la douce France

Al jaren vliegen we snel over Frankrijk heen, op weg naar Spanje. Tenminste, als die hufterige Franse luchtverkeersleiders niet staken. Maar nu zijn we voor het eerst in acht jaar weer eens met de auto dwars door Frankrijk getoeterd.

Ik heb een haat-liefde verhouding met Frankrijk. Ik zal ze eeuwig dankbaar zijn voor twee mooie exit-deals, want die hebben mijn ‘joie de vivre’ wel wat eenvoudiger gemaakt. Ik smelt voor de mooiste Franse delicatessen zoals foie gras en zwijmel bijkans voor een top Bourgogne. Verdwaal graag in het prachtige Musée d’Orsay. (ben geen fan van Schele Lisa, die travestiet in het Louvre). Kan genieten van hun majestueuze taalgebruik.

Maar in het algemeen is het best jammer dat er Fransen wonen. Vooral Parisiens hebben een aangeboren hautaine attitude. Je mag patriottisch zijn en alleen je eigen taal beheersen. Maar de wereld houdt niet op buiten die chaotische Boulevard Périphérique van Parijs. Ik tokkel een heel behoorlijk woordje Frans, maar word toch regelmatig volkomen genegeerd omdat ik een buitenstaander ben.

Donderdagmiddag hebben wij een ongebruikelijke route genomen, dwars door de Champagne-streek. Rond 20.00 uur draaiden we het erf op van een Middeleeuwse chateau/hoeve, Chateau de Roises. Gevonden via Booking.com, maar gegokt om niet te reserveren of vooraf te bellen. Het lag er stil en verlaten bij, maar ergens ging een luik open en keken 4 bejaarde ogen ons verbaasd aan. In vriendelijk Frans kregen we te horen dat ze ons wel een overnachting gunde. We stommelden zes trappen op en kwamen in een soort kasteel-zolderkamer, die zeer smaakvol en authentiek was gerestaureerd.

Henri en Marie-Claire adviseerden ons wel om meteen naar Resto de Vacannes te rijden, drie dorpen en 15 kilometer verderop, omdat er in de wijde omgeving niets anders open zou zijn. Daar aangekomen, werden we eerst weggewuifd, maar ik legde snel de link met Chateau de Roises en we mochten aan het aperitief beginnen, in afwachting van het tafeltje. Het interieur was vergane glorie met TL-balken, geplastificeerde tafelkleedjes en oubollige bordeaux-rode muurpanelen. De tent zat afgeladen vol, iedereen kende elkaar. Een kokette Franse oma van diep in de 80 betaalde met een cheque uit haar vergeelde chequeboek.

We kozen een fles lokale rosé en een glas Leffe Ruby, een soort kriek of kersenbier. Terwijl de alcohol al snel zijn werk deed, bekeken we de borden op de tafels om ons heen. De specialité de la maison waren Galettes, een soort harde boekweit-pannenkoek. Ze zagen er woest lekker uit. We bestelden twee verschillende Galettes, voor het absurde bedrag van € 6,50 per stuk. Vooraf een plat andouilette (typisch Frans gerecht van ingewanden..) en salade de fromage de chèvre. Het was top en belachelijk goedkoop.

De volgende ochtend kregen we een kraakvers Frans ontbijt van croissants, pains au chocolat en huisgemaakte jams. Henri en Marie-Claire schoven gezellig aan en we kletsen honderduit, waarbij hun levensverhaal werd onthuld. Ze hadden na hun pensioen het 500 jaar oude Chateau de Roises voor een prikkie gekocht, maar de vervallen staat en 200(!) hectare terrein waren toch wel een dingetje… Daarom waren ze toch maar met een paar kamers B&B begonnen, om de oplopende kosten te dekken. Die zaten alle twee goed vol.. Er was ruimte om nog 50 kamers te maken, vertelde Marie-Claire op ironische toon. Het leven was wat zwaarder geworden dan ze hadden gehoopt. Een licht “Ik vertrek”-gevoel bekroop mij.

Via Clermont-Ferrand en de prachtige brug van Millau zijn we Spanje binnengereden. Onderweg nog wel een nieuw record “bijna lege tank” neergezet, want er ging 61 liter in een tank van 55+ 5 reserve…. Ik hoef hier, denk ik, niet uit te leggen hoe de stemming in de auto was, de laatste 15 km tot het benzinestation. Om de aandacht af te leiden van de benarde situatie, ging ik ouwerwets vloeken op de Franse medeweggebruikers, die vooral irritant in het midden bleven rijden, merde. Maar Marion trapte er niet in…. Ze was des duivels en vroeg zich af wat ik (wederom) wilde bewijzen.. Als we de pomp niet hadden gehaald, was ze ongetwijfeld de auto niet uitgekomen en had ik minimaal 10 dagen pikstraf gehad.

In september maken we de route omgekeerd, als Marion’s zomerreces erop zit. Ik kan me er nu al op verheugen. Vive la France!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *