Slecht Zicht

Het was een schot in de roos, mijn column vorige week. Ik kreeg veel reacties van medestanders die het ook irritant vonden, dat geblaat op Linkedin. Ik heb nog een paar woorden bij geleerd in een meeting deze week: kalibratiemeeting (even onderling overleggen) en impact-mapping (wat is het gevolg). Don’t break me the mouth open!

Maar even terug naar de actualiteit: gisteren ben ik 59 jaar geworden en bedolven onder veel gelukwensen. Het is bon ton om iedereen dan ook individueel te bedanken, maar dan is voor mij de lol van het feestje er al af. Bij deze dus: allemaal bedankt voor jullie meelevende en opbeurende harten onder de riem. Ik had nog geen idee dat ik op ramkoers naar de 60 lag……. Nu wel. En het is me ook duidelijk geworden dat jullie dan een big party verwachten….

Om allerlei plichtplegingen in NL te ontlopen, wilde ik vrijdagmorgen heel snel en vroeg met mijn dochters naar Malaga vertrekken. Jullie gunnen mij dat wel, een paar dagen 16-20 graden, visjes eten op het strand, slenteren door de stad, borrelen in een rooftopbar boven de zee. Maar hoe goed je ook bent om alles naar je hand te zetten, er zijn een paar natuurwetten die zich niet laten manipuleren. Meestal vertalen die zich naar code geel, oranje of rood. Maar soms zijn ze zo onzichtbaar dat er alleen grijs aan te pas komt. Dan is er sprake van dichte mist.

Onderweg naar het vliegveld, waren we er al niet gerust op. Brabant lag onder een wattendeken en Eindhoven Airport ligt dan nog in een extra lullig kommetje, waar zelf sigarettenrook niet uit kan ontsnappen. In de vertrekhal werd alles meteen duidelijk: er was nog geen vlucht erin of eruit gegaan. En niet voor de eerste keer, want gemiddeld 3-4 dagen per jaar ligt de vlieghandel stil in Eindhoven. Hoe vaak we al niet uitgeweken zijn naar een ander vliegveld de afgelopen jaren, is niet meer op twee handen te tellen.

Je zou ook zeggen dat je dan je noodplannetjes wel klaar hebt liggen, zeker als de dag ervoor ook al tot een puinhoop had geleid. Maar helaas pindakaas; 8 managementlagen Logistieke Planning lukt het niet om snel en efficiënt de boel om te gooien. Wij zagen om 11.00 uur al op de Flight Radar App dat ons toestel uit Malaga aan het uitwijken was naar Weeze. Eenmaal daar geland was het wachten op het bericht dat wij met bussen ook die kant op moesten. Dat gebeurde pas om 13.00 uur en om 14.00 uur vertrokken we in de touringcar met een chagrijnige, dikke, lompe chauffeur uit Eindhoven.

In Weeze , het was ondertussen 16.00 uur, bleken de controlediensten niet opgeschaald te zijn en werkt die beroemde Deutsche Gründlichkeit langsam en schrecklich irritierend. We stonden anderhalf uur in de wachtrij voor de paspoort- en bagagecheck, terwijl er nog maar 3 vluchten waren. Daarna werden we ineens als opgejaagd vee naar de vliegbus gedouwd, waarbij elke associatie met vergelijkbare situaties uit het Duitse verleden louter op toeval berustten. Die haast was op zich wel logisch, want ook in Weeze begonnen grijze watten het zicht te ontnemen.

Uiteindelijk landden we na een turbulente vlucht om 21.00 uur in Malaga, 7,5 uur later dan gepland. Eind goed, al goed. Zonde van de dag, maar geen ramp. Met een Ipad vol nieuwe Netflix-series, een opgeladen Powerbank en twee gebekte dochters kom je de tijd wel door. Er knaagde wel iets anders. 10 dagen ervoor had ik door mist in Malaga en een motorstorinkje in de Ryanair-bus ook al dik 6 uur vertraging gehad. Zou Rob Jetten, onze nieuwe klimaatminister, zich nu al laten gelden door korte vluchtjes te saboteren? Ik heb in 12 maanden ongeveer 40 keer kort gevlogen en ben daarmee natuurlijk een natuurramp. Ik ben een veelvlieger. Shame on me!

Of zou het symbolisch zijn? Mijn gezichtsvermogen wordt ook steeds mistiger op korte afstand. Vooral ’s ochtends lijken de meeste letters op kleine hiërogliefen. Maar ik wil mijn 5e decennium eindigen op maximaal +2 sterkte. Kijken we vanaf de 60 wel weer verder. Wie dan leeft, wie dan zorgt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.