Los gatos

In de laatste stuiptrekkingen van mijn vakantie wil ik nog een keer mijn hart luchten. Over iets wat me ook hier weer mateloos heeft geïrriteerd. En ondanks al mijn verwoede en soms zelfs agressieve methodes word ik telkens ongenadig en hooghartig in mijn hemd gezet. Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik word helemaal gestoord van het asociale en egocentrische gedrag van katten!

Het speelt al langer, maar deze week loop ik weer rond met moordneigingen. Na het vertrek van mijn Franse bovenburen 1,5 jaar geleden, met in hun kielzog alle 22 katten, hoopte ik op een katloos tijdperk. Geen poep meer in de perken, geen haren meer op de loungeset, geen minimuisjes meer op de deurmat, geen miauwerige aandachttrekkerij buiten waterpistoolbereik. De naaste buren komen alleen in het weekend, de katten van de overburen zoeken al jaren een andere route dan via The Rosamar Death Trail. We kregen leuke jonge nieuwe Spaanse bovenburen met 1 keffertje en twee suffe huiskatten.

Maar die laatste twee zijn steeds meer gaan genieten van het buitenleven en hebben in Corona-tijd alle vrijheid gebruikt om ons perceel volledig te herinrichten met looproutes, flaneerboulevards, buitentoilet en naturistencamping. Bij aanvang van mijn vakantie twee weken geleden heb ik meteen een tegenaanval ingezet, waarbij Operation Dessert Storm tot een padvindersuitje verbleekte. Prikkeldraad, hoge tonensensoren, waterpistolen, klopjachten, buks in gereedheid.

Er is deze week een nieuwe dimensie bijgekomen. Één van de minkukels maakt de godganselijke dag hysterisch jankende babygeluiden. Met mijn gebrekkige kattenkennis ging ik er altijd vanuit dat dit soort neurotische aandachttrekkerij van vrouwenpoezen was. Bedoeld om een argeloos mannetje in de val te lokken. Ik begrijp sinds vandaag dat het katers zijn die dit doen. Hoe zielig ben je dan? Als je dit soort nichterige aanstelleritis nodig hebt om de blits te maken? Je stamt toch van de leeuw af? Ga dan g.v.d. diepbrommend en grommend alle moppies angst aanjagen. Maar krols zijn betekent dus dat je Gordon na doet die klem zit met zijn pielenmuis in een puntenslijper. Get a life!

 In Duitsland hebben wij ook al jaren last van deze smiechterige tuinsluipers. We hebben ze niet uitgenodigd, maar dat kan ze geen snars schelen. Met de arrogantie van Nina Brink (kennen jullie haar nog?) paraderen ze door onze perken, hengelen ze naar onze goudvissen, draaien ze drollen in de kruidentuin. Als het een hond zou zijn, kwam er een baas achteraan die zich diep buigend zou verontschuldigen voor het wangedrag van zijn huisdier. Hebben jullie wel eens een kattenbaas (m/v/o) dat zien doen? I rest my case.

Ik wil een nieuwe dierenwet en ga dat aan de Partij voor de Dieren voorleggen: Gelijkstelling voor honden en katten. M.a.w. elke baas loopt continu overal achter zijn kat aan met een plastic zakje, een plastic handschoen en ruimt meteen zonder morren de bruine vinger op die zijn prins of prinses heeft uitgekakt. En neemt dat gevulde plastic zakje mee naar zijn eigen tuin om het daar naast de muntplant en bieslook te draperen. En dat krolse gejank wordt, net als het blaffen van honden, na 22.00 uur strafbaar gesteld. Opsporen, vangen en op Rottumerplaat dumpen als straf.

Heel soms tref je een leuke kat. Zoals Jimmy, de ( R.I.P.) kat van onze vriendjes Gaico en Petra. Gezellige dikke lobbes, altijd lief voor de baas, 15 uur per dag vanaf de poef de wereld bekijkend zonder aandachttrekkerij. Maar ik weet zeker dat Jimmy een gereïncarneerde Cocker Spaniel was met een BMI van 32. Het was helemaal geen kat, maar gewoon een hond in een verkeerd lichaam.

Misschien is mijn aversie tegen katten ook wel een voortvloeisel uit de bijnaam van de inwoners van Madrid; los Gatos! Omdat het nachtleven daar nooit stopt. Geen idee of dat nog klopt, want de laatste keer dat ik in Madrid ben geweest was in 1982. En dat houden we voorlopig nog maar even zo. Want ik blijf een hekel houden aan dat lokale clubje, met dat foeilelijke witte Wibra-ondergoed als clubtenu.

Mijn vorige Franse bovenbuurman is na mijn kort deurbezoekje binnen 6 maanden terugverhuisd naar Frankrijk. Misschien los ik het deze keer ook eerst ‘pratend’ op. Moet ik wel even de buks thuis laten…..

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *