Een buitengewoon leven

Ik was de laatste weken met mijn hoofd ergens anders en dat hebben jullie gemerkt. Maar aan alles komt een eind. Dit cliché heeft soms een letterlijke betekenis; wij hebben gisteren op een diep persoonlijke manier afscheid genomen van mijn moeder Roos.

Midden in de 2e Wereldoorlog werd mijn moeder geboren. Haar moeder Berthe bleef ook in die oorlogsjaren op de fiets overal bevallingen doen, terwijl vader Frans eten bij elkaar sprokkelde en op Duitsers schold. Het is goed dat ik pas later in Duitsland ben gaan wonen, want ik weet niet of hij langs was gekomen.

Van haar 12e tot 16e ging mijn moeder op kostschool bij de Nonnen in Reuver. Ze kon er grappig over vertellen en vond het zeker geen vervelende tijd. Later, op 19e jarige leeftijd, ontmoette ze tijdens haar verpleegsters-opleiding in Arnhem per toeval Daan, mijn vader, die gelegerd was in Schaarsbergen. Mijn moeder raakte in verwachting en mijn Opa Frans raakte in de stress; er moest halsoverkop getrouwd worden.

Als een 20e-eeuwse Josef en Maria verlieten mijn vader en moeder Nederland. Met een ouwe Kever als ezel kwamen ze via Zwitserland terecht in Barcelona, bij Ria (de zus van mijn vader) en haar man José. Daar werd ik in januari 1963 geboren. Het begin van mijn levenslange verbondenheid met de Stad der Wonderen.

Voordat Kaat, mijn oudste zus, werd geboren, waren we al terug in Nederland. Mijn vader ging na wat omzwervingen bij zijn ouders werken op de Goffertboerderij. Maaike en Pieternel kwamen erbij en in 1970 deden we woningruil met Opa en Oma van Zomeren. Ons gezin verhuisde naar de Goffert. Opa en Oma van Zomeren bleven steun en toeverlaat voor ons, maar vooral voor mijn moeder. Zij waren de smeerolie in een al haperende motor.

In mijn pubertijd heb ik veel grenzen opgezocht en overschreden. Ik heb het er de afgelopen jaren vaak met haar over gehad. Ze vertelde dan dat ze het wel een beetje aanvoelde, maar ook het vertrouwen had dat het nooit helemaal fout zou gaan. Daarin heeft ze gelijk gekregen: op mijn 16e zat ik een paar dagen vast na een uit de hand gelopen vechtpartij en was meteen genezen. Dankzij haar heb ik in mijn jeugd alle vrijheid gekregen om te ontdekken.

Na het gedwongen vertrek van de Goffert in 1984 kwamen we terecht in de Javastraat. Door het geregelde leventje begon het te knagen bij mijn moeder. Kinderen vlogen uit en na wat Spaanse zomers vertrok ook ik begin 1987 naar Australië. Ze nam toen onverwacht, 45 jaar oud, het moedige besluit om een herstart te maken voor de rest van haar leven. Wat volgde was een heftige tijd, waarin ze zeker niet door iedereen werd begrepen.

Ik haalde haar naar Australië om op adem te komen en samen hebben we daar een prachttijd gehad. Al op de eerste avond vielen we samen uit een Eucalyptus-boom, stoned van de joints. We vlogen met het kleine vliegtuigje van Clive kris kras met Nick (haar ex-zwager) door Australië. We hadden dolle pret en ze ging boordevol energie terug.

Na een paar kortere relaties kwam mijn moeder gelukkig Yvonne tegen, haar levenspartner tot het eind. Mijn moeder deed de meest rare klussen om rond te komen. Ze was barkeepster in het duistere café de Gouden Leeuw, draaide nachtreceptie in hotel Sionshof en deed uiteindelijk tot voor kort jarenlang terminale thuiszorg. Één volle week in de maand intern was superzwaar en de verhalen na afloop voor mij in ieder geval ranzig. En het 1e wat ze altijd deed als ze na een week vrijkwam? De stad in, naar Dekker van de Vegt, een boek kopen.

Ondanks het beperkte budget trok mijn moeder de hele wereld rond. Meestal met Yvonne, vaak met haar vriendinnen, soms alleen. Ik denk dat ik toen de meest bereisde bijstandsmoeder van Nederland had. En elk jaar was het haar laatste verre reis, dat bezwoer ze dan. Maar meestal kroop ze 12 maanden later weer door de Vietcong-tunnels in Vietnam of deed ze de Inca-trail naar Macchu Picchu in Peru. We hebben allemaal het reisvirus van haar geërfd. Net zoals het lezen. Ook mijn dochters werden door Oma Boot continu aangespoord om te ontdekken, om te durven, om te doen.

Vorig jaar juni, tijdens ons Mamsie weekend, praatten we onophoudelijk over ons leven, cruisend door glooiende wijnvelden en heuvelachtige Catalaanse vergezichten. We sliepen in de kasteelkamer van de Parador van Tortosa en wandelden over de stranden van de Delta de Ebro.

Ik merkte ook voor het eerst dat haar gezondheid echt haperde. Terug in Nederland volgden veel onderzoeken om de vermoeidheid en het enorme afvallen te verklaren. Op de donderdag van de 4-daagse in juli kregen we uitslag. Het was goed mis en dat wist ze meteen.

Sindsdien hebben we heftige tijden gehad. Het heeft haar ontzettend veel moeite gekost om te accepteren dat de warmte die haar typeerde zou eindigen. Want mijn moeder was een sociaal mens in hart en nieren. Maar op het laatst had ze toch weer die moed, die haar leven zo heeft gekenmerkt.

Formeel ben ik dus in korte tijd wees geworden. Het voelt helemaal niet zo. Ik heb nog twee Spaanse (peet)ouders en ben zelf een levensvat boordevol met herinneringen en anekdotes. De meest recente typeert haar nog het beste: vlak voor de komst van de huisarts, afgelopen zondag, wilde Roos nog even de door haar bestelde hapjes proeven. Toen de lange sliert Serrano ham werd weggeslikt, was er bij ons angst dat haar misselijkheid terug zou komen. “Neuh hoor, die plak blijft de laatste 15 minuten nog wel binnen…”

De zorg is nu weg, het gemis moet de vacante plaats nog innemen.
Dag Mam, bedankt. We zullen de herinneringen levend houden.

6 reacties op “Een buitengewoon leven

  1. Hoi Frank en familie, na alweer een verlies in korte tijd krijgen de Zomertjes behoorlijk wat voor de kiezen. En wat een prachtig beeld schets je van je moeder, dat dit maar heel lang mag blijven, deze warme herinneringen. Warme groet van mij!

  2. Een mooie ode aan een unieke, sociale en warme vrouw. Jouw lieve ma, mijn lieve tante. Dank voor de mooie woorden, Frank!

  3. Wat prachtig geschreven en wat een mooie, rijke herinneringen. Koester ze, ze is het waard!!
    Odette Huisman, Huissen

  4. Schitterend, nou weer ff janken, gisteren in mijn rol als ‘gastheer/ceremonie meester’ was dit niet zo gepast en nu…..dank ook namens ja lieve intens lieve ma (die het wel goed vindt dat ze zo wordt beschreven). Fijne zondag gewenst!!!!
    Gerard van Ommeren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *