Het lastige leven van een Spaanse garagedeur

In een wereld waarin alles met elkaar verbonden is of invloed heeft op elkaar, heb ik soms geluk. Dan hoef ik me slechts op één ding te concentreren. Een soort zelfbescherming, om de complexiteit van deze tijd of de besognes van een eigen bedrijf even weg te drukken. Zo heb ik mij de afgelopen dagen alleen bezig gehouden met mijn Spaanse garagedeuren!

Ik heb al vanaf 2005 een haat-liefde verhouding met deze scharnierschurken. De twee houten panelen waren toen aan de onderkant volledig verrot, waardoor alles wat kruipt, vliegt of loopt onze garage gebruikte als AZC. Zo vloog een groepje zwaluwen af en aan om hun krijsende kroost te voeden in de zelf gemetselde nestjes net onder het plafond. Ik had meteen een pesthekel aan die snelle luchtacrobaten, want ze scheten de hele garage onder. Ik vind het überhaupt onfris om een nest voor je koters te maken dat bestaat uit een beetje klei, wat stro en vooral veel eigen stront. Het spreekwoord “je moet niet in je eigen bed schijten “ is aan deze schijtlijsters niet besteed.

Hun kunstige nestjes heb ik na het uitvliegen van de kleine koters vakkundig  gesloopt en daarna de oude nestplek met een flinke scheut ammoniak besprenkeld. Toch bleven de laagvliegers twee voorjaren bij openstaande garagedeuren naar binnen vliegen om hun oude kraamhokken te zoeken. Beetje hardleers wel. Maar als je hele lichaampje erop gebouwd is om alleen maar zigzaggend muggen te vangen, heb je ook niet vooraan gestaan bij het uitdelen van de rationele kant van je hersencellen. Uiteindelijk haakten de garageterroristen af.

Na de volledige renovatie van de garagedeuren was het dagelijks gebruik een vertrouwd genot. Als ik ’s morgensvroeg, met een vol huis met gasten, het zwembad wilde schoonmaken, was het ritmisch geronkel van de openrollende deur haast een magisch moment. Achter die deuren wordt de wereld in tweeën gedeeld. Rechts is mijn deel. Alle bouwmaterialen, mijn vriend de cementmolen, wanden vol gereedschap, stellages met tuinapparaten, de opslaghoek van Ibrahim vol met fietsonderdelen en Gambiaanse snuisterijen. En achter de linkergaragedeur ligt Marion’s smetteloze Wondere Wereld. Alles mooi op zijn plek, de vloer keurig geëgaliseerd, allerlei fitnessapparatuur strak op een rij, perfect georganiseerde Ikea-kasten, golftassen ready to use. Als je ooit de uitdrukking ‘Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus’ in de praktijk wilt zien: kom achter onze garagedeuren in Spanje kijken.

Maar blijkbaar is er ook Long-Covid voor garagedeuren mogelijk. De klad kwam erin en ging er niet meer uit. De onderste plankjes begonnen weer weg te rotten, Ibi brak een paar sleutels af, het complexe sluitmechanisme haperde steeds vaker. En in oktober, vlak voor onze winterverhuizing naar Malaga, gingen allebei de deuren stuk. Best lastig, ook al hadden we net de garage met alarm uitgerust. De rechterkant, natuurlijk mijn deel, kan niet meer op slot. Graag stil en klein houden, want het is nog niet opgelost.

Maar de voorjaarskriebels hebben onversaagde energie los gemaakt en volle goede moed ben ik de afgelopen dagen begonnen om de doodstrijd van onze houten makkers nog een jaartje uit te stellen. De keuze voor hypermoderne, elektrische, kunststoffen deuren was al gemaakt, maar ons bouwpotje 2022 is ook al leeg. Dus is het Grote Pimpen begonnen. Ik heb gezandstraald, met boutjes gammele planken vastgezet, geschuurd, eerste laagje aangebracht en daarna weer geschuurd en geverfd. Ik houd weer van hout. Als een Grande Dame herrijzen mijn garagedeuren uit de as. Vanaf vandaag lonkt ze, na haar facelift en zwaar onder de make up, weer naar me als ik aan kom rijden.

Eigenlijk lijkt deze column op de grappige nieuwe serie op NPO1: Tweede Hans. Over een man die moet wennen aan zijn vervroegde pensioen en worstelt met vrije tijd. En die  net zo één dimensionaal als ik vandaag bezig kan zijn om de kleine dingen van het leven onder de knie te krijgen. Want mijn garagedeur-perikelen zijn eigenlijk een metafoor voor mijn hang naar minder stress en drukte. Wat me in Nederland nooit lukt, lukt in Spanje altijd: telefoon opzij, laptop dicht. Een bak koffie pakken en een half uur naar je garagedeur kijken om te bepalen wat je gaat doen. Jullie hebben er vandaag niks aan, maar ik ben er vrolijk van geworden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.