Cocodrilo Violeta

Het is geen straf om weer een paar dagen in Spanje te zijn. We zouden vandaag in de buurt van Macchu Picchu zijn, maar die trip van een maand door Peru en Bolivia reizen, hebben we een jaar uitgesteld. We hadden eerst een andere reis af te ronden, zoals jullie vorige week wellicht gelezen hebben.

April is ook de laatste maand dat Medelanders hun belastingpapieren moeten inleveren. Voor mij persoonlijk elk jaar weer een hoogtepunt, want het blijft mijn favoriete sport om dat zo ingewikkeld mogelijk te maken om het maximale eruit te halen. Dat is een overblijvertje uit mijn faillissement van 20 jaar geleden, toen de Blauwe Brigade zo hard heeft tegengewerkt dat ze uiteindelijk met lege handen achterbleven. Ik trouwens ook, vandaar dit jaarlijkse kat-en muisspel.

Ook dit jaar was het invullen weer een feest. Omdat ik in Duitsland woon, kan ik niet in de normale aangifte-systematiek meehobbelen en moet dus speciale formulieren invullen. Dit jaar voor het eerst ook digitaal beschikbaar, een hele vooruitgang! Maar omdat Marion officieel in Nederland woont en dus niet op hetzelfde adres staat ingeschreven, gaat het koppelen van de twee aangiftes net zo traag als een aflevering van Boer Zoekt Vrouw.

Ik ga altijd op zoek naar de software fouten, want iedereen weet dat Overheid en ICT geen gelukkige combi is. Bij de politie is het al jaren een puinhoop, maar ook de nerds van “Mooier kunnen we het niet maken, wel Makkelijker” doen leuk mee. Ik kijk altijd eerst wat me het beste uitkomt door wat proefschermpjes in te vullen. Bij Marion’s aangifte kon ik wel invullen dat ik al 95 jaar met haar getrouwd ben, maar scheiden kon pas vanaf haar 16e. Dat ik als schuilnaam Friemelaar (zonder voorletters) had ingetypt, was wel okay.

Maar niets overtreft de Spaanse bureaucratie. En dan vooral het Ministerie van Verkeer, waar Tránsit onder valt. Een soort van RDW (Rijks Dienst Wegverkeer), maar lomp en groot omdat ze alles onder hun lamme vleugels hebben: rijbewijzen, autopapieren, APK en ….(je raadt het al) verkeersboetes. Daar botsen we tegen een ondoordringbare muur. En met mij vriendjes Gerard en Jan die ook met Spaanse kentekens rondtoeren.

Als je in Spanje geflitst wordt, krijg je een bon van bv.€100 thuisgestuurd. Als je dan per ommegaande betaald, hoef je de helft maar over te maken. Zo blij zijn ze in Spanje als dat gebeurt. Als je dat niet doet, proberen ze nog drie aanmaningen sturen naar je huisadres. Daarna geven ze het uit handen aan de Spaanse Fiscale Opsporingsdienst, een relikwie uit Franco-tijden. Want die weten je, net als vroeger, altijd te vinden..

Dat is ze gelukt, want in korte tijd heb ik onder dwang drie van dit soort verkeersbonnen moet aftikken. Per stuk opgelopen tot €360,=. Het equivalent van 40 keer met Marion dagmenuutje peuzelen bij San Segura in Sant Feliu. Marion is voor de zekerheid meegegaan toen ik verhaal ging halen bij de boete-Gestapo, bang dat ik weer foute jeugdzondes zou begaan. Omdat zij wel snapt dat iemand met paarsblauwe luiken niet meewerkt.

Al snel was duidelijk dat deze drie bonnen van najaar 2015 waren en er nog meer onderweg zijn. Carmen, de baliedame, printte een pakket van 22 pagina’s uit, dat wij kunnen gebruiken om restitutie aan te vragen. Want Carmen zag meteen waar het fout was gegaan: het adres waarop Marion’s Spaanse auto is geregistreerd, bestaat niet en is incompleet. Een Spaanse RDW-medewerker heeft het gewoon, na een zware lunch en dito siësta, verkeerd in zijn PC-scherm getypt.

Nu is het dus zaak om dat bij Tránsit om aan te passen en geld terug te vragen. Volgens Carmen gaat dat minimaal een jaar duren. Alleen al het maken van een afspraak is een hels karwei. Dat kan alleen digitaal, 14 dagen vooruit, alleen ’s morgens, in Girona, enz. enz. Ik krijg daar een knagend Paarse Krokodil-gevoel bij, maar dan de Spaanse variant: Cocodrilo Violeta.

Ik heb ook een appeltje te schillen met de boerenlul van het dorpspostkantoor. Die weet verdomd goed dat wij postbus 772 hebben, ook al staat het niet op de aangetekende brief met verkeerd adres. Er wonen nl. niet veel Maria van Beckhoven’s in Macanet… Misschien ga ik vandaag even bij de burgemeester langs. Dat werkt hier vaak beter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *