Now what?

Als je zit te wachten op een vrolijk stukkie, klik dan maar weg. Geen klein kosmische prietepraat deze week. Sinds woensdagochtend probeer ik mijn hoofd weer rustig te krijgen, maar zelfs Spaanse Ibuprofen 1000mg helpt niet. Trump is de volgende president van de grootste democratie van de wereld…

De eerste dagen na de uitslag stonden voornamelijk in het teken van ongeloof en verbijstering. What went wrong? Alles was toch in kannen en kruiken? De verstandige, rationele keuze was toch Hillie Clinton? De peilingen wezen toch allemaal die kant op? De media toonde toch overduidelijke statistieken? Alle celebrities kozen toch ook massaal voor Clinton? Hoe kunnen we zo fout zitten?

Het meest eerlijke antwoord? Arrogantie. Hautain gedrag. Gebrek aan inlevingsvermogen. En voor de duidelijkheid; ik liep voorop. Dreef de spot met Trump en lachte om zijn domme hilliebillies. Keek ook neer op dat trailer trash dat America weer Great ging maken. Had geen greintje sympathie voor oerconservatieve white folks die openlijk uitkwamen voor hun boosheid. En bamm! Arrogantie afgestraft. In ieder geval één zekerheid in deze wereld die overeind blijft.

Amerika heeft duidelijk gekozen. Alle achteraf-analyses kloppen, maar doen er niet meer toe. Veel Democraten(black-latino-jong-hoogopgeleid) zijn niet gaan stemmen omdat ze dachten dat het wel goed kwam. Veel White Republicans juist wel omdat ze gehoord wilden worden en een pesthekel aan het establishment(met kille Hillie voorop) hebben. En wat wij achteraf ook vinden van het Amerikaanse kiesstelsel met eigenlijk maar 2 opties: zo is het al 150 jaar. Nu niet gaan janken. Trump is de terechte democratische winnaar. En alle demonisering van Trump heeft averechts gewerkt. Conclusie 1: gevoel vs ratio 1-0.

Ik heb tientallen artikelen gelezen de afgelopen dagen om een betere mening te kunnen vormen. Afgestapt van mijn reguliere bronnen. Wat verklaart deze Amerikaanse gamechanger? Waar en waarom broeide dit? Het antwoord is veel logischer en onthutsender dan ik dacht. Voor 50-60 miljoen witte Amerikanen zijn de afgelopen 30 jaar desastreus verlopen. Bye bye American Dream. Van een rijke middenklasse met goede banen afgezakt naar een arme, vaak werkeloze onderkant. Door globalisering(productie naar lagelonenlanden), oude onrendabele industrieën(denk aan Detroit) en bankencrisissen terecht gekomen in een neerwaartse spiraal. Genegeerd, niet serieus genomen. De afgelopen decennia zijn miljoenen witte Amerikanen verslaafd geraakt aan(Mexicaanse) heroïne en crystal meth. Omdat ze alle hoop zijn kwijt geraakt op een beter leven. Conclusie 2: verlies vs hoop 1-0.

En dan ligt er een gevaarlijke historische context op de loer. Al eeuwenlang in alle werelddelen van toepassing: er moet een zondebok worden gezocht. Een gezamenlijke vijand, die verantwoordelijk is voor deze vernedering. De boosdoener die de bestaande cultuur, tradities en waarden aanvalt en verkwanselt. En dat zijn meestal de anderen. De immigranten, de minderheden, de vluchtelingen, de profiteurs. Er worden schuldigen gezocht, die ook nog voorrang krijgen van de gevestigde orde. Waardoor zij (‘die er het meeste recht op hebben..’) worden achtergesteld. Het is ook het gevoel van machteloosheid, het verliezen van (traditioneel witte) macht. Conclusie 3: wij vs zij 1-0

Dit is in Europa overal al jaren aan de gang. De zichtbaarheid van immigratie, vluchtelingen en familiehereniging is jarenlang onderschat, maar wel gevoeld. Bijna alle Europese landen hebben ervaring met populistische partijen, die de angst van hun achterban gebruiken. In Frankrijk is de oude LePen al vanaf eind jaren 80 bezig om immigratie als het grootste gevaar neer te zetten. Oostenrijk (Haider) , Nederland (Fortuin) en Engeland (Farage) waren voorlopers. Maar het zit nu overal. En het gaat niet weg. Omdat we niet echt luisteren naar de angsten. Ze dood redeneren. Met arrogantie. Conclusie 4 : angst vs arrogantie 1-0.

En dus? We kunnen de multi-culti samenleving begraven. Het bleek een dun laagje nepgoud, die er nu makkelijk wordt afgekrabd. Er zijn grote bevolkingsgroepen die vinden dat ze niet gehoord worden. Zij stemmen op mannen als Wilders en dat is hun goed recht. Wij moeten leren ermee om te gaan, te luisteren, te begrijpen en serieus te nemen. Dat zal met vallen en opstaan gaan, want het staat bv. ver van mijn eigen waarden af. Maar dat maakt mijn waarden niet automatisch beter. Conclusie 5 : begrijpen vs veroordelen 1-0

Jaren geleden riep ik dat ik zou emigreren als Wilders premier zou worden. Dat heb ik maar vast gedaan, want de kans wordt steeds groter. Gelukkig kan dat in Nederland bijna niet zonder een coalitie te vormen. Dat is prima, want met de-islamisering los je niet alle problemen op. Ik trek wel één duidelijke grens: discriminatie (openlijk of verborgen) en xenofobie blijven altijd onacceptabel. Ik heb de laatste tijd gemerkt dat je verrot wordt gescholden als je zelf op een nette manier voor je mening uitkomt. Laten we niet in die valkuil stappen. Achter het geschreeuw zit angst. Voor mij misschien onbegrijpelijk, maar voor de ander echt. Het wordt tijd om uit te zoeken hoe we die weg kunnen krijgen. Want samenleving bestaat eigenlijk uit twee woorden.

unnamed

Deze Spaanse cartoon vat alles samen:
Hillary : “Hoe is het mogelijk dat het volk de voorkeur heeft gegeven aan Trump boven mij?”
Hillibilly : “nou kijk, het komt omdat wij een beetje ontevreden zijn over….”
Hillary: “en wie heeft jou wat gevraagd?” Hillibilly: “dat is juist het probleem”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *