Keteering

Heel Nederland loopt vast door het gebrek aan menskracht. We hebben 90.000 coaches in Nederland, maar er valt niets meer te coachen. Als je na 2 jaar Covid eindelijk weer eens vakantie gepland hebt, sta je machteloos in de rij op Schiphol.

Met ons keteering bedrijf zijn we in dezelfde situatie terecht gekomen. We hebben het 1e kwartaal een dramatisch ziekteverzuim (boven de 10%) gehad door Carnaval, Corona en Griep, waarbij ook veel medewerkers moeite hebben met herstarten na 2 jaar relatieve rust. En hoe goed we ook ons best doen om sterke arbeidsvoorwaarden te bieden, de concurrentie aast op onze goede mensen. En qua aanname van nieuwe mensen hebben we de lat een stuk lager moeten leggen. Zodat iedereen erover kan springen in plaats van de eerste dag met een enkelblessure te starten..

Toch ben ik optimistisch. De afgelopen weken hebben we 6 verschillende nationaliteiten aangenomen. We waren al behoorlijk multi cultureel, maar nu is ook goede beheersing van de Nederlandse taal geen must meer in veel functies. En ook wij hebben een Oekraïense jongedame aan kunnen nemen, die met een bewonderenswaardige mentaliteit al vanaf dag 1 super enthousiast meewerkt.

Het blijft best bizar dat we een versneld traject hebben kunnen doorlopen om werkgunning etc te regelen voor deze vluchtelingen, terwijl de ‘anderen’ vast blijven lopen in de Nederlandse bureaucratie. Het is een soort omgekeerde discriminatie op nationaliteit, als tegenhanger op de toeslagen-affaire. Maar eigenlijk net zo onacceptabel. Je zult maar Syriër zijn en  lang moeten wachten op je inburgercursusje om na jaren eindelijk te mogen werken…

Wat me altijd heeft aangetrokken in onderwijs- en bedrijfscatering is de voorspelbaarheid. Als een HBO Techniek 3200 studenten op een locatie had, kon ik nagenoeg precies uitrekenen wat de omzet zou zijn in een schooljaar. En als je dan je kosten afstemde op die omzet, mocht je eigenlijk niet in de problemen komen. En in de bedrijfscatering nu met de Groene Artisanen zien we na Covid hetzelfde patroon ontstaan. Kantoren lopen vol (dinsdag en donderdag zijn we er weer met zijn allen) en twee van de drie mensen komt dan gezellig bij ons eten. Ze geven meer uit als voor de crisis, maar het lijkt nog vaak of om 12.00 uur overal de wekker afgaat, iedereen wakker wordt en gaat lunchen.

Die voorspelbaarheid is een schril contrast met mijn oude party-catering bedrijf eind jaren 90. Je was altijd bezig om business binnen te halen: bedrijfsopeningen, congressen, bruiloften, businessevents etc etc. Het ging met hoge pieken en diepe dalen. In januari en februari was er in de zakelijke partycatering geen droog brood te verdienen, terwijl je in mei en juni niet wist hoe je alle offertes kon waarmaken. Uiteindelijk heb ik het niet gered met het partycatering bedrijf, maar de geleerde lessen hebben mij tot op de dag van vandaag heel veel gebracht.

Het was louterend om knetterhard op je bek te gaan. Je weet waar het fout is gegaan en je ontwikkelt een 6e zintuig om ze niet weer te maken. Dat is overigens geen garantie, maar een acceptabele kansberekening. Ook wilde ik niet meer non stop werken 7 dagen in de week. Dan is reguliere catering zeker een verademing, want de weekenden zijn de locaties dicht, de medewerkers vrij en ontstaat er nog iets van een privé-leven. En ik hoefde ook niet meer naar al die MKB-businessclubs borrels om te leuren om handel en de dronken droeftoeters te paaien.

Vrijdag had ik weer eens bij een grote nieuwe cateringklant zo’n typische cateringparty. De directeur ging na 30 jaar met pensioen, zijn secretaresse wilde het allerbeste afscheid, de medewerkers wilden vooral veel eten en drinken en zijn zakelijke vriendenclub besloot op te komen draven om luidruchtig te laven. Zij hadden hun witte wijn wegslurpende eega’s meegenomen, die lichtelijk handtastelijk werden als ik voor de zoveelste keer met een plateau met drank aan kwam zetten. Ik ben en was het gewend van vroeger, maar ik zou het nooit accepteren als het bij mijn (vrouwelijke) medewerkers zou gebeuren.

Gisterochtend herinnerde mijn stramme lichaam vol spierpijn mij weer aan die oude keteering-tijden. Maar een mooie dag op golfbaan Rijk van Nunspeet met 9 soortgenoten uit de foodservicebranche, afgesloten met een fantastisch diner in restaurant Ratatouille in Harderwijk, werkte heilzaam. Godzijdank is partycatering verleden tijd.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.