De Familie

Nu kan het nog. Stilte voor de storm. Vandaag gaat het over familie. Best tricky, want er liggen er op dit moment nog 6 te slapen, hier in Rosamar. En daar zitten best een paar mondige exemplaren tussen.

Maandagavond was dit onderwerp al bekend. Marion zapte wat heen en weer en stopte bij Spoorloos. Ze keek me spotlachend aan. Meestal komen er bij mij al tranen na 3,5 minuut. Omdat een corpulente jongeman met Aziatisch uiterlijk en Groningse tongval op zoek is naar zijn biologische moeder. Die een half uur later gevonden wordt tussen een paar houten kratten en een schuurtje op de Filippijnen. Haar verkrampte gezicht straalt intens verdriet uit, met een onderdanige grimas. Mijn tandarts zegt dat elke glimlach telt, maar haar twee ivoren stompjes lijken zo uit de mond van een baby nijlpaard te zijn gekomen. De hutspot- knul steekt 2 turven boven zijn 12 nieuwe broertjes en zusjes uit en brabbelt onwennige Engelse toeristentaal tegen zijn bloedverwanten. Snik..

Maar deze aflevering verliep ietwat anders. En ik was deze keer echt flabbergasted. Twee jongelui waren er via een omweg achter gekomen dat ze iets meer broertjes en zusjes hadden dan gedacht. Een stuk of 200. 200? Ja, 200! In een ziekenhuis was een beetje gesjoemeld met de buisjes. Sommige spermadonoren hadden ruim getrokken, zeg maar. En de kliniek, onder leiding van een be(v)ruchte kwakzalver, had wat protocolletjes overtreden. Een beetje gemixt, als een pseudo TiTa Tovenaar. Ik wist niet dat het kon, maar door lekkende stikstofvaten hadden de spermabuisjes gemengd zaad opgeleverd. Dan krijg je dus een anonieme vader van 20% Surinaams, 20% Italiaans, 20% Bemmels, 20% Gambiaans en 20% Eskimo’s bloed. WTF! Deze dokter uit Blijdorp, imiteerde Tom Cruise in de film Cocktail. Hij heeft waarschijnlijk na zijn studie stage gelopen op de primaten-afdeling van Diergaarde Blijdorp en daarna zijn praktijkje gestart. Zijn studiegabbertje was Robert Schumacher, ook zo’n laailichter. Die draaide proef op de katachtigen-afdeling en heeft daarna kunnen oefenen op mislukte poes Marijke Helweg. Het is wel onvoorstelbaar crimineel gedrag om zo te sjoemelen met kwakjes.

Dan ben ik toch blij met mijn eigen familie. Qua karakter en uiterlijke kenmerken zijn we onmiskenbaar van dezelfde bloedlijn. Met als rode draad veel roest in de pijp, want die haarkleur slaat in onze familie een generatie over en komt dan weer terug. Gisteren waren ze in grote getale op het feestje van mijn peettante Ria. Haar 80e verjaardag in stijl gevierd op een toplocatie in Barcelona. Gelukkig geen meerdaags evenement, want meestal komen na een paar dagen vileine rode eigenschappen bovendrijven. Onder het mom van ‘Waβ sich liebt, daβ neckt sich’ . Dat laatste gebeurt dan bijna letterlijk; oorlogsbeelden uit Aleppo verbleken erbij. De explosies die dan ontstaan maken Hiroshima tot rotjes. En toch, ze blijven elkaar opzoeken en worden met de voortschrijdende jaren milder. Godzijdank!

Mijn dochters hebben een stuk of 10 Opa’s en Oma’s, met hier en daar ook een Stoma (Stief-oma). Best vermoeiend om die allemaal in beeld te houden, zeker ten tijde van envelopjestijd i.v.m. diploma’s. Met de kerstdagen moeten ze proberen 6 verschillende familieschema’s aan elkaar te koppelen, ook rekening houdend met hun a.s. schoonfamilie. Dit jaar waren we op kerstavond met zijn zeventienen en dat is heel intens…. De meesten doen verbaal niet voor mij onder en dan is een aflevering van Modern Family rustgevender.

Nog even terug naar Spoorloos. Ik heb er jaren serieus rekening mee gehouden dat er een keer aangebeld zou worden door een onbekend Spaans sprekend jochie. Met klapkuiten, blauwe ogen en korte benen op een lang bovenlijf. Dan was ontkennen best lullig geweest. Ik heb nooit anoniem gedoneerd, zeg maar. Zal nu toch niet meer gebeuren. Of hoor ik nu de straatbel van Rosamar rinkelen?……

familie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *