Het krakende kerstverhaal van Barrie.

Aan het eind van het jaar keek Barrie, een wat ouder mannetjes varken, terug op 2022. Hij werd er een beetje verdrietig van. Want precies een jaar geleden had hij vol goede moed mooie voornemens gemaakt: lekker door de modder rollen, uitstapjes over het boerenerf, veel hokken met zijn Marie en iets meer appels dan eikels eten. Allemaal mislukt.

Barrie lag in zijn stal op een vers bedje stro. Een beetje kreupel, want zijn doorgezakte rug speelde parten. Was ook eigen schuld. Normaal rende hij 2x per week over het erf met zijn mattie Freelie achter een tennisbal. En ging hij elke zes weken naar dierenarts Jeff voor een kraaksessie om weer recht op zijn hoefjes te staan. Zat hij niet de hele dag in die Duitse strontkar rond te sjezen. Had hij maar meer naar Marie geluisterd. Maar hij, hij was zo dom geweest als het achtereind van een ……. Hij had zelfs af en toe een vluchtje met vee-vervoerder Ryanne naar de zon gemist.

Maar ja, in het begin van het jaar leek alles nog best rooskleurig. Hij had wat nieuwe hokgenoten aangenomen, die mee zouden helpen om de keeterschuur te organiseren. Barrie was een klein beetje van het motto: “some pigs are more equal than others” van vage vriend George Orwell. Maar dat had meer met leiding geven te maken dan met je beter dan de andere stalgenoten voelen. Barrie was de dikste en eerste beer die altijd knopen doorhakte. Hij zou het varkentje wel wassen.

Toen lukt het maar niet om nieuwe biggetjes aan te nemen om de hut te draaien. En een debiele Russische beer viel zomaar het varkenshok van de buren binnen. Het was wel ver weg, maar meteen kostte veevoer het dubbele en werd de stal niet meer warm gestookt. Het werd van kwaad tot erger; Barrie stond maanden in de kou zonder eten naar een stal van stront te kijken, dat door niemand werd opgeruimd. Af en toe kwam er een uitzendkracht, die het varkentje wel even zouden wassen, maar de meesten liepen al snel kokkend het erf af.

Terwijl Barrie probeerde te redden wat er te redden viel, bleven er maar nieuwe klanten op de deur kloppen voor een panini pulled pork, een sandwich met plakjes rollade of een varkenspasteitje. Gelukkig waren er twee slimme adjudanten opgestaan, die de spagaat van het oude varken zagen. Geholpen door Marie namen ze beetje bij beetje het reilen en zeilen van de dagelijkse shit over van de oude beer. Die knorde nog wat en spartelde tegen, maar Barrie wist ook dat het nodig was. Zijn keeterhok met 30 stallen en 100 biggetjes was te groot geworden om alles piepend en krakend zelf te blijven doen.

Barrie zag er door al dat gestress en gesnaai uit de varkenstrog nu eerder uit als een Chinees hangbuikzwijn dan als een strakke Jamón Iberico. Nou wist hij ook wel dat oudere varkens daar vaker last van hebben, maar hij begon zich langzaam te schamen om in zijn eigen modderpoel rond te dobberen. Hij bleef net zo hoog drijven op het water als die Jezus in de Dode Zee. Maar met die hemelfietser was het ook niet bepaald goed afgelopen..

Het roer moest om, net zoals die rare omgekeerde vlaggen op het erf van zijn baas. Die bleef maar roepen dat alles bij het oude moest blijven en reed de gier gewoon stiekem uit over het dorre land. Barrie had juist het idee dat de nieuwe generaties veel bewuster omgingen met de wereld en helemaal niet zaten te wachten op dagelijkse varkenshaasjes, worsten, buikspek of spareribs. Als de wereld dan toen was aan een reset, kon hij dan ook niet alvast een klein beginnetje maken? Niet zo ambitieus als vorig jaar, maar wel minder lui als een gemiddeld varken?

De vraag is natuurlijk hoe? Marie neemt ondertussen alle goede voornemens met een grote korrel zout. Lekker om te pekelen, nog beter om te hekelen. Maar Barrie wil niet vroegtijdig in het slachthuis eindigen om daarna in een Spaanse barretje met een haak door zijn onderbeen aan de bar te hangen. Dus hij maakt weer goede voornemens. Welke? In ieder geval voordat hij weer het feestvarken wordt!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *