Kat in bakkie

Even een paar dagen aan het bijkomen in snikheet Spanje. Als er nog iemand ontkent dat het klimaat aan het opwarmen dan ben je hier van harte welkom in 40+ graden. Het is vooral zaak om de vochtreserves in je lichaam op peil te houden en dat lukt best aardig.

Ik heb hier al best vaak mijn antipathie geuit naar het meest venijnige huisdier op deze planeet: de kat. Deze dakhaas, de tamme van stoere soortgenoten als de tijger of de leeuw, heeft een onuitroeibare schijt aan alles en iedereen en gedraagt zich nog steeds als de mascotte van Cleopatra. Als arrogantie verschijnt in de gedaante van een diersoort, dan heeft het snorharen en spleetogen. De afgelopen dagen ben ik weer geterroriseerd door een krolse kat, die het geluid van een jankende baby nabootst alsof hij aan Holland Got Talent meedoet. Galbak.

Maar er is goed nieuws! In Australië is vorige week een nieuwe lokale wet aangenomen in de grote steden als Sydney en Melbourne. Een fantastisch initiatief: katten mogen voortaan alleen nog maar aan de riem naar buiten. Gerechtigheid en gelijkheid! Niet meer stiekem de buurt terroriseren, maar aan de lijn. Ik kan me nu al verheugen op foto’s van zwaar chagrijnige Garfields die tegensputterend worden uitgelaten met een stevige halsband om. Can’t wait!

De reden is even logisch als schokkend. Meer dan een miljard zoogdieren, 400 miljoen vogels, 600 reptielen en ook veel kikkers worden jaarlijks in Australië vermoord door deze roversbende. De kat is zelf import uit Engeland, ooit met een paar veroordeelden meegereisd naar Down Under. Dan heb je je toch te gedragen, als dierlijke asielzoeker? Maar niet de kat, die miauwende egotripper.

Ik ben van plan om een Europarlementarier te benaderen om in een zelfde wet aan te nemen als in Australië. Misschien iets minder urgent dan betere jeugdzorg, afhandeling van toeslagenleed of betere regels voor overheidssteun aan kansloze vliegmaatschappijen. Maar er zijn honderdduizenden Medelanders die last hebben van het anarchistische gedrag van de nachtsluipers. Ze poepen zonder toestemming in je tuin, graven je perken aan gort, leggen halfdode muizen op je deurmat of sproeien als een brandweerman een gruwelijk pislucht over de loungeset. Tot nu toe zonder sancties.

In Spanje heb ik bewust de hagelkogeltjes ver weg opgeborgen van mijn buks. Ik zou anders snel in de verleiding komen om te mikken op dat kleine ronde plekje onder hun parmantige staart. Nu probeer ik nog met een professioneel waterpistool, ultrasound kastjes, hysterisch geschreeuw en kansloze opjaag-technieken ons erf vrij te houden, maar bijna altijd zitten ze 2 minuten later hautain op veilige afstand mij aan te staren en te minachten. Het lijken wel Real Madrid-fans.

Ik denk wel dat bij een riemplicht bijna de helft van alle “kattenliefhebbers” afhaken. Want die zijn liever lui dan moe. Geen zin om dat spinnende spook uit te laten. Een hond kijkt je lief, hoopvol en een tikkie naïef aan, totdat je opstaat en zegt: “rondje doen?”. Dan sprint hij naar de gang, trekt de riem van de kapstok (die omvalt) en huppelt 15 rondjes om je heen van blijdschap. Denk je dat een kat dat gaat doen, als je die riem gaat pakken? Nee joh, die krult zich op onder de bank, de slierten bekleding ontwijkend, die hij met zijn destructieve gekrab heeft aangebracht.

Ik beloof alle kattenliefhebbers dat ik geen denigrerende opmerkingen ga maken als jullie je kat uitlaten in de nabije toekomst. Vind het ook prima als je een roze riempje met glitterende zilveren hartjes om het nekje van je snoespoes hangt. Je mag me bellen als je extra zakjes nodig hebt om de drollen van je snorremans op te rapen.  

Denk nou niet meteen dat kattenhaat mijn leven beheerst. Ik heb vandaag mijn zeldzame vrije zaterdag optimaal benut. Beetje klungelen in de tuin en aan het huis, fantastische geluncht met amigo Robert bij ons favoriete restaurant Vila Más. Het mooiste tomatengerecht ooit gegeten, gecombineerd met een weergaloze mooie Sauvignon Blanc uit de Loire. Bij thuiskomst op buikniveau gedobberd in het zwembad, met een verfrissende Gin Tonic binnen handbereik en daarna een authentieke Arturo Fuentes sigaar om te vieren dat het zomerseizoen is begonnen.

La vida es buena!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.