Busje komt zo

Sorry, ik ben een beetje laat. Lag nog zo lekker, na een week van vroeg opstaan en weer in het gareel lopen. Ik krijg vaker als voorheen last van overgangsverschijnselen. En dan niet de vrouwelijke variant, maar het contrast tussen het Spaanse Dolce Vita en Noord-Europese zakelijkheid.

Een passend voorbeeld daarvan is Heinrich, onze Duitse weegschaal. Zonder vooraankondiging of nuance toonde hij woensdagmorgen zijn gevoelloze kant. Ik heb meteen een corrigerend gesprekje met hem gevoerd, maar het was te laat. Emotioneel was ik diep geraakt door zijn onomfloerste methodiek om 10 dagen genieten te reduceren tot wangedrag. Ik heb Heinrich uitgelegd dat zijn Spaanse collega Juan dat een stuk subtieler aanpakt. Die gaat soepeltjes, aan de onderkant van de bandbreedte, tussen twee streepjes staan. Terwijl Heinrich genau und punktlich tot achter de komma digitaal rapporteert. Een letterlijke vorm van gewichtig doen. Der Arschloch. Toen Marion wakker werd en vroeg of het nodig was om 06.15 uur al te lopen vloeken op de eerste werkdag, heb ik Heinrich in zijn zij getrapt en onder de kast verstopt. Daar moet hij maar eens een maandje over zijn sociale vaardigheden nadenken.

Heinrich maakt ook 1 opmerking die mij aan het denken heeft gezet. Hij had het over : ‘mit Blick auf Realität’ en refereerde natuurlijk aan de positie van die Keulse Hauptcommisar. Vervroegd met pensioen gestuurd, omdat hij de harde feiten onder het Duitse tapijt wilde vegen. Dat is niet alleen een kapitale inschattingsfout, je maakt het er alleen maar erger mee. Ik ben enorm geschrokken, want het past precies in het straatje van de asielzoeker-haters. “Zie je wel? We hebben het toch altijd gezegd?” En dat is wel waar. Losgeslagen, opgefokte, gefrustreerde Noord-Afrikanen hebben een keiharde aanval gedaan op onze tolerantie en begrip. Onacceptabel. En nu wordt elke mannelijke asielzoeker over één kam geschoren. Wedden dat andere gemeentes binnenkort vrijwillige fietsbegeleiders gaat inzetten? Net nu Loon op Zand er al weer mee gestopt is. N.a.v. de Nieuwjaars rellen in Keulen pleit ik, voor de eerste keer, voor een harde aanpak. Om herhaling te voorkomen en dit soort gespuis aan te pakken. Maar let op: het gebeurt op kleine schaal, in Nederland, elke dag. En ja, het zijn meestal Marokkaanse jochies, zonder opvoeding.

Eén zo’n jochie, net in het bezit van zijn rijbewijs, sneed mij donderdagmorgen asociaal af. Op de A-2 bij Culemborg. Op zijn bestelbusje stond met grote letters KTW (Karel Theo Willie?), een kabelbedrijf uit Waalre. Meteen maar even met zijn baas gebeld of hij wist wat voor een randdebiel hij de weg op stuurt. Dat doe ik vaker, even een bedrijf bellen om een debiele chauffeur te naaien. Wel jammer dat je vaak ziet, dat ze gewoon in hetzelfde busje de mobiele telefoon opnemen. Ik ga er dan toch iets achter rijden, hoor dan meestal een idioot die er gewoon schijt aan heeft. Sorry voor al mijn Brabantse volgers, maar ze komen bijna altijd uit jullie provincie. En ze rijden in colonnes, iedere ochtend naar het Noorden om te stucadoren, plinten te leggen, vloeren te egaliseren of systeemplafonds te plaatsen. Dat staat nl. altijd met grote letters op hun busje met teveel PK’s. En ’s middags gaan ze in omgekeerde richting terug, drie van de vier slapend tegen de ramen, de kroketten en berenklauwen net vermorzeld bij de benzinestations op de route.

Het zijn familiebedrijven met illustere namen, zoals Stukadoorsbedrijf A. van der Lee uit Drunen of SRA afbouwers uit Goirle. Dat SRA staat dan voor Sjaak Ronnie Andre; 3 neven die al generaties lang afbouwen. Elke dag over de A-2 naar boven en ’s middags terug naar Maaskantje. Vaak staat onder de naam van hun (familie)bedrijf nog een tenenkrommende slogan. ‘van Lier Zwembaden: wij maken uw natte droom waar’. ‘Hummel schildersbedrijf: één blik is voldoende.’ Je vraagt je af waar zij hun bestaansrecht aan ontleden. Één ding is zeker; niet aan hun rijkwaliteiten. Deze werkbusjes zijn in Nederland het grootste gevaar op de weg. Ze hebben werkelijk over lak aan (mooie slogan voor een schilder uit Roosendaal), rijden bizar hard op de linkerbaan om constant vol in de ankers te klappen. En zo veroorzaken ze 7 van de 10 files.

Maar ik laat ze altijd voor. Ik heb in mijn Duitse auto namelijk hetzelfde gebrek aan humor als Heinrich. De kwal.

busje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *