De Goffert, mijn jeugd

Ineens, uit het niets, kwam deze week een foto voorbij, die mijn jeugdherinneringen activeerde. De foto liet de vervallen tennisbanen zien van de Goffert. Ze zijn al jaren niet meer in gebruik en dat was te zien.

In 1970, in mijn 8e levensjaar, verhuisden we met het gezin van een klein woninkje in de wijk Hees naar de grote Goffertboerderij. Mijn Opa en Oma maakten de omgekeerde beweging, op zoek naar meer rust op hun oude dag. Voor mij braken gouden jaren aan, want mijn speel- en leefterrein werd ineens onmetelijk groot. Mijn nieuwe slaapkamer was net zo groot als de gehele benedenverdieping van ons oude huisje. En veel belangrijker: via het rieten dak kan ik makkelijk op de keuken-uitbouw komen en ongemerkt in het donker verdwijnen.

Mijn ouders waren altijd druk met het horeca-bedrijf. Vanaf heel jong werkte ik mee en kreeg daar vrijheid voor terug. Want als jij 15 bent en in het weekend tot 03.00 uur ’s nachts moet werken, is laat uitgaan ook terecht. Ook meldde ik vaak keurig dat ik ging slapen, nam de vluchtroute via het riet en verdween naar de stad. Op de weg terug naar huis haalde ik soms Wilbert, de bejaarde terreinknecht in, die om 6 uur begon met werken. Hij heeft nooit wat verklapt. Goeie kerel.

Een andere markante medewerker was Thijssen, de klusjesman die ook de tennisbanen onderhield. Hij was vader van 9 kinderen en had een stopwoordje wat mijn zussen en mij al ons hele leven achtervolgt. Elke 4 woorden kwam er ‘Wittewel’ tussendoor. Hij had voor ons geen voornaam, want we noemden hem ook Wittewel. Tijdens zijn vakanties moest ik 3 x per dag de tennisbanen sproeien, vegen en de lijnen bijwerken. Oersaai werk en bar slecht betaald.

Naast de tennisbanen exploiteerden wij ook de kinderspeeltuin. Een gigantische zandbak met speelattributen en een ondiep, goor zwembad zonder pompsysteem. Het heette in de volksmond ook terecht het Kikkerbadje, want je wist nooit wat er tussen je tenen wegglipte. De entree was in het begin 10 cent en vooral gezinnen uit de volkswijken Willemskwartier (“die van het spoor”), De Kolping (“hullie”), de Wolfskuul en ook het Waterkwartier (“De Rimboe”) kwam in het weekend hele dagen aanwaaien.

Er was altijd wel een vechtpartijtje, een familieruzie of een dronken vader. Er mocht alleen bij het keetje gekocht worden en niks meegenomen qua drank. Maar op vrijdagavond werden de tassen al in het zand begraven. Handig, want als ik van de stad terug kwam, kon ik altijd wel een paar lauwe blikken bier vinden om de avond af te pilsen. Soms werd ik op heterdaad betrapt, was dan niet snel meer ter been en vervolgens stevig in elkaar gerost. Risico van het vak. Vaak ben je te bang….

Wij hadden ook de sleutels van het Hertenkamp. Dan was er weer een plastic zak over het hek gevallen, waar een hert op ging knabbelen. Schijnen ze niet zo goed tegen te kunnen, die Bambi’s. Ik heb de sleutel vooral gebruikt om ’s nachts met vrienden een rondje Schaapje of Ezeltje te rijden (Bambi’s kregen we niet te pakken). Maar toen ezel Harrie uit zichzelf al naar mij toe kwam voor het ritje, was de lol er snel af. Kan ook zijn dat ik intussen 16 was….

Mijn zussen en ik, we hebben allemaal verschillende jeugdherinneringen aan die tijd op de Goffert. Ik denk aan een tijd vol vrijheid en avontuur. Dat kan ook komen, omdat ik altijd alleen maar de leuke dingen onthoud. Het is niet zo dat ik mijn ogen sluit voor de negatieve zaken, maar ze gaan blijkbaar daarna meteen naar de schuilkelder van mijn geheugen. Daar waar ook alle inlogcodes worden bewaard…..  

De oude tennisbanen van de Goffert worden omgebouwd naar padel-banen en chagrijnige buurtbewoners vrezen het ritmische gebonk. Ik heb, lang na de jeugd-tennisjaren op de Goffert, de lol in tennis dankzij Gerard en Gaico weer helemaal terug. Nog net zo fanatiek, alleen blijven de rackets nu wel heel. Tot nu toe…..

Door de foto kwam de Goffert, mijn jeugd, ineens weer tot leven. En moest ik denken aan de tekst op het monument van de bekende Nijmeegse cineast Joris Ivens: “Dikwijls, ver weg, is Nijmegen, mijn jeugd, toch dichtbij.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *