Savoir vivre

Soms heb je gewoon geluk. Ik zat donderdagavond als een zombie op de bank na de zoveelste zware catering-dag een beetje te zappen. En kwam per toeval terecht bij mijn favoriete reisprogramma ‘Floortje Naar Het Einde Van De Wereld’. Meteen maakten de stresshormonen plaats voor het vrolijke stiefzusje dopamine. Ik ben altijd nieuwsgierig naar plekken op de wereld waar ik nog niet geweest ben.

Deze keer ging Floor naar Patagonië in het zuiden van Argentinië op bezoek bij Ashley. Patagonië staat al een tijdje op de eerste plaats in de reisbucketlist. Het is het belangrijkste onderdeel van ons streven om de PanAmericana te gaan doen, in ieder geval het traject van Colombia en het zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika. Google maar eens op Perito Moreno gletsjer, dan snap je wel waarom.

Gisteren hebben Marion en ik verlekkerd nog een keer de aflevering bekeken. Omdat deze Ashley, samen met een rits gelijkgestemden, in alles belichaamde wat wij even helemaal kwijt zijn. In the  middle of nowhere had hij in 30 jaar een volledige selfsupporting community opgezet. Geen telefoon, internet, mail, files, netstroom, Russisch aardgas, RTL Boulevard, plofkip, Radler. Maar wel heel veel ruimte, rust, reflectie, gezond eten, imperfectie en affectie. Het levensverhaal van deze erudiete levensgenieter is een Netflix serie waard. Kijk de aflevering nog maar eens terug.

Natuurlijk zouden we na een paar weken terug willen/moeten naar ons ‘normale’ leven, dichtbij dochters en familie. Want hoe zeer wij ook verlangen naar meer rust en balans, het is voor mij zeker ook de aard van het drukke beestje. Ik merk alleen wel dat de leeftijd begint te tellen. Deze week heb ik ook meerdere locaties operationeel mee moeten draaien i.v.m. personeelsproblemen (ziekte>vacatures> onderbezetting>omzetexplosie) en dat voel ik in lijf en leden. Het piept en het kraakt..

Dus is de vraag: hoe word ik weer meer levensgenieter? Ik ben er een tijdje best goed in geweest, maar ben het sinds Corona een beetje kwijt. Zakelijk is alles complexer geworden. Groei wordt geremd door het niet kunnen vinden van medewerkers, ook al ligt de selectie-lat 4,5 meter lager. Het gemak waarmee aan het begin van de crisis door het UWV steun werd uitgedeeld, wordt weer omgezet naar ouderwetse bureaucratische regels zodat je alles kunt terug betalen. Soms is ondernemen niet leuk en vooral frustrerend, maar daarin ben ik zeker niet de enige.

Marion en ik hebben dus geen last van lentekriebels (vreselijk woord!) maar van reisjeuk. Het is alweer 4 jaar geleden dat we 4 weken door Peru en Bolivia trokken. Machu Picchu, National Park Manu in de Amazone, Titicacameer, zoutvlaktes van Uyuni, La Paz, Cusco, Lima. In de jaren erna stonden Japan/Korea, Cambodja/Maleisië en Dominicaanse Republiek/Bonaire allemaal gepland. Het is gebleven bij mooie tripjes in Spanje. Maar we snakken naar het echte werk. Ploeteren door een regenwoud. Struinen door een metropool. Smullen van een exotisch gerecht. Staren naar een roofdier op een savanne. Uitrusten aan een hagelwit strand met een ijskoud lokaal biertje.

Aan het eind van een werkzaam leven gloort de hoop op meer levensgenieten. Savoir vivre. Zoals mijn moeder dat kon. Met alle financiële beperkingen die ze had, heeft ze de wereld bereisd en genoten van vreemde culturen. Het was gisteren haar 5e sterfdag en ze had gebaald als een stekker dat Corona haar reisplannen in de war zouden hebben gestuurd. Elke verre reis was altijd “echt de allerlaatste”, maar koud terug in haar flat aan de Waal, begon het mijmeren over de volgende bestemming. Ik heb het reisvirus niet van een vreemde.

Ik ga me maar eens meer richten op het hier en nu. En misschien de lol zoeken in de dagelijkse dingen, zoals Ashley in Patagonië dat zo fantastisch kan. Die 50 mails per dag negeren. Mijn schouders ophalen bij ziekmelding nr. 18. De terreur van Whatsapp verminderen door zelf niet meer meteen te reageren. Er is een mooi Duits woord voor. DELLE; Durch Einfach Liegen Lassen Erledigen. Eigenlijk alles wat in het kwadrant Niet-Urgent en Niet-Belangrijk zit.

En vooral lekker en gezond eten. Mooie wijnen drinken. Vaker naar mijn cluppie toe, zeker nu ze ook weer eens van die Witte reus kunnen winnen (0-4!). Bootje varen met vriendje Gerard. Tennissen met vriendje Gaico. Veel golfen met iedereen. En elke reisprogramma terugkijken!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.