Granaat!

Regelmatig schuur ik met mijn blogs langs de waarheid. Ik lieg dan niet, maar voeg een vleugje schrijversvrijheid toe om het wat smeuïger te maken. Of de opgeschoven interpretatie past beter in mijn verhaal. Deze keer niks daarvan. Soms is de kale waarheid al bizar genoeg.

Zakelijk gezien was de afgelopen week mijn teleurstellendste sinds het Toonen-échec in de vorige eeuw. Alle inspanningen om het mooie, regionale cateringbedrijf van de familie van Roekel als cateraar voor de Hogeschool Arnhem Nijmegen te behouden, waren tevergeefs. Na 15 jaar trouwe en goede dienst kansloos in een grote Europese aanbesteding. Zo gaat dat wel vaker in ondernemersland. Inkopers hebben de mond vol over lokaal ondernemerschap, passie, ambachtelijkheid en regionale relevantie. Maar de complexe, tijdrovende trajecten zijn voor kleine bedrijven zelden te winnen. Diegene die het mooiste sprookjesboek schrijft en illustreert is meestal de winnaar.

Maar het kan nog extremer. Na een procedure van 19 maanden kwam de aanbesteding van de Gemeente Nijmegen afgelopen vrijdag tot een climax. In de laatste fase heb ik mijn maatje Erik geholpen om deze unieke kans te scoren. Een commercieel contract van 10 jaar in ons eigen stadje. Er werd nadrukkelijk gezocht naar een lokale ondernemer met roots in Noviomagum. In elke ronde gingen er grote landelijke cateraars van tafel. Er werd zelfs geloot om de laatst beschikbare plaatsen voor de finale ronde. Erik was toen allang door. De laatste persoonlijke presentatie voelde fantastisch. Van de vijf partijen waren wij de enige lokale partij. En toen gebeurde het. We werden gevraagd om op vrijdagmorgen naar het Stadhuis te komen. Voor de loting…

In de laatste ronde waren we ex-aequo op de eerste plaats geëindigd met één concurrent. Allebei 860 van de 1000 punten. Onze betere scores van eerdere rondes telden niet mee. Het leek wel een sketch uit Toren C. Vier stijve, nerveuze medewerkers van de Gemeente vouwden de briefjes.. De concurrent en wij keken verbijsterd naar het kafkaiaanse tafereel.. Er werd gehusseld, de lootjes belandden in een papieren mandje.. Eerst werd er om de volgorde geloot.. En daarna mocht Erik een lotje pakken uit het mandje.. Opengevouwen stond erop: ‘niet gewonnen.’ Naast mij bij de concurrent ‘gewonnen.’ Vijf minuten later stonden we diep teleurgesteld en verdwaasd buiten. Rien ne va plus.

Het voelt niet goed zo te verliezen. We kunnen het niet aanvechten, omdat de gevolgde procedure wel eerlijk is verlopen. Ook al is de winnende partij geen lokale ondernemer, maar een landelijk opererend bedrijf. Prima in staat om de klus goed te doen, naast 100 andere klussen. Ik moet gelukkig altijd denken aan de wijze woorden van de grote filosoof Pep Guardiola: “lo que te hace crecer, es la derrota”. Vrij vertaald: je wordt beter van je nederlaag. Ik ben benieuwd wanneer dat proces begint…

De week had ook anders kunnen beginnen. Dinsdag kwamen we in Eindhoven aan, terug uit Spanje. Keurig op tijd, zonder vertraging of mankementen. Bij de auto kwam ik erachter dat ik een zwarte rugzak in het vliegtuig had laten liggen. Die heb ik nooit bij me, maar was door Marion volgestopt. Met fruit uit Gerard’s Garden of Eden. Drie kilo granaatappels, nog wat nectarines en een verdwaalde ananas. De heisa om de rugzak te gaan ophalen, leek ons teveel werk. Jammer dan. Drie kwartier later, bijna in Nijmegen, kwam de nieuwsflits op NPO1: Airport Eindhoven ontruimd i.v.m. onbeheerde zwarte tas.

Na een eerste schaterlach kwam het besef: stel dat iemand de tas heeft meegenomen en in de hal heeft achtergelaten omdat er alleen fruit in zat. En dat iemand dan geinig roept dat er GRANAAT in zit. De opgetrommelde explosievendienst vindt dan ook het naamlabeltje, aan de binnenkant….

’s Nachts droomde ik dat Rode Baretten onze Duitse voordeur openbraken. En werd ik in een oranje overall geblinddoekt via Volkel afgevoerd naar Guantánamo Bay. Als straf kreeg ik alleen maar granaatappels te eten. Door het rode vocht verkleurde mijn gezicht Donald Trump-style. Na de dood van Castro besloot de kersverse president van de US om van Cuba een soort Oekraïne te maken. In Nederland werd dat met een 2e referendum goedgekeurd. Premier Wilders ging juichend met Présidente LePen op de foto. In Nijmegen gooide Schele Daan een handgranaat het Stadhuis in..

Badend in het zweet schrok ik wakker. Wat een week.

eindhoven

Één reactie op “Granaat!

  1. wat moet je toch wat meemaken in een mensen leven kop op het is zondag brdankt voor je kloten week geniet en je bent het snel vergeten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *