Fekansie

Het lijkt wel een maand geleden dat ik geschreven heb. Deed me goed, die Columnisten-ATV vorige week. Het was de eerste dagen van onze vakantie ook bijna onmogelijk om een rustmomentje te vinden, met 4 kids onder de 10 jaar in the house. Maar wat hebben we genoten van de levendigheid en wat kunnen we ons nu al verheugen op volgend jaar!

Ik ben verbaasd hoe snel Marion haar sabbatical hier oppakt. Het duurde een week voordat alle dozen en pakketjes die we vanuit NL in de auto hadden meegenomen, uitgepakt waren en hun plaats hadden gevonden. In Duitsland duurt dat meestal 13 minuten.. Het is voor haar het juiste moment om na de zware klus de afgelopen 18 maanden te gaan afbouwen. En er is geen beter relaxoord dan ons eigen Rosamar, ondanks de Open Huis Policy die we al jaren hanteren.

Ik breng mijn dagen door met een potje tennissen met Gerard, beetje metselen en klungelen rundum Hause. De eerste dagen nog met een schuin oog op de mail, maar als surrogaat peetoom vooral bezig om 4 spontane kids te entertainen. Kan ik vast een beetje wennen als er ooit kleinkinderen komen..  Ik ben wel iets minder van de lasten. Naar bed brengen, eten geduldig erin proppen, correctiegesprekjes voeren, overdreven huilbuien incasseren is allemaal niet mijn ding.

Maar de ‘walrus-vlinderslag’ (blote billen) voordoen, met twee gegrilde garnalen uitleggen hoe kleine garnaaltjes worden gemaakt, een waterfiets huren in Sant Feliu, een jeu de boules parcours rondom het hele huis (inclusief zwembad) maken; dan komt mijn eigen kinderlijkheid in volle glorie tot zijn recht. Ik ga alleen voor de lusten!

Overal zie ik vakantie-inhaalacties. Van vrienden die er alles aan doen om Corona achter zich te laten en weer met de kids op reis te gaan. Huisje huren, campertje regelen, sleurhut aanhaken. Het is nog niet naar Azië of Zuid-Amerika, maar het is een begin. Zeker als je deze zomer in Nederland niet echt verwend wordt met lekker zomers weer. Maar als je er eenmaal aan de autoreis begonnen bent, blijkt het meestal mee te vallen en kom je met de auto zonder één controle gewoon in Spanje aan. Gas op de lolly en gaan!!

Onze tweede week staat vooral in het teken van mijn grote hobby: laven. De mooiste lunchtenten uitzoeken met de lekkerste menu’s, bijpassende Spaanse topwijnen erbij kiezen tegen betaalbare prijzen en ’s avonds thuis afsluiten met een paar heerlijke Gin Tonics.  De aanwezigheid van Papi 2 (onze amigo Chris) en de nabijheid van Gerard en Lenny maakt dat allemaal buitengewoon prettig. Het is wel een vervijfvoudiging van mijn wekelijkse drankinname, maar ja, het is vakantie hè?

In deze periode van komkommernieuws is het een meevaller dat we soms blij kunnen zijn met de medaillespiegel van de Olympische Spelen. Ook ik was één van die azijnzeikers die na de eerste dagen vernietigend uithaalde naar Positivo Pieter van de Hoogenband over zijn voorspelling. Maar ondertussen heeft hij zijn gelijk gehaald en hebben we vooral onverwachte edelmetalen plakken gehaald bij andere sporten dan zwemmen, zwemmen of zwemmen. Met een hele diepe buiging voor Sifan Hassan. Laten we trots op haar zijn. Want ik ken weinig mensen die zoveel hebben overwonnen en zoveel doorzettingsvermogen hebben als zij. Wat een uniek mens met ultieme focus.

En dan het grote hete hangijzer, dé cliffhanger van deze week: “Hoe heeft Frank het vertrek van Messi overleefd? Ademt hij nog, is hij boos, verdrietig, radeloos, in zak en as?”. Eerlijk is eerlijk, ik zag het niet aankomen, zeker niet na alle positieve berichten van de laatste tijd. Maar het feit is dat FC Barcelona door financieel wanbeleid aan de grond zit. Een verlies van € 450 miljoen in het laatste voetbaljaar. Spelerssalarissen die helemaal door het dak zijn gegaan. En dan komt het moment dat je soms drastische maatregelen moet nemen.

En dan moet je soms ook de beste speler aller tijden laten gaan, ook al wil hij 70% van zijn salaris inleveren. Het doet pijn, maar het kan nu niet anders. Ik kan namens velen die mee zijn geweest om Messi te zien spelen, alleen maar dankbaar zeggen; Gràcies per tot! Ets el millor! Fins a sempre!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *