XXL

Hèhè, het zit er weer op. Heb er altijd een hekel aan. Maar met een beetje mazzel ben ik er weer voor een maandje of 12 van af. Ik ken weinig mannen die er lol aan beleven.

Ik heb het niet over de inauguratie van Agent Orange Donnie Trump. Ben wel een beetje bang geworden. Dat opgeheven wijsvingertje met die zijwaarts weggeklapte pink. Gevalletje extreme narcist, die geen tegenspraak duldt. Dat wordt nog wat. Ik word ook niet warm van die strakgetrokken golddigger met Oostblok-look naast hem. Had ze met die heksennagels die rode stropdas niet wat korter kunnen strikken? Of druppelt hij een beetje na, zodat die das mooi voor zijn natte kruis hangt?

Gisteren is het Marion weer gelukt om mij mee te krijgen om kleren te kopen. Meestal kan ik het een paar maanden vooruit schuiven, maar dan zijn alle smoezen op. Dan wordt het tijd om Olaf te appen, om te kijken in welke winkel hij staat. Want ik heb geen zin om aan een snotblaag van 22 uit te moeten leggen dat broekmaat 52 altijd halverwege mijn turbodijen klem komt te zitten. En dat een neongele slimfit-blouse met trendy bruine stippeltjes geinig is voor André Hazes jr., maar bij mijn buik open gaat staan als de patrijspoort van een cruiseschip.

Marion weet dat ze binnen een uur toe moet slaan om al ‘haar’ kledingwensen te vervullen. Ik krijg snel wat aangereikt om te passen. In het piepkleine pashokje maak ik altijd ruzie met de kapstokjes. De helft van mijn pasvoorraad valt er telkens van af en bij het over mijn hoofd aantrekken van een overhemd (scheelt knoopjes losmaken) blijf ik standaard met een mouw in zo’n haakje hangen. Klotsend van het zweet is irritatielevel 1 bereikt. Ondertussen heeft ‘de kledingcommissie’ koortsachtig overleg gevoerd wat prioriteit heeft en haalbaar is. Ik ben de afgelopen 20 jaar Olaf één keer uit het oog verloren en heb toen een tijdje zielloos rondgelopen in saaie kantoorpakken. Ik rij nog liever naar Leipzig als hij daar staat, dan strak van de stress een vreemde mannenwinkel binnenstappen. Brrrr, angstzweet…

Ik snap niet wat er leuk is aan shoppen. Het is gewoon stom. Je gaat toch niet voor je lol in je ondergoed in bedompte, muffe, verticale doodskisten staan? Om vestje6, hemdje13 of legging21 te passen? Dagen achter elkaar? Ga dan breien of punniken. Zamel kleding in voor vluchtelingen uit de US. Maak soep voor Gülen-aanhangers. Koop een enkeltje voor die maffe Gambiaanse president. Als ik maar niet al die winkels in hoef. Laat mij thuis. Of desnoods aan het eind van de rit met die tassen lopen. De sporadische keer dat ik wel mee hobbel met Marion, voelt ze feilloos aan wanneer het geduld op is. Dan houd ik in een volle winkel het kitscherigste naveltruitje omhoog met luidkeels de woorden: “En deze dan?” Ik hoef steeds minder vaak mee…

Na precies 68 minuten was ik gister klaar en goed geslaagd. Zelfs voor mijn tijdelijke terugkeer op de Apenrots weer een pak erbij gekocht. De beloning voor Marion is dat ze thuis in mijn kledingkast oude kledingstukken mag vervangen voor de nieuwe aanwinsten. En dat is maar goed ook, want ik kan moeilijk afscheid nemen. Ik zal een oude trui pas weggooien als er een chloorvlek bijkomt aan de voorkant. Of als de kraag van een oud overhemd begint te rafelen. Een poloshirt met 10 mottengaten kan nog prima dienen als 3e reserve grasmaai-hemd. Een oude spijkerbroek kan nog voor motorrijden gebruikt worden. Wel jammer dat ik in 2001 mijn motor heb verkocht, maar je weet maar nooit.

Ik kan gelukkig altijd in de uitverkoop slagen, want mijn maat blijft meestal wel over. Ik was even een X-je kwijt, maar die heb ik er de afgelopen twee jaar met verve weer aan gegeten. Pleun is al een tijdje uit beeld, want ik sta al drie weken droog en heb zelfs geen sigaar meer aangeraakt. Wel spannend of ik over twee weken de bindingen van mijn skischoenen zelf nog dicht kan krijgen. Maar misschien is de après-ski wel zo gezellig dat ik ze ’s avonds helemaal niet uit hoeft te doen. Einde drooglegging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *