Barcelona 2.0

Vandaag neem ik jullie mee naar de mooiste stad van de wereld. De Stad der Wonderen, naar het gelijknamige boek van Eduardo Mendoza. Mijn geboortestad, die bruisende Mediterrane parel die altijd blijft verbazen en ontroeren. En die zelden teleur stelt, hoe vaak je er ook komt.

De meesten van jullie zijn er al een keer geweest, velen heb ik meegenomen op een toer door de stad. Dan ging het meestal om de grote trekpleisters; las Ramblas, la Sagrada Familia, Camp  Nou, de markt La Boquería, Parc Güell, Casa Mila van Gaudi op de fameuze Paseo de Gracia. Allemaal indrukwekkende plekken die daarna van je bucketlist gestreept konden worden. We reden dan met de auto kris kras door de stad om alles te kunnen zien.

En we namen jullie mee naar onze favoriete restaurants: vooral Escribá met zijn fantastische paella op het strand van Bogatell, tapazaak el Xampanyet naast de Catedral de Santa Maria del Mar in de hippe wijk el Borne, la Tunateca als we echt los gingen, de Argentijnse topper 9Reinas, trendy Bestial bij de Olympische haven, het sfeervolle Senyor Perellada dat helaas de Corona-crisis niet heeft overleefd. En meestal moesten we daarna uitbuiken en een siësta doen in het stadspark La Ciutadella.

Vaak huurden we fietsen om rond het centrum van de stad de andere top-attracties te bekijken. La Palau de la Musica met zijn uitzinnige architectonische uitstraling, Het Centre Culturel in de oude markthal van El Born, het oude stadshart Ciutat Vella met de Gotische Kathedraal, de minder bekende markt Santa Catarina, het mooie treinstation Estació de França. Het was in Barcelona 25 jaar geleden levensgevaarlijk om te fietsen, maar de stad heeft nu geweldige routes en goede fietspaden.

Met Marion ga ik één keer per maand naar Barcelona, meestal voor een bezoekje aan mijn peettante Ria. We maken er een mooi dagtripje van, waarbij ik in mijn boekje 100 secretos de Barcelona (100 geheimen van Barcelona) steevast raadpleeg voor iets onverwachts. Een nieuwe wijk door struinen, een minder bekend museum bezoeken, lunchen in mooie restaurants zonder toeristen. We huren meestal een scooter om lekker vrij door de stad te sjezen en overal te kunnen parkeren.

Het heeft ons al langs veel mooie bezienswaardigheden gebracht die net buiten de top 10 vallen:

  • Hospital Sant Pau; een Modernistisch hoogstandje. Vroeger een ziekenhuis, nu een must see op de Wereld Erfgoed lijst.
  • Museo Nacional de Arte de Catalunya: op de Montjuic een parel met historische collectie.
  • Monestir de Predalbes: het Middeleeuwse klooster dat serene rust uitstraalt.
  • Tibidabo met zijn prachtige Tempel Sacrat Cor en een waanzinnig uitzicht over de stad
  • Casa Vicens: het eerste huis dat Gaudi bouwde en waar hij experimenteerde met zijn stijl.

Gisteren was weer zo’n dag met een gouden randje. Terwijl de stad (en vooral de bovenwijken) akelig leeg is i.v.m. de vakantiemaand augustus, viert het dorps aandoende wijkje Gràcia zijn feest. Vooral ’s avonds is het één groot festival van live muziek en optredens. We kuierden door versierde straten, keken naar een symbolische optocht van reuzenpoppen (Els Gegants). Maar hoe hard de gemeentelijke dienst ook aan het schoonspuiten was, aan de geur van schraal bier en urine was niet te ontsnappen. De beruchte Vlaamse Gas tijdens de 4-daagse in Nijmegen leek wel een Ritual-teststraat vergeleken met deze geurbom.

En toch loop je soms tegen een onvervalste ‘tourist-trap’ aan. Er was nog één ongeziene plek van mijn favoriete architect Gaudí en dat waren de Paviljoenen van Güell. De oude Güell was de mecenas van Gaudí en liet hem ook de moestuinen en het buitenverblijf ontwerpen, toen ver buiten de stad, maar nu bijna tegenover Spotify Camp Nou(..) aan de Diagonal. Bij het hokje naast het weelderig gesmeden entree-hekwerk betaalden we € 6,= p.p. om daarna in een oersaaie tuin met twee vervallen huisjes terecht te komen. We konden ons lachen haast niet inhouden, het leek werkelijk nergens op. We hebben de entreeprijs voor tuinbezoek aan Rosamar meteen verhoogd naar € 12,=.

Het mag duidelijk zijn, ik blijf gek op mijn Barcelona. En hoop jullie met deze ode te prikkelen om weer eens naar Ciudad Condal te gaan om de andere schatten te gaan zien. Op een fiets of op een scooter. Mij mag je bellen als je er bent. Ik zoek de lunchtent wel uit. Especialidad de la Casa.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.