Moviemutsen

Even de aandacht afleiden van de bloedstollende finale van de Amerikaanse verkiezingen. Geen debat rondom Zwarte Piet, want jullie weten toch al waar ik sta in deze verharde discussie. Ik zoom vandaag in op het treurige bevolking groepje Duffe Duiven met kort pittig kapsel.

In de wintermaanden pakken Marion en ik tijdens de ‘Duitse’ weekenden regelmatig op zondag een filmpje. Ergens rond de klok van 14.00 uur zijn we dan in filmhuis Lux om een film met inhoud te gaan bekijken. Geen James Bond of Pirates of the Carribean, maar het aangrijpende Still Alice of het ontroerende Amour. Afgelopen zondag was Tonio aan de beurt, na het gelijknamige boek van A.F.Th. van der Heijden over zijn in 2010 verongelukte zoon. Ik weet al bij voorbaat dat ik met dikke keel en dito ogen de zaal uit zal lopen, maar dat past bij zo’n emo-zondag.

Het nadeel van zo’n movie-middag is dat oudere mutsen uit hun woonkooitjes tevoorschijn komen, die ik meestal alleen bij de Albert Heijn ontwaar. Daar kwam ik nooit, maar sinds kort doe ik daar met mijn vader een wekelijks rondje. En dat is geen sinecure voor een ongeduldige vijftiger. Met rolstoel voor en karretje achter probeer ik dan slalommend zeurderige voorkruipsters te ontwijken. Soms lijkt het wel een computergame. Dan richt ik het scan-apparaat als een pistool op hinderlijke treuzelaars en ruim deze bonus-Bertha’s denkbeeldig uit de weg. Ik blaas dan even in de loop en hang het wapen terug in de holster van het karretje. Na een half uur is mijn kookpunt bereikt. Ik duw alles wat beweegt dwars door de poortjes van de zelfscan-kassa naar buiten en adem eerst heel diep in, ternauwernood hyperventilatie ontlopend. Mission completed, enemy killed.

Aan de bar van Lux drong een pluizendame van rond de 60 opzichtig voor. Grauw, halflang haar lag verdwaald op een Perzisch tapijt, dat als sjaal fungeerde. Haar kleurenspectrum met veel aubergine en legergroen was aan de herfst aangepast. Ze kwam €0,15 tekort om de kaneelthee en niet gefilterde appelsap af te rekenen en zei, zonder blikken of blozen, dat dat later wel kwam. De hipster achter de bar was dit blijkbaar gewend van zijn clientèle, want ik werd meteen erna geholpen. Met onze drankjes in de hand gingen we ruim op tijd op de gereserveerde stoelen zitten.

Al snel stroomde de zaal vol met opvallend veel dames rond de 60 met een kort pittig kapsel. Ze waren zo te zien allemaal op zaterdag bij kapper Ronnie KortCoupe geweest. Hardop pratend gingen ze op zoek naar een mooi plekje. Ik miste de clou van drie trailers door hun geklooi. Ze struikelden over jassen, konden stoelnummers niet vinden, liepen drankjes omver en vertoonden bovenal gênant egocentrisch gedrag. Jeanet en Colette gingen samen naar de film en hadden schijt aan iedereen. En maar klagen over de jeugd, asielzoekers, asociaal gedrag….

De ergste muftuffen moesten wel 4 keer verkassen, omdat ze vertikten op hun eigen stoel te gaan zitten. En elke keer weer dezelfde kreet: ”je kunt het toch gewoon proberen?” Marion legde zalvend haar hand op mijn gebalde onderarm, want het antwoord brandde op mijn lippen: ”je kunt ook gewoon proberen thuis te blijven en niemand lastig te vallen!” Wat een debiele dozen! Toen de film begon zaten ze recht onder het grote scherm te mokken, tot hilariteit van iedereen. Ergens merkte een andere burgertrut bij de titelpagina op: “nu gaat het beginnen!”

Tijdens de climax van de film ging de mobiele telefoon van Cactus 13 af. Het duurde bijna een minuut voordat ze de Blackberry uit haar tas had gevist, omzichtig alle prullaria en vrouwelijk gereedschap ontwijkend. Ongegeneerd gingen ze minuten lang zitten appen, waarbij de felheid van haar display een landingslamp van een Boeing 747 nabootste. In de weerkaatsing van het scherm zag ik alle vooroordelen samenkomen: piekerig rood-paars haar, zure snuit, truttensjaaltje met een stewardessenstrik erin, halve prijs-bril van Pearl. Gelukkig fluisterde Marion dat de film mooi was en ze had helemaal gelijk. Prachtige verfilming met intens voelbare emoties. Een briljante Pierre Bokma en een indrukwekkende Rifka Lodeizen.

En nu kijk ik dus regelmatig naar de Facebook-site Lekker Pittig Kort Kapsel. Omdat ik er dan in ieder geval nog om kan lachen. Tot ik weer in de AH kom….

anti-kort-kapsel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *