DNA

De bedoeling was dat ik vanmorgen pas om 6 uur thuis zou zijn. Van het afscheidsfeestje van FeestDJ Ruud in de HMH. Samen met petekind Thijs Baas de hele nacht doorfeesten. Maar ik had een ander afscheidsfeestje. Van mijn eigen vader..

De diagnose in september 2015 liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Nog een maandje of 8 en dan zat het er wel op. Het zijn toch nog 16 volle, intense maanden geworden. Waarbij er telkens wel een beetje werd ingeleverd, maar er bleef genoeg kwaliteit van leven over om alles eruit te halen. Pas in de laatste week holde alles achteruit, zodanig dat dinsdag gelukkig de verlossing kwam.

Mijn vader is geboren in 1937, voor de 2e wereldoorlog, in een ander tijdperk. Auto’s waren een bezienswaardigheid, telefoons werden nog ingeplugd via een centrale, op de radio werd alleen gepraat en TV’s bestonden nog niet. De maatschappij was erg verzuild; Roomskatholieken versus Protestanten. Daarom had bijna elk dorp twee voetbalverenigingen, twee fanfares, twee toneelclubs en twee zalencentra. Er waren maar een paar politieke partijen: socialisten, katholieken, protestanten, (semi-)liberalen en een paar verdwaalde communisten. Lekker overzichtelijk, zeker vergeleken bij het versplinterde kamerlandschap anno 2016.

Door mijn innige band met mijn grootouders en de vele reünies weet ik best veel over zijn jeugd en het opgroeien van mijn vader. De laatste tijd zijn ook de ontbrekende stukjes geplaatst in de familiepuzzel. Zij waren met negen kinderen en de belangrijkste vraag bij de geboorte van de laatste was: “Is het een Rooie?” Door het positieve antwoord werd de eindstand 5-4 voor de “Rooien”. In de wederopbouwjaren na de 2e wereldoorlog belandde het elftal op de Goffertboerderij. Daar werkten ze eerst als een hecht team, maar langzaamaan zwierven ze uit over de wereld.

Door een toevallige samenloop van omstandigheden ben ik Barcelona geboren. Mijn jonge ouders moesten door mijn ongeplande komst snel trouwen en daarna uitwijken naar het buitenland om pas terug te komen als niemand meer terug ging rekenen….Zij belandden via een omweg bij zus Ria en zwager José in Barcelona. Daar werd ik in 1963 geboren, pal naast Camp Nou. Het begin van een levenslange verbondenheid met stad en club. Bij terugkomst in Nederland werd mijn vader alleenheerser op de Goffert. Samen met mijn moeder, die meer voor de ‘human touch’ zorgde.

Mijn drie zussen en ik hebben allemaal hun eigen interpretatie van onze jeugd. Door hard thuis mee te werken, veel te sporten en altijd buiten te zijn ontliep ik vaak de stevige spanningen. Het zware horeca-leven én Papa’s hardnekkige karaktereigenschappen waren een onlosmakelijk onderdeel van onze gezinssituatie. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of mijn vader dat anders had gewild of er misschien spijt van had. Zo was het leven toen; je deed wat je deed en het was zoals het was. Het is makkelijk om daar nu een oordeel over te vellen, maar de context van toen ontbreekt. Ik vind zelf dat ik een heerlijke jeugd heb gehad. Is dat dan dankzij of ondanks een “afwezige” vader?

Het leven maakt rare sprongen. Van de onregelmatige horeca belandde mijn vader in het routineuze horeca-vakonderwijs. Broodtrommeltje mee op de fiets, ‘s avonds zelf koken, weekenden vrij en 12 weken vakantie. Een groter contrast is haast niet mogelijk, maar het paste bij hem als een tastevin bij een sommelier. Zijn natuurlijke drang om dingen gestructureerd en minutieus te organiseren kon hij in zijn baan kwijt en werden in één vloeiende beweging ook in zijn vrije tijd toegepast. Menig bestuurslid van de tennisclub krijgt nu nog spontaan een epileptische aanval bij de gedachte aan een agendapunt van mijn vader. Hij was als een pitbull en liet niet meer los.

Ik heb maar sporadisch een compliment van mijn vader gehad, terwijl ik weet dat hij trots op me was. Grappig dat elke volgende generatie daar steeds een beetje beter in wordt. Je probeert de minder fraaie eigenschappen van je ouders uit te faden en een betere variant aan je kinderen door te geven. Terwijl je roots altijd zichtbaar blijven en door je kinderen onbarmhartig worden uitvergroot. Misschien wat minder scherp en een tikkie moderner. Maar nog steeds keihard in je eigen DNA geprint. Dus verloochen nooit waar je vandaan komt, want dan verloochen je jezelf.

Dag Pap, ik neem het stokje over.

foto-11-1

5 reacties op “DNA

  1. Lieve Frank,

    Liep wat achter met je columns, lees nu net dat je vader is overleden na een ernstige ziekte, gecondoleerd man. Ook al komt de dood soms bijna als verlossing, dan nog lijkt het me ka uu tee om je erbij neer te moeten leggen dat je 1 van je ouders nooit meer iets kunt vragen, vertellen, of je gewoon nog even ‘kind’ kunt voelen.

    Ook wij hebben vorige week gehoord dat mijn moeder, 80 jaar, supervitaal en enorm betrokken bij ons en anderen, ernstig ziek is. Ze gaat de strijd vol goede moed aan maar we maken ons serieus zorgen.

    Ik zeg geniet van elke dag met Marion, je meiden & de rest van je familie, zeg wat je wilt zeggen (ben je al heel goed in trouwens) en maak er een mooi nieuw jaar van.

    Heel veel sterkte bij de moeilijke momenten van gemis die je vast nog onverwacht gaat tegenkomen,

    Dikke kus,
    Els

  2. Hoi Frank,
    Ik schaam me diep. Was van plan om Maartje een kaart te sturen, maar kwam tot de ontdekking dat ik eigenlijk alleen haar voornaam en Hengelo(Gld) weet en verder niet. Kun jij me aan haar NAW gegevens helpen?
    Hartelijke groet,

    Wim van Rij

    • Haha Wim,

      De grap is dat ik er zo heen rijd, maar nu ook een zus moest bellen voor het adres.
      Daar komt ie:

      Maartje de Jong-Boom
      Groene Kruisttraat 7
      7255 AN HENGELO

      Nogmaals namens ons alle 4 bedankt voor de mooie herinneringen die je uitsprak tijdens zijn afscheid. Het heeft ons goed ge-DAAN.

      Groet,

      Frank

  3. Beste Frank, Schrikken natuurlijk.!!! Haast onmogelijk, Daan overleden !!!!!
    Wisten natuurlijk niet dat hij ongeneeslijk ziek was dus onverwachts.
    Gecondoleerd Frank, ook jouw familie en in het bijzonder je moeder en je zussen.
    en veel sterkte allemaal.

    Henny en Bert Schelwald

  4. Bedankt voor het mooie afscheid van je vader, het was weer een bijzondere familie dag. En nu weer een pakkend verhaal top. Misschien is dit waar het allemaal om draait. We zijn allemaal bijzonder ook jouw vader in blijvende herinering.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *