CUMPLEAÑOS

Raar woord, als je er naar kijkt. Het is Spaans voor verjaardag, maar de letterlijke vertaling doet iets meer zeer als je ouder wordt: cumple=voldoet aan, años=jaren. Je krijgt eigenlijk een psychologische tik op de kin dat er weer een jaar bij is gekomen, in plaats van luchtig en naïef blij te zijn met een fris nieuw jaar.

Een weekje geleden heb ik met Marion, dochters, vriendje Robert en ons vriendclubje uit Torremolinos luidruchtig en vrolijk mijn laatste stuiptrekking in de Roaring Fifties gevierd. Op zijn Spaans, met veel drank en lekkere tapas. Ik heb de wedstrijdjes Tequila shots glansrijk gewonnen, hoewel dochter Marloes zich al manifesteert als een waardige opvolger en binnenkort mijn hegemonie gaat doorbreken. Trots op haar. Wel jammer dat de aluminium deur van de buitentoilet bij mijn 4e toiletbezoek nog steeds naar buiten opende en nauwelijks bestand bleek tegen mijn Toro-aanval; met het hoofd vooruit vol in de aanval…

Ondanks een weer mislukte terugvlucht op dinsdag (in plaats van Eindhoven landden we in Köln-Bonn…) en een extreem drukke cater-week was er genoeg tijd om te mijmeren. Ook omdat ik geen behoefte had mee te gaan in de massahysterie rondom The Voice. Ik ben namelijk niet echt verbaasd. Want het is een giftige cocktail, al die talentenjachtpartijen. Hysterische ouders die hun prinsjes/prinsesjes extreem pushen, ook al hebben ze keeltjes van ribbelkarton i.p.v. goud. Aanstellerige coaches die hun tanende carrière nieuw leven willen inblazen. Een TV-format dat helemaal niet bedoeld is om talent te scouten, maar om geld te verdienen. En een producer die al jaren over lijken gaat om zijn familie-imperium als een moderne Raspoetin te runnen.

Dus heb ik in de vrije momentjes gemijmerd over al mijn verjaardagen. In ieder geval vanaf een jaar of 15, want van daarvoor heb ik nauwelijks actieve herinneringen. In mijn late tienerjaren was het recept meestal hetzelfde: kadootjes met de familie ’s morgens, ’s avonds met de vrienden naar café duCommerce, daarna naar nachtbar l’Ambassadeur, shoarmaatje bij Fean Grill en een blowtje bij Buggy. Zwalkend met de fiets naar huis en een briefje op de slaapkamerdeur: MET RUST LATEN!

Mijn twenties-verjaardagen waren zeer wisselend. Mijn 21e verjaardag is één groot zwart gat, verder Hotelschoolavonden met drank-bacchanalen, twee verjaardagen in de zomerse hitte van Australië en horeca-avonden in Nijmegen. Mijn 30e verjaardag was weer een legendarische. In een stampvol café de Blonde Pater van mijn veel te vroeg overleden vriend Louis Claus vroeg ik onverwacht Angelique ten huwelijk, die in alle consternatie vergat ja te zeggen. Twee jaar later kwam op 6 januari Anne-Roos ter wereld. Het bleek een strategische meesterzet; haar verjaardag werd leading en ik mocht er voortaan op meeliften.

Zo hebben we tot dik in de 21e eeuw onze verjaardagen gecombineerd in het tussenliggende weekend met een druk bezochte zondag-matinee in Duitsland. Die dan meestal werd afgesloten met een makkelijk buffetje of een Vette Bekken Hap met een paar grote zakken Pommes van onze overbuur Peters Schnellrestaurant. Maar in de tweede helft van mijn Forties zaten we vaker in Spanje om de verjaardag van peettante Ria te vieren en dan aansluitend een paar daagjes te skiën.

Mijn 50e verjaardag viel samen met Anne-Roos 18e en dus gaven we een groot gezamenlijk feestje voor 150 man. Een memorabele avond, met een hilarisch optreden van Schele Daan (het alter ego van mijn ex-compagnon Erik Langedijk) en Berend als rising star DJ. De jaren daarna stonden vooral in het teken van wegduik-gedrag; niet thuis-niet bereikbaar. En nu blijft er een prangende vraag als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen: wat ga ik doen op mijn 60e? Wordt het groot of klein? Wordt het hier of in het buitenland? Wordt het een feestje of een mooie trip met M-AR-M?

Misschien combineren we het tegen die tijd wel met een Auf Wienerschnitzel Fest als afscheid van ons Duitse periode. Na deze twee moeizame Corona-jaren durf ik nauwelijks nog voorspellingen te doen die verder gaan dan het volgende kwartaal. Dat kan ook wel een blessing in disguise zijn: niet meer zo ver vooruit kijken. Meer leven op de korte termijn; Praede Diem. Ik ben met die denkmethodiek nog lang geen 60, maar nog ruim in de 50. Loopt het toch goed af, deze week.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.