Reigers

Zaterdagavond 21.00 uur in die Heimat. De spanning stijgt, foto’s druppelen binnen van nerveuze Songfestivals-volgers. In een kringetje rond de salontafel vol met nootjes, blokjes  kaas en zoutstengels. S10 lurkt nog aan haar Nestea en mag straks haar navel showen. Ik kijk heerlijk naar NPO 3 en hoef de massa-hysterie niet te ondergaan. Lang leve de vrijheid.

De afgelopen jaren doen we een beetje mee na jaren van Oost-Europese terreur. We zijn allemaal vergeten dat we Oekraïne vervloekten als er weer 10 punten gingen naar een tenenkrommende Matroeska act uit Rusland. Toen waren het  nog BFF’s.  Nu gaat heel Europa douze points geven aan een flut-act van een bandje uit Kiev. En zo is het cirkeltjes weer rond.  En laten we Stientje met een jurk van een tientje meedoen om met dat oersaaie nummer op de 13e plaats te eindigen. Zijn wij ook weer met beide beentjes op de aarde geland. Ben wel benieuwd waar in Oekraïne volgend jaar het liedjes-feestje wordt gehouden, want er staat tegen die tijd niet veel meer overeind.

Ik had zaterdag gelukkig echte dingen te doen. In de ochtend en vroege middag aanwezig geweest bij een inhaal gastvrijheidstraining van onze medewerkers uit Venlo. Een leuke sessie op een prachtige plek: het oude brouwerscafé van bierbrouwer Dommelsch. Ik doe de kick-off, knutsel de lunch in elkaar en zwaai iedereen na afloop weer uit. Om daarna vanuit het prachtige Dommelen te sturen naar de Intra-tuin in Malden. Op een zaterdagmiddag….

Er is een treurige reden dat ik daar heen moet. Vijftien prachtige, rondborstige goudvissen, met liefde vertroeteld de afgelopen jaren, zijn bruusk aan hun eind gekomen. Alle preventieve maatregelen hebben gefaald, want een inhalige zilverreiger heeft met ongekende gulzigheid in krap 2 weken onze vijver leeg gevist. De teringlijer. Ze staan er ook om bekend, om hun meedogenloze egoïsme. Ze trekken een vijver leeg, zoals ik een zak paprika chips eet.

Mijn vroegere zakelijke partner Boekhoorn vertelde ooit dat hij onder het genot van een kopje verse ochtendthee zag dat zo’n grijze dropveter alle 12 koikarpers uit zijn giga-vijver doorboorde met zijn spitse snavel. En dat waren niet zomaar een paar dure visjes. Hij had ze net laten invliegen uit Japan mét echtheidscertificaten voor de prijs van 4 gloednieuwe Nissan Qasqai’s… Hij kon er zelf smakelijk (raar woord in deze context) om lachen, maar ik krijg moordneigingen en ga op zoek naar mijn buks als ik zo’n steltenloper ergens zie staan. Ze kunnen er zelf niet veel aan doen, want in dat miezerige kleine kopje zit niks. Vandaar dat ze uren doodstil als een opgezette breinaald voor zich uit zitten te staren.

Ik heb 15 schattige visjes gekocht en met secure voorzichtigheid teruggeplaatst in de vijver. Alvast wat reiger-hindernissen aangebracht, maar misschien ga ik nog een draadje met 380Volt spannen rondom de vijver, nu ik toch geen kleine kinderen meer in huis heb. Ik plaats er dan wel een permanente camera bij, want ik wil zien wat er gebeurt als zo’n reiger precies met zijn scrotum tegen zo’n stroomdraad oploopt. Ik mag lijden dat die andere insluiper, de geniepige zwarte kat van de buren, er dan reigermousse van maakt.

Dat Intratuin is de irritante evenknie van meubelbunker Ikea. Ik heb vandaag prijzen gezien voor tuinmeuk, die meteen duidelijk maken waarom de inflatie zo oploopt. Een ieniemienie netje met sprokkelhoutjes voor de tuinhaard voor € 8,95! Je kunt er nog geen marshmallow mee smelten! Een minizakje radijszaad voor € 2,95, terwijl ik afgelopen week voor een ludieke actie van De Groene Artisanen 20 kilo radijszaad (genoeg om het hele Gelredome nuttig te gaan gebruiken) heb gekocht voor € 2,50 per kilo. Godzijdank was Marion in Spanje en kon ik in rap tempo ongeschonden langs de eindeloze rekken met deprimerende kussentjes rennen. Mijn visjes waren wel spotgoedkoop, maar het is eigenlijk ook alleen maar reigervoer.

Maar het kan nog waanzinniger dan de Intratuin. Deze week werd bekend dat het gelukt is om kleine plantjes te laten groeien op maangrond. Wetenschappelijk schijnbaar een enorme doorbraak, want zo zou het mogelijk worden om in de toekomst op de maan voedsel te kunnen kweken. Jaren aan gewerkt, dit experiment. Ik heb net buiten even naar die gele puistenkop gekeken, maar blijf toch maar hier. Reigers vangen, visjes beschermen. Zinvol werk.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.