Geen (ge)zicht

Soms lijkt onze wereld een mislukt experiment in het heelal. Als er al ergens een andere vorm van leven is, laat ze dan in godsnaam iets geleerd hebben van onze fouten bij hun bezoekjes aan Planet Earth. Want vooral ons zogenaamde IQ is destructiever dan de oerknal waarmee het allemaal begon.

Je kunt het klein of groot maken; we maken overal een potje van. Voor 3 modale jaarsalarissen wordt een advocaat of een misdaadjournalist door een soortgenoot afgeknald. We verneuken het klimaat, waardoor extreme weersomstandigheden een land als Canada laten verzengen door de hitte of een provincie in Nederland volledig onder water zet. Dan heb je ook nog wappies als Willem Engel die in twijfel trekken of zo’n overstroming wel echt gebeurt. En we zijn niet in staat om virusbedreigingen gezamenlijk op te lossen. Maar we kiezen ook leiders die niet verder vooruit denken dan de gemiddelde cavia die een joint rookt. En net lees ik dat er stelende ramptoeristen in Limburg rondlopen. I rest my case…   

Mijn primaire reactie op dit soort momenten is altijd om mezelf terug te trekken in mijn eigen kleine bubbel. Druk maken om familie, vrienden, bedrijf en de kleine dagelijkse triviale dingetjes. Ik lees nog wel 4 kranten per dag, maar het negatieve nieuws glijdt van me af als teflon. Het blijft niet plakken. Terwijl de wereld in brand staat, Afghanistan toch weer door de Taliban wordt veroverd, er elke dag 12.000 mensen sterven aan de hongerdood, er ruim 4000 voetbalvelden per dag worden gekapt in de Amazone, kijk ik gefascineerd naar 12 dappere goudvissen in mijn troebele tuinvijver. Ik hang het boze anti-reiger oog weer recht om de schatjes te beschermen tegen een vileine aanval.

Het was deze week dan ook een ogen-week. We waren maandag nog niet vers geland op Weeze, of we mochten al door naar de oogarts van het ziekenhuis. Tijdens Marion’s periodieke controle waren er irritante plekjes op haar hoornvlies geconstateerd die niet tot de standaard uitrusting horen… Snel doorverwijzen heeft al een paar keer erger voorkomen, maar ook elke keer geleid tot medisch ingrijpen. Het oordeel van Dr. Wong was duidelijk: donderdag komen en meteen eruit halen. In je oog… Op je hoornvlies… Het is altijd Marion’s grootste nachtmerrie geweest; snijden in je oog…

Om de spanning te verminderen mocht er de avond ervoor begonnen worden met Oxazepam en dat is voor herhaling vatbaar. Mellow Yellow stapte Marion donderdagmorgen in de auto bij haar chauffeur. De ingreep was in een oogwenk gepiept en succesvol. Maar de drie hechtingen in haar hoornvlies waren een onverwachte tegenvaller, die de aankomende weken nog voor veel irritaties gaan zorgen. Met een Grace Kelly zonnebril op, een tot oogdeksel gemuteerd mondkapje en met weinig tekst konden we door naar haar afscheidsreceptie in Vianen. De timing was belabberd, maar na 18 maanden komt voor Marion de hogesnelheidstrein die LCH (Landelijke Consortium Hulpmiddelen) heet op het eindperron aan. Alle hotemoten waren er en onze wijnvoorraad is royaal aangevuld. Het einde van een hectische, maar mooie klus is aanstaande.

Zelf had ik vorig week zaterdag een akkefietje aan mijn linkeroog dat ik angstvallig verborgen hield, om maar niet de focus te verliezen op de urgentie van Marion. Tijdens een potje beton storten had mijn Gambiaanse gabber Ibrahim iets te enthousiast de zak cement open gesneden om in de betonmolen te gooien. De wolk cementstof  bedekte mij helemaal, maar naïef klopte ik het gruis uit mijn bouwkleding, rechtstreeks in mijn oog. Daarna heb ik in een paar dagen meer gejankt dan in alle 58 jaar daarvoor. Precies op tijd, de dag van Marion’s ingreep, zag ik door de tranen de stoplichten weer. Nou maar afwachten wat de justitionele schade is…

Onze micro-wereld bestond dus uit oogperikelen. Er zijn talloze spreekwoorden te bedenken die er betrekking hebben: met lede ogen de noodzaak aanzien, Marion keek groen en geel uit haar ogen na de ingreep, iemand zand (of cement) in de ogen strooien. Maar de week eindigde fantastisch: Marion kijkt weer recht uit haar doppen. En ik heb vrijdag, samen met oud-hotello maatje Marc, het business-golftoernooi gewonnen. BAM! Die zag je niet aankomen hè? Wij ook niet haha. Als je maar iets voor ogen houdt. Focus!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *