Noodlot

Toen ik vorige week zondagmorgen mijn matige stukje postte, wist ik nog niet wat er vlak daarvoor was gebeurd. Dat verschrikkelijke nieuws heeft mij daarna de hele week in een strakke houtgreep genomen.

Vorig weekend werd gedomineerd door talloze motorongelukken. Maar het eenzijdige motorongeluk in Oeffelt, waarbij een 19-jarige knul en zijn 19-jarige meisje overleden, kwam als een mokerslag binnen. Het veranderde van een triest krantenbericht naar een onmetelijk drama in nabije kring. Uit respect voor de privacy van de familie geef ik geen nadere details, maar ik wel mijn verslagenheid met jullie delen.

Ik denk oprecht dat er geen grotere pijn of verdriet bestaat dan het verliezen van je jonge kind. Want zo heeft de evolutie het nooit bedoeld. Bijna elke diersoort ervaart het verliezen van zijn kroost als lijden, maar de mens gebruikt zijn grote hersencapaciteit voor dingen als gevoel en kan dan ook in een neerwaartse spiraal raken. Dat hoeft niet natuurlijk, maar voorbeelden zijn er genoeg.

Mijn opa en oma van moederskant verloren twee zonen, André op zijn 18e en Rob in 1989 op zijn 45e. Rob was mijn markante peetoom uit Amsterdam. Mijn moeder en haar twee zussen leerden gaandeweg met het gemis omgaan, maar vooral mijn oma raakte verbitterd en kon geen vreugde meer uit haar leven halen. Als verloskundige heeft ze 10.000 kinderen op de wereld gezet, maar twee van haar eigen vijf kinderen heeft ze overleefd.

In 1994, inmiddels 28 jaar geleden, overleed mijn beste vriend Michiel door een zinloos auto-ongeluk. Alhoewel het gemis slijt, blijven zijn sterfdag en geboortedag mij altijd herinneren aan zijn veel te korte leven. Gelukkig maak ik elke twee jaar met zijn broer Joost een memory lane-trip naar een plek in Europa die iets met zijn naam te maken heeft: Mont St.Michel-Basilica San Miguele-San Miguel de Cruilles. Dit najaar is Schotland aan de beurt: Er staat een mooi St. Michael kerkje in Edinburgh. Michiel liet twee jonge meiden na, die hun hele leven hun vader moeten missen. Zijn ouders waren gebroken en zijn er eigenlijk, tot hun dood, nooit meer overheen gekomen.

Er is geen blauwdruk hoe je met verlies moet omgaan, iedereen rouwt op zijn eigen wijze. Ik ben er wel van overtuigd dat je met rouwbegeleiding of rouwcoaching handvatten kunt krijgen om er beter mee om te gaan. Maar ik moet er eerlijk bij zeggen, dat ik deze week elke ochtend wakker werd met de allereerste gedachte aan de ouders/zus van deze jongen. Die splitsecond dat zij zich realiseren; shit, hij is er niet meer. Ik denk dat ik niet de moeite zou nemen om nog mijn bed uit te komen, als er iets met Anne-Roos of Marloes zou gebeuren. Ik krijg er rillingen van.

Het afscheid gisteren was overweldigend, maar vooral ook mooi en eerlijk. De enorme vriendenkring maakte een verslagen indruk, maar sommige knullen konden het opbrengen om voor een groot publiek afscheid te nemen van hun maatje met mooie en hartverscheurende teksten recht uit hun ziel.

We weten allemaal dat het noodlot op de loer ligt, vooral als je het niet verwacht. We rijden soms hard met een racefiets over een gevaarlijke kruising zonder te stoppen, pakken toch nog even die zwarte skipiste langs die afgrond, letten veel te weinig op ons cholesterol, hebben geen zin in een prostaat-onderzoek. Als je ouder wordt, neem je wel minder risico’s. Maar we leven vaak in schijnveiligheid.

Mijn ouders hebben doodsangsten uitgestaan in mijn pubertijd. Ik was roekeloos en richtingloos, stond altijd vooraan als het menens werd en reed auto in een tijd dat de BOB nog niet bestond. Maar mijn ouders en ik hadden geluk, want het noodlot sloeg niet toe.

Het leven is niet maakbaar. Wij zijn in Nederland Kampioen Risico’s Uitbannen en maken het liefst overal een protocol voor. Maar het noodlot erkent geen protocol. Het slaat onverwachts en wreed toe. Wat rest is verdriet en proberen kracht te vinden om ermee te leren leven. En hoe zwaar deze week ook was, het is vooral bedoeld om niet te vergeten. Om te blijven herinneren aan diegene die er niet meer is. En aan diegenen die achterblijven en ons nodig hebben. Daarvoor zijn wij het unieke ras mens, dat elkaar met emoties kan ondersteunen.   

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.