Rayan

Het spookt al een paar dagen door mijn hoofd. Die aandacht voor dat Marokkaanse peutertje Rayan van 5 in een diepe put. Misschien is hij al gered, misschien heeft het te lang geduurd. Natuurlijk is het een persoonlijk drama voor zijn ouders, zijn familie, het hele dorp Bab Berred. Maar zelfs het NOS nieuws besteedt er in elk bulletin aandacht aan. Why?

Er zijn in Nederland duizenden kinderen die zeker nu in Corona-tijd (maar ook daarvoor al) niet de hulp krijgen die dringend nodig is. Jeugdzorg naar de kloten geholpen, extreme wachttijden bij hulpinstanties, kostengeneuk van ziektekostenverzekeraars. Onze jeugd heeft misschien wel het zwaarst geleden onder deze crisis. Konden niks, mochten niks, kwamen nergens. Lekkere klotentijd om op te groeien. Ik heb vorige week een VrijMiBo gedronken met Anne-Roos in de Foodhallen in Arnhem (aanrader!) en zag alleen maar hysterische blije jongelui om me heen.

Het zal je kind maar zijn: met een manische depressie, met Boulimia of Anorexia, met een zelfdodingswens. En hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt; als ouders in Nederland ben je aan de Goden en het Geluk overgeleverd. Zelden komt de juiste hulp of therapie normaal en op tijd op gang. Wachttijden, tegenstrijdige regels, in bureaucratie verzuipende organisaties zorgen voor onmacht en frustratie. Vraag maar eens om je heen, je hoort de schrijnendste verhalen. Elke week neemt een jongere in Nederland afscheid van het leven. Soms niet te vermijden, maar altijd een drama. Zeker als het voorkomen had kunnen worden met tijdige professionele hulp.

Maar naast deze Nederlandse misstand, laten we overal in de wereld steken vallen als het om kinderen gaat. We kunnen natuurlijk niet alles oplossen, maar die kinderen in Turkije die vorige week doodgevroren zijn omdat Griekenland een push-back actie uitvoert in naam van de EU? De meesten van jullie zullen het niet hebben meegekregen, toch? Of die kinderen van Nederlandse IS-vrouwen in erbarmelijke leefomstandigheden in Syrië. Moeten die gestraft worden om de domme acties van hun moeders?

Maar oh oh, wat zijn we druk met Rayan. Het pijnlijke is dat het altijd en overal gebeurt, zo’n bizar pechgeval. Want je kunt niet alle putten in de wereld afdekken, niet alle vijvers leegpompen, niet alle opritten met hekken beveiligen. Als je pech hebt, overkomt het je. Altijd mijn grootste nachtmerrie geweest, maar ik heb nooit alle risico’s uitgebannen. Want dat kan namelijk niet. Dat heet schijnveiligheid. Maar er zijn ook veel situaties die we wel kunnen beïnvloeden, zoals een betere jeugdzorg.

Gisteren protesteerden studenten weer heerlijk ouwerwets op het Museumplein over hun studieschulden door het leenstelsel. Fantastisch dat dat weer kan. Grappige spandoeken, uitgelaten sfeer, hilarische interviews met geniale quotes. “Rutte, ik stuur wel een tikkie.” “Het geld groeit me niet op de rug.” “Wel geld voor Corona, geen geld voor diploma.” (vast geen student Nederlandse literatuur…). In een interview zei een student dat hij straks geen woning kan kopen, omdat hij €74.000,= studieschuld heeft. Ik rekende even snel uit dat ie dan per maand +/- € 1.000,= geleend heeft. Ik denk eerlijk gezegd dat het goed is dat de kroegen een tijdje dicht zijn geweest, anders had hij al op een ton gezeten…

En nu moeten we die generatie gaan empoweren (mooie Linkedin term) om op termijn ons land te gaan runnen. Het kan niet anders dan dat ze dat beter doen dan de babyboomers. Want wij komen er toch een tikkie te laat achter, dat we de echte problemen een beetje voor ons uit hebben geschoven. Liever diesel rijden want dat is goedkoper als je veel rijdt. Roken is gezellig. Leegpompen die gasvelden. Marktwerking in de zorg. Toeslagfraude opsporen. Rijke grote bedrijven matsen met belastingregels. Tata Steel laten vervuilen. Best een treurig lijstje.

Dus als de jeugd de toekomst heeft, moeten we dan er niet iets meer aan doen om ze ook daadwerkelijk een kans te geven? Zodat ze een huis kunnen kopen, zonder dat studieschuld dat onmogelijk maakt. En overal hun elektrische bolide (die ze met 5 man delen) kunnen inpluggen? Zal ik mijn uitlaatgassen (zowel van de auto als de persoonlijke) opvangen om die gasvelden in Groningen weer op te vullen? Heb ik in ieder geval nog een steentje bijgedragen…

Ik krijg op de valreep door dat Rayan het niet heeft overleefd. Toch treurig nieuws.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.