad. Afkickverschijnselen, maar waarvan? Sinds de 4-daagse stapavond niet meer gedronken. Maar door de weeks drink ik zelden, dus dat kan toch eigenlijk geen reden zijn? Ook al 6 dagen de Ipad + Iphone niet mee naar de slaapkamer genomen ’s avonds. Is dat het, Social Media-Detox? Daarnaast nogal stevig de koolhydraten aan het afbouwen, van 3x per dag naar max. 1 keer. Zou ik door mijn suiker-verslaving ontwenningsverschijnselen hebben? Of heb ik gewoon zakelijk teveel aan mijn kop, wat ik met alsmaar harder werken denk op te lossen? Ook een kansloze missie.

Die Ipad is trouwens een vloek en een zegen. Ik ben een nieuws-junkie en check een paar keer per dag alle bronnen om mijn honger te stillen. Ik haal er ook vaak inspiratie uit voor dit wekelijkse epistel, want er gebeuren genoeg maffe dingen om dagelijks iets te posten. Maar Steve Jobs heeft ons wel helemaal gebrainwashed. We swipen ons suf op zijn Retina-schermpjes van € 600. Zou Petrus in de hemel al een correctie-gesprek gehad met Stevie? “Joh Jobs, praat eens tegen mij zonder naar dat kl.tescherm te kijken?” Maar goed, hij deed zijn naam eer aan, Jobs. De helft van Generatie Z heeft zijn baan aan mannen als Steve te danken. Maar ondertussen heb ik mijn grote passie, boeken lezen, al jaren verwaarloosd. Meer dan 100 boeken staan smachtend te wachten om uit hun lijden te worden verlost: “Pak me, lees me, verslind me, bewonder me, absorbeer me!”

Deze zomer ga ik de meest veelbelovende boeken uit hun lijden ga verlossen. Zoals Victus, het magistrale epos van Albert Sanchez Punol; 800 pagina’s over de Catalaanse strijd voor onafhankelijkheid in 1714. Nu weer zeer actueel, want het broeit in Catalunya en ik verwacht eigenlijk een rumoerig en onzeker najaar. De die-hards vóór onafhankelijkheid liggen op ramkoers en er is geen ruimte voor een genuanceerd tegengeluid. Er vinden politieke zuiveringen plaats zoals wij dat in West-Europa niet meer gewend zijn en daarnaast maakt de centrale Spaanse regering blunder op blunder. Ik ben geen voorstander van een onafhankelijk Catalunya, maar vrees het ergste. De haat tegen de Madrileense dominantie is gewoon te groot. Al eeuwen.

Maar gelukkig kan ik bier- en drankspelletje doen. Er zijn hier een paar jonge honden in huis en die willen die oude grijze duif wel even onder de tafel zuipen. En mijn puberale ego maakt dan zoveel dopamine aan dat ik weer 16 ben. En net als vroeger in café Du Commerce met toepen wil winnen van De Witte van Gelder, Bulleke, Fredje Pijp of Ciske de Rat. Zuur verdiend beun-geld dat in 30 minuten verdween in de louche zakken van doorgewinterde valsspelers. Daardoor te weinig geld om de lat te betalen, dus de week erna extra hard werken.

Het bierpongen heb ik met overmacht gewonnen. Appeltje, eitje. Wel jammer voor de verse voorraad Desperado’s, Heineken en Estrella, maar met doorgewinterde handvastheid alle potjes overleefd. Daarna schakelden we over naar Captain Bluff. Een paar weken geleden ben ik daar specialist in geworden. Onze Engelse vrienden Les en Sheilla Currie hebben mij een spoedcursus gegeven tijdens een lange lunchsessie met 6 nationaliteiten in Sant Feliu de Guixols. Verraderlijk eenvoudig en toch verdomd moeilijk om foutloos te doen. Een foutje betekent helemaal overnieuw en dat hakt er na een rondje of 8 hard in. Kijk maar naar het videootje.

Het werd een slagveld. Erik haakte al snel af, Berend en Jim bleef fouten maken en na de witte wijn was de Malibu aan de beurt. Volkomen onverwacht trok de laat aangehaakte Marion de overwinning over de streep. Als enige foutloos. Elk detail vlekkeloos uitgevoerd. Zij wel… Uit pure frustratie hebben de overgebleven mannen daarna de robuustheid van het zwembad getest. De hoogste bommetjes, de raarste duiken, de vreemdste waterfiguren.

Één ding is zeker: die jonge honden zijn voorlopig nog niet wakker haha! Terwijl ik lekker om half zeven al een baantje heb gezwommen. Niet helemaal fris, maar zeker in staat om te praten en te bewegen. Ontspannen en zonder koppijn. Eindelijk.

Captain Bluff-video