De laatste wals

Een beetje luguber of lastig onderwerp vandaag. Iets waar je misschien beter niet mee bezig kan zijn, tenzij je voorkennis hebt over een naderend eind. Ik ga het hebben over begrafenismuziek. Typisch een onderwerp voor een druilerige herfstzondag.

Een paar weken geleden zat ik in Spanje met een schuin oog naar de begrafenis van Queen Lizzy te kijken, met vriendinnetje Angelique en Marion. We keken er ietwat afstandelijk naar, maar ongemerkt ging het die avond toch over de dood. Sommige ouders zijn al weggevallen, anderen fragiel en kwetsbaar. En hoe lastig het ook is toe te geven, ook bij ons is de tijd omgekeerd. Er ligt meer achter ons dan voor ons. Alhoewel ik als rasoptimist ervan overtuigd ben, dat er nog heel veel mooie dingen gaan komen.

In het kader van afscheidsmuziek, zochten we een oude aflevering van de Beste Zangers op om te luisteren naar een duet tussen twee voor mij totaal onbekende zangers: Tania Kross en Tommie Christiaan. Maar bij het nummer wat zij zongen houdt Marion het nooit droog en krijg ik al 30 jaar kippenvel: “Barcelona”! Het is door wijlen Freddie Mercury en Montserrat Caballé opgenomen in 1988. Het werd vooral bekend, na de dood van Mercury, bij de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona. Het kan nog wel even duren, maar je krijgt het te horen als je bij mijn afscheid de deur uitloopt. Moet je wel naar Barcelona komen, maar dat is geen straf. Toch?

In het uurtje dat volgde, zochten we gedrieën op Spotify de nummers op die in aanmerking kwamen voor een plaatsje in de eregalerij van een toekomstig afscheid. Ik ga hier niks verklappen voor Marion en vriendinnetje Angelique. Kom over pak ‘m beet 40 jaar maar opdraven, dan kun je meegenieten van een mooie selectie. Mijn playlist ga ik wel alvast verhullen, want ik verwacht geen schokkende nieuwe muziek-impulsen die mijn smaak nog gaan beïnvloeden. Ik ben muzikaal toch een beetje blijven hangen in de jaren ’80 en ’90.

Bij binnenkomst krijg je de lange versie van “Laat Me (Vivre)” van Ramses Shaffy met Liesbeth List en Alderliefste te horen. Ik ben een groot bewonderaar van Shaffy, vooral vanwege zijn onorthodoxe levensstijl. Daarna volgt “Sweet Dreams” van Eurythmics. Het was één van de bizarste momenten in mijn catering-leven, toen ik werkte bij het Australian Institute of Sports als cateringmanager in Canberra. Iedereen was in paniek ,vlak voor het concert van Eurythmics, omdat de kleedkamer van Dave Stewart van binnenuit op slot was gedraaid en niemand erin kon. De tourmanager vroeg mij met mijn loper de deur open te maken en daar lag Dave; bovenop een spiegel met een berg coke. 10 minuten later speelde hij de zaal plat. Zes maanden later ging de band uit elkaar, omdat Annie Lennox er niet meer tegen kon. Doodzonde.

Welk nummer ook niet zal ontbreken is “Bloed, Zweet en Tranen” van held André Hazes. Het symboliseert een beetje mijn werkleven. Ik loop niet over van talent, maar ben vooral met hard werken gekomen waar ik ben. Een rustig intermezzo wordt het nummer “Gracias a la Vida” van Maria Dolores Pradera met het treffende refrein: ‘dank voor het leven wat mij zoveel heeft gegeven. Dat me heeft laten lachen. En soms een beetje laten huilen. Dank voor alles.’

Daarna twijfel ik een beetje. Ik zou best een stukkie Heavy Metal willen doen. Bv. “Master of Puppets” van Metallica. Of “Mutter” van Rammstein. Maar ik denk dat mijn meiden dat eruit laten en liever een stukkie Reggaeton erin doen, zoals “Atrévete” van Calle 13. En als ze echt de boel een beetje willen opvrolijken, dan mag het ook “El Cant de Barça” zijn, het clublied van FC Barcelona. Iedereen die een keertje met mij mee is geweest naar Camp Nou heeft het mee moeten zingen. Ik zou het wel stoer vinden als iedereen dan gaat staan, hand op de linkerborst en uit volle glorie meezingen. Beloofd?

Even voor de zekerheid; er is behalve een iets te hoog stress-level geen reden om me zorgen te maken. Maar de jaren met Marion hebben wel gezorgd dat ik iets vaker vooruit denk. En lijstjes maak. Durven jullie te verklappen welk nummer absoluut op jullie playlist staat? Waarheen van Mieke Telkamp? Trein naar Niemandsland van Frans Bauer? The Rose van André Rieu? Ik ben benieuwd!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.