Als een boer met kiespijn

Al weken draai ik om de hete brei heen. Ga ik het onderwerp angstvallig uit de weg. Bang dat er ineens een delegatie met trekkers op de Duitse stoep staat. Omdat ik het misschien niet eens ben met hun acties, of mijn Hollandse vlag nog gewoon recht heb hangen, of misschien te genuanceerd  over ons stikstofprobleem denk. Ik weet nu al dat mijn ‘publiek’ verdeeld zal reageren.

Maar jullie zijn ook van mij gewend dat ik geen blad voor mijn mond neem en dus ook prima kan begrijpen dat sommigen er radicaal anders over denken. Zo werkt dat met vrijheid van meningsuiting in een democratie. Onder het motto : “we agree to disagree.” Waarna de meerderheid, met respect voor de minderheid én de grondwet, de knoop door mag hakken.

Ik kan dus heel lang sympathie hebben voor minderheden die opkomen voor hun rechten of die protesteren omdat ze gedupeerd worden. So far, so good. Als je boer bent en je vreest voor je voortbestaan, dan heb je het recht om te demonstreren of (binnen de afspraken van de wet) actie te voeren. Toeteren, trekker-optochten, spandoeken met (vaak kromme) teksten, Malieveld omploegen; doe je ding. Maar het begint bij mij te schuren als je andersdenkenden dupeert, politici bedreigt of bemiddelaars weigert te spreken. Als je schade aanricht of bedrijven benadeelt. Vanuit welk recht doe je dat?

We hebben een wettig gekozen regering die de overheidsdiensten aanstuurt. Het is nooit mijn clubje geweest, dat van Rutte 1,2,3,4. In welke samenstelling dan ook, het is al heel lang een aaneenschakeling van fouten en incidenten, waarbij de waarheid en eerlijkheid ver te zoeken is. Onze overheid hoort ons te beschermen en slaagt daar de laatste 10-15 jaar steeds minder goed in. En toch is die falende overheid een gevolg van ons eigen stemgedrag.

Onze regering is niet verantwoordelijk van Corona of de Oekraïne-oorlog.  Maar de aanpak om zaken op te lossen loopt parallel met de manier waarop mijn clubje FC Barcelona de afgelopen 10 jaar wordt gerund: wanbeleid, financiële risico’s, bedrog, incompetentie en dom opportunisme. Alle problemen worden vooruitgeschoven in de hoop dat ze dan misschien vanzelf oplossen. Onverantwoord beleid dus. Met verstrekkende gevolgen voor burgers, milieu en maatschappij.

Spanje, mijn 2e vaderland, heeft sinds 2018 een linkse regering. Ondanks alle tegenwerking van vooral de oude rechtse krachten in het land (kerk, Opus Dei, de conservatieve rijke families, het leger) is het gelukt een aantal zaken te veranderen die lang onmogelijk leken: een wettelijk minimumloon van € 1125,= bruto per maand (was €858,=), 1 miljoen minder werkelozen sinds mei 2021, zelfs een betere beheersing van het overheidstekort in Coronatijd dan Nederland.

Het afluisterschandaal Pegasus heeft in Spanje wel duidelijk gemaakt hoe ver de oppositie wil gaan om de macht en de oude structuren terug te krijgen. De geheime dienst luistert gewoon de telefoon van de premier en andere politici af. En regionaal heeft de rechtse Partido Popular jarenlang de kiesdistricten kunnen aanpassen (gerry-mandering à la Trump) om straks met minder stemmen dan de linkse PSOE van Sanchez toch weer de verkiezingen te kunnen winnen. Zo werkt het in Spanje.

Maar terug naar de boeren. Wat willen ze bereiken? Gewoon doorgaan met veeteelt en niet ingrijpen? We hebben toch echt in Nederland een stikstof-dioxide en ammoniak-probleem. Wat helaas voor een groot gedeelte komt door intensieve veeteelt. Ook door verkeer, luchtvaart en bedrijven, maar gemiddeld is het boerenbedrijf voor pak ‘em beet 60% de veroorzaker van de schadelijke uitstoot. We hebben het, à la Rutte, lang voor ons uitgeschoven en niet ingegrepen. En zachte heelmeesters maken stinkende wonden (van gier en mest).

We zullen in de nabije toekomst anders om moeten gaan met de productie van ons eten. Of het huidige plan van de regering de beste oplossing is? Geen idee. We kunnen alleen niet weer de problemen vooruitschuiven en door de volgende generatie laten oplossen. Dat hebben we al gedaan met het pensioenstelsel, overheidstekorten en woningbouw.

Kortom, bied de boeren een goede regeling. Net als de aardgas-gedupeerden en de toeslagaffaire-benadeelden. Stop met tijdrekken, duikgedrag en onduidelijkheid. We zijn een rijk land, als we eerlijk (ver)delen. Geen jubeltonnen, geen vrijstelling van vennootschapsbelasting door grote multinationals, geen dure subsidies aan kansloze bedrijfstakken. Maar ja, ik ben een linkse rakker.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.