Tweede Frank

Een paar weken heb ik al een keer een kijk-tip gegeven over de serie Tweede Hans. Over een man, begin 60, die onverwachts bedankt wordt voor zijn werk in een tuincentrum en met een ruime regeling ineens in de VUT terecht komt. Ik begin steeds vaker, nu de 60 nadert, te mijmeren over een werkloos, maar vooral stress-loos leven. Gisteravond hebben Marion en ik drie afleveringen achter elkaar gekeken.

We lenen sinds kort het ZIEN.NL account van amigo Gerard en die hebben heel wat meer te bieden dan die digitale boeven van Canal Digitaal. Bij hun laatste update hebben ze de streamfunctie vanaf je Ipad naar een TV-scherm gecancelled. We betalen €169,95 per half jaar, zonder dat ik Max of Frenkie kan zien. Ik ga ze binnenkort zelf maar eens cancellen en voor € 7,95 per maand meer services krijgen bij ZIEN.NL. Totdat zij ook het licht zien en de regels gaan aanpassen…

De eenvoud en de raakheid van de scenes in Tweede Hans zijn werkelijk briljant en hilarisch. Zijn vrouw heeft, vlak na zijn onverwachte VUT, een zwaardere functie gekregen, rent zich rot en ziet in haar stress nauwelijks dat Hans apathisch de dagen doorkomt. Hij zwaait ’s morgens zijn vrouw uit, draait de luxaflex van hun jaren ’70 huis dicht en gaat in zijn pyjama op de bank liggen. Urenlang. Vaak komt zijn buurman Cor even aan en die neemt hem uiteindelijk mee naar een Shanty-koor, geleid door een zweefteverige Angela Groothuisen. De repetities, de onderlinge spanningen, de optredens; het zijn tenenkrommende scenes en juist daarom zo treffend. Het leven wordt heel klein en bekrompen in beeld gebracht. Ik wil er niet met dédain op neerkijken, maar de saaiheid en burgerlijkheid nemen bijna absurde vormen aan.

En het zet je ook aan het denken. Wat gaat mij gebeuren als ik ‘ineens’ niet meer hoeft te werken? Ik acht de kans klein dat in een Shantykoor ga zingen, maar zou ik ook verpieteren achter de geraniums, verstopt achter de luxaflex? Zou Marion uit radeloosheid weer voor onbepaalde tijd een zware klus aanvaarden om ’s morgens het huis uit te vluchten? Zou ik als een Al Bundy met een hand in mijn broek de hele dag op de bank liggen zappen en om 18.00 uur halsoverkop om vlak voor thuiskomst van Marion nog snel een zak diepvriesgroentes te ontdooien en een plofkipfilet in de airfryer op te warmen?

Ik heb gisteren 100m2 Rosamar-tuinmuur wit geverfd en gemijmerd over een leven zonder werk. Het grootste deel van mijn werkend leven heb ik in cycli van ongeveer 4 jaar gewerkt. De Buitenlandtijd in Spanje en Australie van 1984-1988. De Nijmeegse Horecatijd van 1988-1992. De Casino-tijd van 1992 tot 1996. De Toonen Partycatering tijd van 1997 tot 2000. De Schoolcateringtijd van 2000 tot 2006 en daarna nog blokjes Milkshakes, weer Onderwijscatering, Interimdirectie-klussen en de laatste 5 jaar dus De Groene Artisanen. Eerlijk is eerlijk, het cateringwerk van de afgelopen jaren is me vooral door Corona niet in de koude kleren gaan zitten.

Is het eind in zicht? Is het aftellen begonnen? Mijn streven was altijd om op mijn 60e te stoppen met werken, maar dat is niet meer realistisch. Dan heb ik nog maar 8 maanden. Maar stel dat ik op een later moment niet meer hoeft te cateren, wat wordt het dan? Ik ben best vaak benaderd voor commissariaten in mijn vakgebied. Tot nu toe geen optie, maar wil ik straks daarmee mezelf nog van de straat houden en misschien mezelf voor de gek houden dat ik er nog toe doe?

Een andere optie kan de Tweede Frank oplossing zijn. Dan snijd ik alle Nederlandse banden door, verkoop het bedrijf en mijn Duitse stulpje en ga 100% in Spanje wonen. Ik kom dan alleen terug voor van mijn (klein)kids, overlijdensperikelen van naaste familie en goede vrienden, akkefietjes met de Blauwe Enveloppen Brigade en netwerk reünies. Verder doe ik niets zinnigs, behalve muurtjes schilderen, druk maken waar we gaan lunchen, zuchten over de nieuwe Nokia’s van Kabinet Rutten 11 en bootje varen met vriendje Gerard.

Zijn jullie weleens aan het nadenken over een leven na het werken? Krijg je het dan Spaans benauwd? (is niet erg, heb ik ook vaak last van). Toe, vertel eens. Het blijft onder ons!!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.