Fränkl aus Tirol

Jullie hadden nog wat tegoed. Beetje raar tijdstip, op woensdag, maar ik was uit balans. Na een maandje zonder gegiste suikers, kwamen de eerste Weissen Hefe Bieren een beetje hard binnen. Maar nu, een paar dagen later, heb ik het Tiroler Rythmus weer helemaal onder controle.

De meesten van mijn volgers weten dat skiën geen natuurlijk gedrag voor mij is. Ik heb het pas laat geleerd, daarna lang niet gedaan en ben pas sinds de komst van Marion weer in een jaarlijkse wintersportgang terecht gekomen. Die achterstand maak je nooit meer goed. Zeker niet als ook je kinderen onder lichte dwang vanaf hun 5e op de latten zijn gedouwd. Op het kinderweitje van Sankt Johann im Tirol verdween dan de kneuterige Bobo-Bummelzug uit beeld. Soms probeerden hysterisch jankende, half kotsende kinderen nog uit het gammele treintje te springen. Maar dan waren Marion en ik allang uit beeld. Onder het motto : zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Mijn meiden zijn ons nu dankbaar, maar dachten er destijds vaak anders over…..

Het heeft lang geduurd voordat ik de lol van skiën begon in te zien. In de loop der jaren gingen steeds meer vrienden met hun kinderen mee naar ‘ons’ Sant Johann. En zij waren binnen de kortste keren getuige van een woest vloekende en noest ploegende Fränkl. Elk jaar nam ik me 10 keer voor dat dat dure geintje in de sneeuw maar eens afgelopen moest zijn. Terwijl iedereen in een kreukel van het lachen voorbij zoefde, probeerde ik 100+ kilo te draaien op afgejakkerde drukke pistes. Ik heb ooit hautain geklaagd dat de privé-les van een snoetig ski-juffie van 20 jaar wat tegenviel. De volgende dag kreeg ik ter compensatie gratis les van een 70- jarige ouwe rot in het vak, die als een lenige berggeit mij compleet afmatte. Ik moest onderaan de piste gereanimeerd worden…

Maar daar, bij de Schirmbar, herrees ik meestal als een Phoenix uit de as. Met mijn skischoenen op standje Sluis van Grave, werd eerst drie liter weggezweet lichaamsvocht aangevuld met Weissen Bier. Daarna werd de opkomende spierpijn behandeld met Obstler. Deze vrijwillige behandeling vond plaats onder de Obstler-douche in de apres-ski bar Max. Achteraf gezien denk ik dat er ook slaapmiddel in zat, want een paar uur later viel ik vaak in slaap onder de keukentafel bij mijn schoonouders. Zeker mijn dochters lieten mij daar graag liggen, uit boosheid en schaamte over mijn kroeggedrag.

En nu zijn we na 10 jaar weer een keer terug. Met de familie Tielbeke cs., helaas zonder Jesper. En ook met Ria, mijn schoonmoeder. Als ereburger van Sankt Johann i.T., met meer dan 30 jaar op haar palmares, doet zij een ronde Memory Lane. Mooi dat er dan zo veel dingen nog herkenbaar en onveranderd zijn. Terwijl tegelijkertijd het dorp strijdt tegen steeds mildere winters met te weinig sneeuw en daardoor wegblijvende toeristen. Klimaatverandering bestaat echt Donald, kom maar eens kijken! Het seizoen wordt steeds korter, maar wij hebben deze week geluk en leven ons uit.

Zojuist ben ik al enige “oudere” met de jonkies mee gegaan naar het avond-rodelen. 10 jaar geleden was de laatste keer redelijk dramatisch verlopen, omdat op de ijzige ondergrond gestrande sleetjes vol werden geschept door achtervolgers. Daarbij maakte een vrouw van middelbare leeftijd een huiveringwekkende salto mortale met dubbele Rietberger, die net niet dodelijk afliep. Maar vanavond, met gierende adrenaline, bleven ongelukken uit. We dronken vooraf een Schnapps, gingen knoeperhard twee keer naar beneden en hadden de grootste lol. Als afronding namen we nog een skischansje, die voor Sjanne eindigde in de veiligheidsdoeken van kinderclub Bobo. En daarmee was haar cirkeltje rond.

Nog twee dagen suizen we van bergtoppen, probeer ik het moordende tempo bij te houden en eten we caloriebommen als Käsespätzle, Leberkäse, Germknödel und Bauersalat. In de kneuterige Ferienwohnung van Annemarie Seisl passen we met zijn allen aan de keukentafel of in de grote gemütliche hoekbank in Jugenstill kleuren. Oostenrijk zoals de wintersporters het kennen.

Wintersport heeft een aantal traditionele elementen, die het voor liefhebbers tot een jaarlijks ritueel maakt. Ondanks de hoge kosten.Voor de dagprijs van een skiliftkaart kun je een week boodschappen doen bij de Lidl. Maar dan krijg je er geen spierpijn bij. Of een Obstlerdouche.

Één reactie op “Fränkl aus Tirol

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *