Johan

Het is onmogelijk om deze week in 700 woorden te proppen. Maandag was het staakgedrag van Franse luchtverkeerlijders irritant, dinsdag en woensdag Brussel ons symbolische Apocalypse Now, donderdagmorgen werden diverse V&D’s bestormd door debiele koopjesjagers.

En toen overleed Cruyff. En vonden wij Nederlanders het tijd om alleen nog daarmee bezig te zijn. Zelfs the Passion, de gezongen variant van RTL boulevard, trok dit jaar minder kijkers. Misschien is een fatsige Jezus die in een VW Lovebus stapt of Judas die wegscheurt in een Range Rover HSE Supercharged V8 toch iets teveel gevraagd. Of keek men de hele avond naar NL2? Waar iedereen die ooit Cruyff op 500 meter voorbij zag lopen, zijn “innige” relatie met het Orakel uit Betondorp mocht toelichten.

Voor veel van mijn vrienden is Cruyff een jeugdheld geweest. Posters aan de muur, shirtjes met 14 erop gedragen, elk jaar de finale van ’74 nog eens bekeken, elk citaat uit het hoofd geleerd. Maar voor mij was Cruyff geen voorbeeld. Vond het vaak een vervelende vent. Betweterig. Een hekel aan sportbestuurders, maar zelf niet vies van vriendjespolitiek. Kon slecht tegen kritiek. Liet ons in 1978 in de steek. Omdat er een streepje teveel op zijn shirt stond. Altijd smoesjes om geen bondscoach te worden. Lange tenen ook. De laatste jaren bij Ajax leek hij het meest op die oude mopperpot Statler van de Muppetshow. Overal commentaar op, alles zo draaien dat hij gelijk had en nitwitten als Tscheu La Ling naar voren duwen als stromannetjes. Werd er een beetje moe van.

En toch zal ik Johan eeuwig dankbaar zijn. Want mijn club FC Barcelona is nu de beste voetbalclub van de wereld. Al jaren. Dankzij hem. Toen hij in 1973 naar Barça kwam, was het laatste kampioenschap 14 jaar geleden. Terwijl de eeuwige vijand, het Franco-team Real Madrid, in diezelfde periode 9 keer kampioen was geworden. Barça was als Feyenoord nu: smachten naar succes, te weinig kwaliteit en gefrustreerde supporters. Elke Catalaan boven de 50 jaar kent de datum Disset Febrer (17-2) 1974. Voor de ogen van de gehate dictator Franco versloeg Barça Real Madrid. In Bernabeú! Ook deze week zag ik op de Catalaanse TV mensen vol schieten als ze daaraan dachten. Teruggewonnen trots. Overwonnen angst. Voor het eerst sinds het verlies van de Burgeroorlog in 1939 durfden men op straat Catalaans te spreken. Tot die tijd alleen in het stadion tijdens de wedstrijden. Omdat daar, in Camp Nou, de geheime politie DGS niet durfde in te grijpen. Cruyff heeft als speler maar 1 kampioenschap bij FCB gewonnen. Maar voor de meesten was hij toen al El Salvador; de Verlosser. Van het Madrid-trauma.

Twee weken geleden heb ik met 6 Foodies in Camp Nou een galavoorstelling gezien tegen Getafe. En thuis de documentaire ‘En Un Momento Dado’ afgespeeld. Om te laten snappen wat Johan hier in Catalonië betekent. En wat zijn dood nu dus los maakt. Vanuit mijn Penya in Maçanet gaat vandaag vast een bus naar het stadion om handtekeningen te zetten in het condoleanceregister. Drie uur in een bus heen en weer voor een handtekening. Op initiatief van een hevig ontdane Quim, voorzitter van de Penya. Voor wie Cruyff een goddelijke status had. Die elke keer tegen mij zegt: “Frank, tenim tots els èxits gràcies a Johan.” (We hebben alle successen te danken aan Johan).

Het is niet moeilijk om de afgelopen 20 jaar fan van FC Barcelona te zijn. Het Dream Team met als trainer Johan Cruyff, het tijdperk Rijkaard, Guardiola als meest pure Cruyff-aanhanger en nu Luis Enrique met in zijn team Neymar, Iniesta, Suarez. En oh ja, ook een ventje genaamd Messi. De beste voetballer ooit. Beter, maar vooral anders dan Cruyff. Opgegroeid en gevormd in la Masia, de beroemde jeugdopleiding van Barça. In de jaren 90 nieuw leven ingeblazen door…. Johan Cruyff. Toen ik geboren werd, kon mijn moeder vanaf haar kraambed in de tuin van la Masia kijken. En hoorde ik de kreten in Camp Nou, voor het eerst, vanuit mijn wiegje.

Volgende week zondag speelt Barça thuis tegen Real Madrid. El Clássico én de hommage aan Cruyff. Ik ga, koste wat kost, proberen daarbij te zijn. Herman Brood zei ooit: “Ik spaar geen geld, maar mooie momenten.” Mooie momenten waren deze week spaarzaam.

johan

2 reacties op “Johan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *