Geluk

Jarig. 54. Joepie. Er is er een jarig hoera hoera. Daar moet op gedronken worden, hihaho. Maar niet deze keer. Voor de eerste keer in 40 jaar sta ik droog op mijn verjaardag. Wat een feest.

Gistermorgen reden Marion en ik tussen de sneeuwbuien door naar Eindhoven Airport voor een koud weekend Macanet. Ik had er niet echt veel zin in, maar de laatste fase van Project Zwembad vraagt wat extra aandacht. Zou jammer zijn als er ineens roze tegeltjes met engeltjesmotief op de wanden worden gemetseld. Toch lullig om daar 20 jaar tegenaan te moeten kijken. Dus op naar Rosamar, wetende dat het een graad of 6 zou zijn. Binnen. We zitten al heel lang op de aansluiting van het aardgas te wachten. Mañana duurt nu al twee jaar..

Op Eindhoven Airport stonden the usual suspects keurig op tijd in de rij. We zien ze elke twee weken, maar het blijft bij vriendelijk knikken en hallo zeggen. Voor je het weet word je uitgenodigd voor de Hollandse Club en eet je haring op vlaggetjesdag. We hebben een paar hele goede Nederlandse vrienden in Spanje, maar het hoeft geen clan te worden. Doodsbang dat ik ineens in een clubhuis met Lex en Maxima in posterformaat op de muur sta te wouwelen over de bitterballen, zorgtoeslag en greenfees.

Vanuit het niets stond dochter Marloes voor mijn neus. Het was zo onverwacht dat ik het niet kon plaatsen. Achter haar doemde Anne-Roos met bikkel Philippe op. Mijn hunnybunny had mij het mooist denkbare verjaardagskado gegeven; de meiden stiekem uitnodigen om samen mijn ouwelullen-dag in Spanje te vieren. De afgelopen weken was ik door mijn dochters uitgemaakt voor Sjaak Afhaak, Partypooper en Remi (‘Alleen op de wereld’) omdat ik naar Spanje vluchtte om mijn verjaardag te ontlopen. Ik was erin getuind.

Elke cultuur heeft een andere interpretatie van geluk. Het Catalaanse woord ‘sort’ zit een beetje tussen geluk en mazzel in. Zo voel ik me gister en vandaag; een mazzelkont die gelukkig getrouwd is, met twee zelfstandige meiden die zelf hun geluk bepalen. Daar mag ik als vader af en toe een steentje aan bijdragen, maar het kan niet zonder hun eigen inspanning. En dat ik steeds vaker als sentimentele ouwe knar wordt gezien, is nog terecht ook.

Thuisgekomen bleek Het Project Zwembad onSpaans op schema te liggen. Ik ga zelf maandag de tegeltjes uitkiezen en meenemen, dus het wordt geen Barbie-bad. In no time sjeesden we daarna naar Barcelona om de altijd lastige thuiswedstrijd tegen Las Palmas te gaan bekijken. Neef Luca, diehard FCB-fan en studerend in de Stad der Wonderen, had last minute kaarten geregeld; weer een kadootje. Een goed gevuld Camp Nou smeekte om een ruime overwinning, ondanks de vele B-spelers die meededen. Het werd de door mij voorspelde 5-0 en daarmee werd het arme Las Palmas een nog grotere afstraffing bespaard. Toch zijn het rare verhoudingen in de Spaanse Primera División: de totale begroting van Las Palmas is lager dan het jaarsalaris van Messi….

Ik denk dat er onder mijn lezers mensen zijn die vinden dat ik voor het geluk geboren ben of gewoon altijd geluk heb. Ik wil best toegeven dat het regelmatig de goede kant opvalt, maar ik heb zeker ook momenten in mijn leven gehad dat het tegen zat of ronduit verkeerd ging. Maar in mijn genen of in mijn DNA zit een eigenschap die dan voor de oplossing zorgt: altijd vooruit kijken, nooit blijven hangen in het verleden. Kop schudden, verlies pakken en door. Leren van je fouten, maar nog liever drie keer aan een steen stoten dan nooit een steen tegenkomen. Het is een cliché dat ik vaak gebruik, maar mijn zware faillisement in 1999 was achteraf een blessing in disguise. Luctor et emergo; ik worstel en kom boven.

Straks neemt deze geluksvogel de hele bende inclusief Spaanse peetouders Ria & José en vriendje Robert mee lunchen in het Argentijnse toprestaurant 9Reinas van Barcelona-speler Mascherano. Want geluk is het enige wat zich verdubbelt als je het deelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *