Retteketet

Voorjaar. Je hoort ’s morgens hier en daar al een vogeltje fluiten. Beetje stroef nog, maar de vrouwtjes kunnen vast wennen. It git aôn. Ook Marion krijgt dan voorjaarkriebels.

Na een hectisch weekje op de Apenrots (a.i.) en 1500 km kris kras door Nederland, was ik gaar én kwetsbaar. Als een gedwee schaap liet ik mij gistermorgen ontvoeren naar een beddenwinkel. Nu de Rosamar Royal Suite ook voorzien is van een hernia-proof, traagverende en lichaamsvormende matras blijkt ineens unser Deutsches Bettgestell veel te hard voor 50+ krakende wervels. We gingen dus op zoek naar een zachte opleg-dekmatras. Of zoiets.

De keurige dame die ons opving was waarschijnlijk net ervoor bij kapsalon Betty Biuty Hair uit Elst weekend-fähig gemaakt. Alle lokken zat strak gesprayd tegen de schedel en zouden daar nog wel een week kleven. Iets te serviel legde ze een paar demo-lapjes op een bed om door ons te laten testen. Ik liet Marion voorgaan, omdat het mijn natuurlijke neiging is om hardop te winden als ik op bed ga liggen. Leek me nogal ongepast in zo’n lege TL-balk toonzaal. De keuze was gelukkig best snel en unaniem gemaakt. Omdat ze mijn vraag om 50€ korting niet zelf mocht beslissen, liep ze naar de filiaalhouder die iets verderop twee Betuwse tokkies hielp.

Terwijl ik gebiologeerd naar deze struisvogel keek, fluisterde Marion dat hij leek op Mr. Humphries van de oude TV-serie Are You Being Served? Het klopte als een bus, het was hem! Hij huppelde op zijn teentjes als een balletdanser naar de PC. Hij hield zijn arm in een hoek van 90 graden recht voor zich uit, terwijl zijn linkerpols slap naar beneden hing. Zijn donkerblauwe terlenka broek zat hoog opgetrokken tegen zijn navel. Maar het meest fascinerende was zijn gezicht. Ik ging wat dichter in zijn comfortzone staan om de details te bespioneren. Schijnbaar had Betty Biuty ook een knippende nicht, want er lag geen zwart geverfd haartje scheef op zijn kruin. Zijn onnatuurlijk hoog opgetrokken minuscule wenkbrauwen waren jaren geleden stevig gelift, maar er waren geen littekens meer te zien. Hij keek je aan alsof hij ter plekke een rectaal onderzoek onderging.

Er was nog iets wat ik niet thuis kon brengen, maar ineens zag ik het. Mr. Humphries had de meest perfecte bakkebaarden ooit bij een levend wezen aangetroffen. Van een onsterfelijke schoonheid, inktzwart en metrisch perfect. Ze hadden de vorm van een Indonesische dolk en de uiteinden waren scherper dan de puntjes van Dali’s snor. Ik schat dat deze nachtrustkoning 2 uur per dag besteedt aan zijn neukteugels. Ik wilde ze haast ongemerkt aanraken om te kijken of ze echt waren, toen hij mij plots aankeek en om geduld vroeg. Schijnbaar zat de knop €50,= korting niet standaard op zijn PC. 10 minuten later was het toch retteket, exit Beter Bed.

Marion had de smaak en moed te pakken en loodste me naar de lokale Intratuin. De eerste nawinterse zaterdag boven de 11 graden worden daar de rekken gevuld met totaal overbodige prullaria: 3 krokusjes in een tinnen mandje met dor mos voor € 12,99, een gifgroene plastic tuinschep voor € 4,99 (kostprijs € 0,034)of een stronk tuinafvalhout voor € 3,99. Ik liep snel naar de kleine huisdieren-afdeling om ontroerd naar de cavia’s en marmotten te kijken. Ooit heb ik Bert, mijn cavia met Donald Trump look, vermoord door in blinde paniek de deur dicht te gooien voor de aanstormende Rottweiler Borak. De voorkant van Bert eindigde aan een andere kant van de deur dan de achterkant… Hij was 15 cm langer geworden en zijn iele smalle tongetje hing uit zijn mondje…..

Van een afstandje zagen de hokken er gezellig gevuld uit, maar het was wel heel stil. Er zaten namelijk alleen stenen beeldjes in. Het zag er koddig en knullig uit. De Intratuin verkoopt geen kleinvee meer en verwijst naar het dierenasiel. Goede zaak natuurlijk, maar zo kan ik mijn jeugdtrauma natuurlijk niet verwerken. Twee treurige grasparkieten en een futloos setje miniduifjes zaten als laatsten droevig te wachten op een laatste kans. Voor hen was het twee voor twaalf.

Met een brok in mijn keel en een kokosdeurmat van € 9,99 in mijn hand stapte ik iets later in de auto. Maar de lente komt eraan en ook ik voel kriebels. Nog geen idee welke, maar daar kom ik aankomende week wel achter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *