Amsterdamned

Weer te laat. Als het zo doorgaat, kan ik het beter Laat op Zondag gaan noemen. Dit wordt waarschijnlijk ook geen samenhangend verhaal. Er zijn mijn momenten dat mijn eigen ijdelheid in de weg zit. Toch Vroeg op Zondag wat willen schrijven, in plaats van kreunend en snurkend onder een vreemd donsje blijven liggen.

Mijn rechterhersenhelft heeft deze week weer gewonnen: Beleven-meemaken-doen! Links is vanochtend historisch chagrijnig en probeert vol onbegrip te beredeneren hoe ze toch weer heeft verloren van rechts. Links is bij mij een soort Zoetemelk: Eeuwig Tweede. Soms word ik zelf ook moe van mijn levensmotto Praede Diem; plunder de dag. Dan prop ik 14 dagen in een week. Loop ik mezelf helemaal voorbij.

Het begon vorige week zondag al meteen na het posten van mijn vorige column. Het intensieve weekend met mijn vader in Malaga was nog in volle gang en mijn snuffelstage als mantelzorger verliep voorspoedig. Maar nieuwe dingen kosten altijd meer energie dan verwacht, zeker in combinatie met copieuze lunches met rijkelijk vloeiende gegiste producten. Uiteindelijk zaten we maandagavond op een vol vliegveld klaar voor de terugvlucht. Die vertraagt leek door (alweer) stakende Fransen. Het gevaar van annulering lag om de hoek, want op Weeze mag je maar landen tot middernacht.

Ineens kwam er schot in de zaak en raceten we rolstoelslalommend naar de gate. In razend tempo werden we als vliegvee het toestel ingepropt, waardoor ik bijna met rolstoel en al in het gangpad belandde. De pilote en cabinecrew zweepten iedereen op om vooral maar geen tijd te verliezen. Een irritante betweter bleef mopperend staan omdat zijn gereserveerde stoel was vergeven. Hij werd bijna door een groepje Nederanders gemolesteerd. Ik heb hem rustig en vriendelijk verzocht om te gaan zitten, zodat we konden vertrekken. Vloekend en tierend ging de Fransman accoord en plofte neer, precies op de gangpadstoel naast me. Ik zat weer als een sardientje ingeklemd, zeker toen de zuurstoffles tussen mijn benen moest blijven staan. Soms duren 3 uur heeeeel lang… Om 23.59 uur landden we dan toch op Weeze. Vijf uur later weer was ik er alweer om dochter Marloes voor tripje Rome af te zetten…

Een drukke werkweek met deadlines leverde geen rustmomenten op. Vrijdagmiddag een bliksembezoekje gebracht aan de Hotelschool-reunie, die de moeite waard was geweest om helemaal mee te maken. Sweet memories, vertrouwde gezichten in een meestal grotere verpakking. Maar het hoofddoel van de week was in aantocht. Drie Malagueños, waaronder neef Bart, kwam voor een Despedida de Soltero (vrijgezellenweekend) naar onze nationale trots Amsterdam. Zij vertrouwden volledig op mijn insights, ook al had ik ze het vorige weekend aangegeven zelden nog in het Nederlandse Sodom en Gomorra te komen.

En dus heb ik als vermomde toerist 48 uur de meeste dingen gedaan die mannen on tour doen. En me verbaasd over de tolerantie en het gemak waarmee onze hoofdstad dit type toerisme absorbeert. Ik snap dat veel Amsterdammers er terecht helemaal klaar mee zijn, maar zeker in de bekende buurten heb ik in twee dagen geen agressie gezien. En ook geen politie in uniform. In een onvoorstelbaar drukke heksenketel vol nerveus testeron verliep alles makkelijk. Relaxed ook, want er zijn in de rosse buurt meer coffeeshops dan restaurants.

Vandaag nog even een rondje Zaanse Schans en Volendam. Betere plek voor een groepsfoto in Volendaams kostuum is er niet voor Spanjaarden. En dan vanaf morgen even terugschakelen en gas eraf. En naar mijn uitgeputte en uitgezakte lichaam kijken. Werk aan de winkel. Discipline. Keuzes maken. Ritme opbouwen. Links zit de tegenaanval in.

image

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *