Andorra en de Russen

Vorig week zondag heerlijk genoten van mijn verplichte ATV-dag. Toch goed zo’n CVA ( Columnisten Vakbond voor Amateurs), dagje Barcelona gedaan met lunch op strand. Wandeling door ElBorn met bezoek aan Santa Maria del Mar (de fameuze kerk uit de magistrale roman Kathedraal vd Zee). ’s Avonds naar wedstrijd van FCB tegen Almería geweest, ook wel leuk om eens mee te maken. 4-1!

Op maandag in de auto gestapt en naar Andorra afgereisd. Voor de geo-anabeten onder ons, dat ligt in de Pyreneën tussen Frankrijk en Spanje ingeklemd. Een staatje type Liechtenstein of Monaco. Veel rijke Catalanen wonen op papier in Andorra, is fiscaal nl. zeer aantrekkelijk. Elke 4e auto is een Porsche Cayenne. Dat werk. Maar ondanks alle rijkdom kunnen ze niet verbergen dat het omhooggevallen berggeiten zijn. En dan het type gems met constante hersenbeschadiging i.v.m. gebrek aan zuurstof door de ijle lucht. Arrogantie gekoppeld aan domheid en lompheid, met totale desinteresse. Voorbeeldje? De skiliftbediende die weigert een afgevallen ski mee te geven aan de volgende, omdat het “no es meu problem” , Catalaans voor “niet mijn probleem” is. Dus stond er iemand boven te wachten op zijn ski, die tegen het houten hutje van de liftboy beneden bleef staan. Ik kreeg meteen vlekken in mijn nek en dacht aan een stevig correctie-gesprek, maar werd door mijn 3 dames snel mee de lift ingetrokken…..

Op de 2e skidag hebben we wellicht de oorzaak van deze hufterige houding achterhaald: de Russen hebben Andorra ontdekt en overgenomen. Ik ben ervan overtuigd dat het een tweede Krim gaat worden. 50% van de skiers in het gebied Gran Valira ( 220 km pistes op 1800-2700 meter hoogte!) heten Vladimir en Anouska. Vladimir heeft een dikke rode kop en dito portemonnee, Anoushka heeft bij de Extreme MakeOver al haar (6) lippen bijgewerkt en kan niet meer lachen van de Botox-injecties. Nu waren we al wat gewend, want de halve Costa Brava is ook al overgenomen door de Bolsjewisten. Brava betekent wild en ongerept. Is geen toeval, zo skieën de lomperikken ook . Maar het asociale voorkruipen bij de lift, het duwen in de rij voor de kaartverkoop, het zwaaien met skistokken alsof je een Samoerai-gevecht nabootst, het kamikaze omlaag storten vd rode piste zonder techniek, het omver skieën van de wachtrij bij de lift, het leegscheppen van het salade-buffet. Om helemaal Djnper van te worden!

Binnen een uur of twee kwam bij vriendje Joost al het stoom uit zijn oren. Door de harde wind werd de gondel even buiten gebruik gesteld, maar Lenin cs. dachten gewoon door te moeten drukken op de roltrap. Een klein Heizel-drama tekende zich af, kindjes werden bijna geplet. En ons Andorriaans liftpersoneel? Die stond erbij en keek ernaar. Het interesseerde zich geen ene mallemoer. Misschien al murw gebeukt door de Sovjet-beer. Als je berggeit bent, pas je wel op voor een bruine beer, zoiets. Omdat de woorden ‘Russen’ ,’Krim’, ‘Poetin’, ‘Stalingrad’ etc. etc. te herkenbaar waren en boze blikken opleverden, hebben we ze de rest van de week maar ‘kakluizen’ genoemd. Dekt de lading wel. Ze doen alsof ze kak zijn, maar gedragen zich als ongedierte. Het lastige is natuurlijk dat we niet meer van ze afkomen. Ze hebben nu de Krim en Andorra, volgende week Wallonië en dan begint de opmars naar Omaha Beach in Normandië. Precies 70 jaar na D-day gaan ze vanaf deze beruchte stranden in omgekeerde richting Engeland en daarna Amerika veroveren. Wij in NL hoeven niet bang te zijn, want Poetin is in Griekenland de vakantie-buurman van Lex en Max. Delen samen de au-pair en de beveiliging en nog wat dingetjes….

Was het dan alleen maar kommer en kwel? Integendeel! Door een bizar toeval bleken twee gedeeltes van het enorme skigebied, Soldeu en El Tarter, buiten het Russsiche radar te zijn gebleven. Werkelijk waanzinnige pistes, heerlijke rustig (in de krokusvakantie!) en vol in de zon. Zelden zulke mooie afdalingen gemaakt. 1e graads verbrandingen op de koop toegenomen. Wel bij de laatste afdeling samen met Marloes vlak voor ons een gruwelijk ski-ongeluk meegemaakt. Type Schumacher. En dan weet je het weer: ongeluk/pech zit in een heel klein gevaarlijk hoekje. Geluk in de rest van de kamer. Tot volgende week.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *