Khao Lak (2)

Het zit er alweer op. Vanavond stappen wij in de vliegbus terug naar Europa. Aan een ontzettend relaxte, haast luie vakantie komt op tijd een eind. Je zal er maar aan wennen….

Want we hebben eigenlijk niks gedaan de afgelopen 11 dagen. Niets waar je moe van wordt of je voor moet inspannen. Onze lichamen zijn gereset en schoongespoeld. Marion heeft precies elke dag een massage gehad (11x) en ik ben met 6 keiharde Thaise massages ook weer in staat mijn tenen aan te raken. Mijn potige masseuse ondergaat nu een Thaise Arbeids Risico Inventarisatie om het traject te bepalen hoe de ontwrichting aan haar gestel gereduceerd kan worden om weer  voor 75% arbeidsgeschikt te raken.

Om neigingen tot jaloersheid te verminderen heb ik goed nieuws: Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel regen in één week zien vallen. Mijn eigen meteorologe Marion heeft het exact bijgehouden en kwam tot 440 ml regen in 9 dagen. Dat is grofweg de helft van wat er normaal in een jaar in Nld valt. We zijn al vaker in het regenseizoen naar Azië geweest en waren hier niet voor een strandvakantie. Behalve een uurtje op de 1e dag hebben we geen strand- of zwembadtijd gebruikt. Liever de droge momenten benut om rond te toeren.  

Maar “elk nadeel hep zijn voordeel”, zei nr. 14 al eens. Ik heb beide boeken (1220 pagina’s historische romans over met name Barcelona) uit en ervan genoten om mezelf weer eens te verliezen in een prachtig verhaal. En misschien stap ik nu toch maar eens over naar digitale boeken op een e-reader, want met verre reizen is 2 kilo boek in je koffer best onhandig.   

Gele Gerrie, onze scooter, heeft ons door alle regenbuien heen overal gebracht. Voor 26 Baht (€ 0,60) per stuk hadden we kekke plastic regencapes gekocht. Die wel meteen uit moesten als het even droog werd, want anders werd je door het klamme zweet alsnog drijfnat. Gele Gerrie was wel een beetje traag met remmen, maar je bent in Thailand meestal toch al te laat als je plotseling een noodstop moet maken. Dus het was niet zo bezwaarlijk. Vaak ben je te bang….

Het dagprogramma was bijna eentonig saai. Opstaan, ontbijten, weer-analyse, massage, scooteren, Thais eettentje opzoeken, scooteren, lezend bijkomen op de kamer, avondwandeling met klein Thais snackje, slapen. Toeristisch gezien heeft de omgeving niet veel. Er zijn mooie watervallen (zeker nu haha), prachtige baaien, mooie tempels en een paar toeristische attracties. Één ervan was een kanotocht door een stukje jungle, the Little Amazone genoemd. Maar ‘Little’ was nog een maatje te groot voor een fluttochtje van een uur door een mangrovebos zonder dieren. Er lag een grote opgerolde zwarte slang met gele strepen op een tak boven het water, maar ik zag precies dezelfde later in het souvenirs-winkeltje liggen, van hout…

Het meest indrukwekkende moment van de week was het bezoek aan het Tsunami-museum. Wellicht dat de beelden van destijds bij mij al vervaagd waren, maar ik schrok van de foto’s en filmpjes die te zien waren. De argeloosheid en nonchalance waarmee strandgasten naar de aanrollende mega-golfen stonden te kijken en te filmen is surreëel. Niemand voorzag dat de drie golven (van 8, 6 en 4 meter hoogte) een alles verwoestend gevolg zouden veroorzaken. Tot 2 kilometer landinwaarts werden mensen, boten, huizen, auto’s meegesleurd. De overzichtsfoto twee dagen na de ramp liet een landschap zien waar niets meer overeind stond.

Gisteravond, op de valreep, vond er nog een grappig incident plaats. Romantisch op een topplek genoten we van onze laatste Thaise gerechten. Het tafeltje naast ons werd bemensd door een enge Duitse man van rond de 70 met een lelijke toupet of verkeerd geverfd haar. Zijn vrouw, een chagrijnige zuurpruim, had een bord met garnalen besteld. Zij eiste schreeuwend in het Duits, een extra bord: EIN TELLER, EIN PLATTE! Het beduusde Thaise meisje werd bijna onder gespuugd. Marion fluisterde in het oor van het meisje dat Frau Ungeheuer “an extra plate” wilde. Ik moest Marion tegenhouden om de arrogante Duitse trol niet aan te vallen, want ze kreeg een déjà-vu uit een vorig leven…..

We laten Khao Lak achter, uitgerust en aangesterkt. De reislust is weer aangewakkerd, zelfs na zo’n kort tripje. De plannen zijn gemaakt. Wordt vervolgd.   

Marion en Frank over 20 jaar?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *