Pegels

De wereld verandert snel. Cash raakt uit de gratie. Er zijn nog mensen zonder Tikkie, zelfs jonger als ik. Dat is best onhandig denk ik. Mijn tante Ria uit Barcelona, 86 lentes jong, doet aan betalen met telefoon en internetbankieren via de Ipad.

In het levendige stadpark Ciutadella van Barcelona, een soort Vondelpark maatje XXL, zag ik twee weken geleden enorm veel fietsbezorgers rondtouren, die op hun Google-app keken waar ze de pizza’s, noodles, kip tandoori of tortillas af konden leveren. Dat is de nieuwe wereld. Online besteld en betaald, locatie delen en klaar. Eromheen drentelden tientallen Pakistani (allemaal aangesproken met: Hola Paki!) die de drank aanbieden: koud bier, gin tonics met veel ijs, cocktails en heel soms water. Dat gaat dan weer wel met cash, alhoewel er ook eentje een mobiel pinapparaat bij zich had. Die was klaar voor de toekomst.

Dat was een Spaanse Juan in de Lidl van Lloret afgelopen vrijdag duidelijk niet. Deze flapdrollos stond voor ons bij kassa 4. Verscholen achter een Abba-zonnebril, daaronder een mondkapje type Eendenbek 2.0, legde hij minutieus en haast dwangmatig zijn koopwaar op de band: 2 blikjes anjovis, 3 pakjes boquerones, 2 pakjes serranoham, een potje brandade van kabeljauw en een pakje chocoladekoekjes. Niet bepaald een stevig potje avondeten, maar waarschijnlijk genoeg voor zijn frêle lichaam, waar zijn benen als bamboeriet onder zijn grijze bermuda uit staken.

Hij wilde graag zijn kortingsbonnen inzetten alsof hij in het casino een aas trok bij Black Jack. Maar het gefreubel op zijn telefoon, maatje tablet, leverde onder de scanner geen vrolijk piepje op. Na 5 minuten (w.v. 4 minuten stoom uit mijn oren), haalde hij zijn schouders en besloot hij over te gaan tot het betalen van €16,38. Hij vouwde een briefje van € 500,= keurig uit en gaf die aan de kassière. Ik verwachtte een corrigerende verbale tik op zijn neus en de uitleg dat max € 100= mogelijk was, maar daarentegen werd de Hoofd Geldbobo van Lidl erbij geroepen en begon er een ingewikkeld dominospel met geldcassettes. Ik kon nog net de neiging onderdrukken om zijn mondkapje te testen op elasticiteit.  

Met de Groene Artisanen hebben we maar één locatie waar er nog met contant geld wordt afgerekend. Er zijn daar veel Oost-Europese productiemedewerkers die met een verfrommeld briefje van vijf of een handvol zilverlingen betalen. Elke 2 weken neem ik in lege mayonaise-emmers de duiten mee om af te storten bij een geldmaat. Vroeger kon je dat bij je bank doen, maar dat was veel te veel service voor de geldwolven, dus helemaal afgeschaft. Ik kan ook een geldauto laten komen, maar dat kost per keer 250€. Er we blijven MKB-ers, hè? Ik ben met mijn Touareg ook niet bang voor een achtervolging.

Ik heb soms dagen geen cash in mijn poeplap. Dat was vroeger wel anders. Op maandagmorgen werden de salarissen bij Hotel Atlanta in kleine bruine envelopjes gedaan, de bekende loonzakjes. Dat was maar goed ook, want vanaf maandagmiddag kwamen leveranciers met de rekening van de afgelopen week om boter bij de vis te krijgen. De eigenaar, even flamboyant als onbetrouwbaar, had jarenlang als koppelbaas kofferbakken vol met Duitse Marken mee naar Nederland genomen en was daarna in de horeca beland. Nadat alle horecazaken failliet waren gegaan, pakte hij zijn oude pecunia-métier weer op in Duitsland. Hij zit nu al jaren vast in Engeland, omdat hij het masterbrein was van coke-transporten van Engeland naar Nederland met: ambulances…  

Ooit had ik met mijn favoriete oom Nick in Australië een lucratief en legaal cash-handeltje. In het zomerseizoen haalden we alle grote ijsblokjesmachines van een stil indoor-stadion dagelijks leeg om ze dezelfde middag vanuit een aanhanger te verkopen aan benzinestations. Op de terugweg naar huis splitten we dan de poen, gemiddeld 50 Australische Dollar p.p.p.d. We konden helaas geen grootboeknummer in het boekhoutpakket voor deze cash-inkomsten vinden, dus hebben we maar besloten om het te gebruiken voor nobele privé-doelen.

Over geld gesproken; Ibrahim heeft een bod van  bijna €5.000,= gekregen op de uit de as herrezen Zafira. We hebben er samen smakelijk om gelachen. Want hij wil er helemaal niet van af, hij is zo trots als een pauw op onze oude hoer van het parcours. Het is de Parel van Dampha Kunda. Mooi toch?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.