Nr. 115

Soms is de kale waarheid bizarder dan de meest onwerkelijke fantasie. Dan overkomt je iets wat je in de verste verte niet had kunnen verzinnen of zien aankomen. Dus vandaag deze disclaimer: Het volgende verhaal is niet gebaseerd op fictie. Elke gelijkenis met werkelijke personen is niet louter toeval.

De Apenrots brengt mij weer op onverwachte zakelijke adressen. Afgelopen woensdag bezocht ik het Bronovo-ziekenhuis in Den Haag. Het had voor mij een beetje mystieke grandeur, omdat Bronovo het favoriete ziekenhuis is van de Oranjes. Trix komt er vaak, alle prinsesjes van Lex en Max zijn daar geboren. Toch leek het eerder op een regionaal ziekenhuis zoals in Boxmeer of Emmen. Het was rommelig, niet af en best klein. Ongetwijfeld is het medisch wel een hoogvlieger.

Na afloop zou ik Tessa, ex-kamergenote van Anne-Roos, ophalen op de chique Bezuidenhoutseweg. Daar loopt ze stage bij een lobby-kantoor en zo konden wij op de weg naar Utrecht vast bijpraten en het plannetje uitwerken om te stoppen met de studentenflat in Utrecht. Iedereen waait uit in het voorjaar en dus gaan we de sleutel inleveren. Logisch toch?

Ik arriveerde iets voor het afgesproken tijdstip en parkeerde mijn opzichtige Duitse hoerensloep strategisch net voorbij nr. 115, het nummer dat Tessa had doorgegeven. Na een minuutje of 10 besloot ik even te melden dat ik er al was. Ik had geen haast, maar het leek me logisch. Onder het huisnummer hing een bescheiden naambordje met een vage Duitse naam, die mij niets zei en ook niet paste bij het grote statige herenhuis. De deur ging open en een aardige 60-plusser, type minister Ronald Plasterk, deed open. Een warm deken daalde op mij neer door zijn extreem vriendelijke welkom. Hij vond het fijn dat ik was gekomen.. Ik gaf aan dat ik Tessa kwam ophalen, maar ‘Zachte Ronald’ nam mij zachtjes bij de arm mee naar de immense kamer en suite. Ik twijfelde even, maar liep gedwee mee naar een groot houten bureau.

Daar vroeg ‘Rachel’, een lief pratende Indische mevrouw van mid dertig, of ik de presentielijst wilde tekenen. Ik keek haar verbaasd aan en herhaalde dat ik alleen Tessa kwam ophalen. Ze legde omslachtig uit dat het puur voor het ontruimings-protocol diende. Licht geïrriteerd zette ik alleen mijn voornaam en tijd (18.00 uur) op papier en liet de kolommen achternaam, telefoonnummer en e-mail blanco. ‘Zachte Ronald’ stond ineens weer naast me en leidde me naar een plots klaargezette extra stoel. Ik keek perplex om me heen en zag toen pas een keurige kring van 12 mensen in dezelfde ruimte zitten. Op Gispen-stoeltjes staarden ze, een tikkie bedeesd, mij aan. Toen was ik er klaar mee!

Ik zei luidkeels dat Tessa maar naar de auto moest komen, omdat ik daar wel ging wachtten. ‘Zachte Ronald’ probeerde zachtjes mijn bovenarm vast te pakken en ‘Lieve Rachel’ fluisterde dat Tessa zo wel zou komen. Ik rukte me los, trok de deur open en liep met forse pas en bozig naar de auto. Terwijl ik Tessa appte, kwam ze net van de andere kant aanlopen. Ik vroeg haar waarom ze niet op 115 was, maar we kwamen tot de conclusie dat ze het verkeerde nummer doorgegeven had, want ze werkte op 101. In de auto vertelde ik haar, ondertussen gekalmeerd en weer vrolijk, wat me was overkomen. Proestend van het lachen beschreef ik de personages op de Gispen-stoeltjes. Allemaal nette, kakkineuze mannen en vrouwen, tussen de 40 en 60. Ze zaten er duidelijk niet op hun gemak.

Tessa googelde de naam en het adres en ging bijna dood van het lachen. “Truberdorffer”, op nummer 115, was een chique particuliere verslavingskliniek. En ik was vlak vóór hun eerste meeting aan komen waaien. En had natuurlijk zwaar ontkennend gedrag (‘Tessa ophalen’) vertoond. In mijn Apenrots-kostuum was ik hét voorbeeld van een coke-snuivende zakenman, die de druk niet meer aankan. Geheid dat ik als voorbeeld ben gebruikt van de noodzaak én de ernst om je verslaving onder ogen te zien. ‘Want we willen toch niet als Frank eindigen..’? Hebben jullie die wallen gezien..’?

Hoe ironisch, zo vlak voor het einde van mijn Dry January. Voor de eerste keer in 40 jaar een maand geen drank. En dan precies bij “Truberdorffer” op 115 aanbellen. Ik krijg er dorst van….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *