Het verval

De ongemakkelijke waarheid. En ik doel niet op het magere, flauwe optreden van Markje Rutten tijdens het Correspondentendiner afgelopen week. Oerchagrijn en azijnpisser Maarten van Rossum is lolliger. Ik was verbaasd over alle positieve reacties na afloop. Alsof ik naar een andere zender had gekeken. Tenenkrommend, zoals Seth Gaaikema in zijn beste (.) jaren.

An inconvenient truth, zoals Al Gore zou zeggen, gaat over iets anders. Over lichamelijk verval. Erger nog, mijn lichamelijk verval….En ik vrees dat het niet meer keert. ‘n Doodlopende één-richtingsweg. Figuurlijk dan, want ik denk dat ik nog wel een jaartje of 20 bezig ben met verder aftakelen. Treurig vooruitzicht voor een eeuwige optimist. Glas dus toch halfleeg. Wat een paar jaar geleden begon met een -0,5 hulpdingetje is uit aan het groeien naar een encyclopedie aan gebreken. Je ziet het nog niet aan de buitenkant. Toch? OK, ik sta schever dan de toren van Pisa, struikel als een kasteelheer over mijn eigen wallen en al het overgewicht is zich symmetrisch rond mijn 1-pack aan het ophopen. Maar het echte composteren vindt binnenin plaats. La Pourriture Noble, de edele rotting, is nuttig om mooie dessertwijn te maken. Niet om je lichaam op peil te houden.

Het echte besef kwam afgelopen zondag in Amsterdam. Na een proefnacht in the Element Hotel en een wandeling over de restanten van de Wallen (ramenverhuur is zooo 2015….) bezochten we Body Worlds. Dat is een fascinerende anatomische tentoonstelling. Je maakt als het ware een reis door geprepareerde menselijke lichamen. Elk levend wezen is natuurlijk een unieke creatie, maar de manier waarop wij zijn afgewerkt is werkelijk briljant. Probeer thuis maar eens 7 meter worst in een warme kruik te proppen. Of een liter tomatensap door een rietje in je gehaktbal te blazen. Succes, ik zie de foto’s graag tegemoet….
Body Worlds is een Experience van uitersten. Fascinerend om te zien hoe psychologische vitamines meteen invloed hebben op je lichamelijke gesteldheid. Met stip op 1> Autonomie: Kunnen doen wat je wilt! Onze hersenen blijken veel behoefte te hebben aan regelmatige inspanning. Wat zegt dat over die Toyboy van Patricia Paay? Ook kristalhelder was in beeld hoe ons lichaam aftakelt. De ziektes, botontkalking, obesitas, verkeerde voedingspatronen, Alzheimer, hartinfarcten. Kortom, met steeds lager hangende schouders daalde ik als een zwaarmoedige chimpansee af naar de uitgang. Om buiten diep naar verse lucht te happen.

Ik kan er natuurlijk alles aan gaan doen om het tij te keren. Elke dag sporten, gezond eten, geen alcohol, vier Sudoku puzzels per dag. Dan word je vast een beetje ouder, maar na zondag is de vraag of ik dat wel wil. Of kan, want Zelfdiscipline staat in mijn alfabet niet voor niets ergens achterin. En ik doe ook oerdomme dingen. Vorig week nog smeerde ik een proefmonstertje crème op mijn snoet. Stond al een jaar te lonken naast de ongebruikte aftershave. Ik kon de minuscuul kleine lettertjes zonder bril niet lezen. Toen het intens begon te prikken en Marion te grinniken om mijn brandende vuurrode kop, toch maar even de verpakking bekeken. “Suitable for all hairstyles” stond erop. Bleek het haarwax te zijn. Ik durf pas sinds woensdag weer naar kantoor.

Ik zal nog een paar fysieke ongemakken noemen. Gewoon, om het ijs te breken. Wellicht een feest van herkenning of juist heerlijke opluchting dat jij nog “clean” bent. Ik kan ’s morgens niet meer in mijn boxershort stappen zonder als een skippybal door de kamer te stuiteren…Ik gebruik anti-klont gel om de resterende lokjes goed te draperen op de kalende klets… Ik moet twee keer per jaar door mijn dochter mijn wintervacht laten verwijderen…. Hollandse kost met veel jus betekent een gif-aanval op het glazuur van de toiletpot… Tijdens het 20uur journaal vallen mijn ogen dicht. En mijn mond open. Laat ik maar ophouden, ik word er zelf depri van. Gelukkig bleek de penopauze tot dusver meer woelige wip dan droge dip te zijn.

Heel soms heb ik nog de neiging om mijn buik in te houden als ik op een Spaans strand loop. Maar de enige die naar mij kijkt is een manke, halfblinde zeemeeuw. Hij loert naar de Magnum in mijn hand en taxeert mijn traagheid. Hij maakt steeds meer kans….

verval

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *