Storm in een glas water

Het is misschien niet te vergelijken met een orkaan-seizoen in Amerika, maar we raken in Nederland van de ene storm in de andere verzeild. Van alles wat: een dickpic storm, een artiesten-storm en ook nog echte windstormen met de verraderlijke namen als Corrie, Eunice en misschien nog Dudley.

Ik ben natuurlijk een beetje laat om over het fenomeen dickpic te beginnen. Het is een beetje de moderne versie van de potloodventer. Er liep er vroeger eentje op de Goffert rond, toen wij daar opgroeiden. De eerste keer was het heel hard schrikken en wegfietsen. Maar na een paar keer, als hij weer uit de rododendrons tevoorschijn sprong, fietste ik gewoon door en zei vrolijk ‘hoi!’. Want laten we eerlijk zijn, de broekpaling is niet het charmantste stukje vlees aan een man. Afhankelijk van de variant die je bezit, is het meestal een slordig kaneelstokje van te ruim vel en stekelige haarsprieten.

Natuurlijk kan hij soms ineens transformeren naar een stramme kabouter, maar het blijft geen fotogeniek bezit om mee te pronken. Ik heb allerlei theorieën voorbij zien komen waarom het fenomeen dickpic bestaat, maar voor mij bleven er maar twee opties over: 1- je bent al heel lang ziek in je hoofd óf 2- je vindt jezelf fantastisch en bent te weinig gecorrigeerd in je leven. In beide gevallen heb je dringend hulp nodig. Want het bestaat niet dat het ooit één keer geleid heeft tot succes.

In de categorie dickpic-storm kunnen we ook prins Andrew een ereplaats geven. Want hij voldoet aan beide opties: ziek in zijn hoofd en teveel met een zilveren lepel grootgebracht. Kijk maar naar een serie als The Crown over het Engelse koningshuis en je weet genoeg; iedereen is kierewiet en leeft in een totale schijnwereld. Die stokoude Engelse bitch heeft nu € 12 miljoen afgetikt om de rechtszaak van haar zedendelinquente zoon af te kopen. Eigen schuld, dikke bult. Is de prijs van een mislukte opvoeding en deelname aan een bedorven en achterhaald instituut. Net als in Nederland. Afschaffen die poppenkast: nutteloos, kostbaar, gênant, ondemocratisch, Middeleeuws.

Deze week waren er twee snoeiharde rapporten die het falen van onze politieke leiders bloot stelden. De oorlogsmisdaden van Nederland in Indonesië waren natuurlijk al lang bekend. Maar uit het rapport blijkt nu dat het met medeweten van de toenmalige regering Drees gebeurde, die het achteraf keurig in de doofpot stopte. Alle tegenstanders in het leger en politiek van toen kregen keurig een functie elders, à la Omtzigt. 70 jaar later vechten we tegen de onzichtbare vijand Covid en hebben wij ons laten leiden door onkunde en onbekendheid. Maar ook nu gold dat er geen ruimte was voor kritische vragen of de werkelijk wil om er anders naar te kijken. Tunnelvisie in Optima Forma.   

Maar we zijn er niet echt in geïnteresseerd. Wij willen weten wat een patjepee Rapper en een zingende lange Draak uitvreten. De Pauper Kabouter (geniaal woord van Peter Pannekoek) test de deursluiting van zijn pooiersbak op zijn vrouw. Niet de eerste keer dat ze klappen krijgt. Ben altijd verbijsterd dat het zich telkens herhaalt. Ik heb mijn dames nog nooit 1 tikkie uitgedeeld, maar dat lijkt me best normaal, toch? Ik hoop dat die Jamie hem gruwelijk aanpakt en de uiterlijke schijn eindelijk van zich af schudt. Ze is niet mijn type, maar er loopt vast iets beters rond dan die Pauper Kabouter.

En die Glennis Grace heet eigenlijk Glenda Batta. Past beter bij haar, want er zit weinig ‘grace’ aan. Haar verwende puberzoontje loopt paffend door de Jumbo en wenst daar niet op aangesproken te worden. Hij gaat boos naar huis om te klagen bij Mama. Je zou zeggen een storm in een glas water en een corrigerende tik voor het knulletje. Maar Mama Batta verzamelt een groep matties om in de Jumbo te gaan matten. Hoe ver ben je dan als moeder gezakt? En de grootste grap: ze wilde na drie dagen liever via de artiesten-uitgang het politie-bureau verlaten. Ik pieste bijna in mijn Tena for Men van het lachen!

Daarna zette Nederland zich schrap voor een paar windvlaagjes. Dakpannetjes eraf, aanhangertjes om. Klein bier eigenlijk. Maar genoeg om Indonesië, Marc, Andrew, Pauper Kabouter en Mama Batta te verdringen. Godzijdank.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.