Fucking Nazi

Grappig, die vele reacties op mijn Rosamar-klusverhaaltje vorige week. Schijnbaar was het gelukt om mijn positieve Spaanse gevoel op jullie over te brengen.

Het was op dezelfde zondag dat wij kansloos en troosteloos werden uitgeschakeld door een matig en stug Tsjechisch elftal. Ik blijf het onverklaarbaar vinden: je krijgt als profvoetballer een paar keer in je carrière de kans om je naam voor de eeuwigheid in de boeken te laten gaan. En dan begin je een beslissende wedstrijd als een natte dweil. Als een uitgebluste straatprostituee. Je loopt vanaf de eerste minuut over het veld alsof je 15 dagen zonder water door de Sahara hebt gestruind.

Ik was totaal verbijsterd over de analyse van Frank de Boer na afloop: “we zaten goed in de wedstrijd, we domineerden, we gaven weinig weg, het zat op beslissende momenten tegen.” September vorig jaar heb ik hier op Facebook de benoeming van Frank de Boer als bondscoach afgekraakt. En hij heeft er echt alles aan gedaan om dat waar te maken. 3-5-2… Depay laten staan met gemiddeld 25 keer balverlies per wedstrijd. Mahlen eruit, Promes erin. Chapeau Frank! Het zal lastig worden om weer aan de bak te komen, maar misschien kan je broer iets ritselen als ambassadeur voor Qatar in de woestijn. Want ook daar zullen we niet bij zijn….

Ik kreeg vrij snel de vraag of ik dan voor Duitsland zou zijn. Never in a million years! Ik woon heerlijk in Duitsland, maar bij de namen van Toni Kroos, Thomas Müller en Mats Hummels krijg ik een hevig jeukende rode vlek in de nek. Voeg daarbij een bondscoach die in stresssituaties neurotisch aan zijn edele delen kratst en dan eraan gaat zitten ruiken…. We hebben nog steeds een trauma van 1974.

En sommige Medelanders kunnen ook de 2e wereldoorlog niet vergeten. Afgelopen week sliepen Marion en ik een nachtje bij van der Valk in Utrecht. Allebei hadden we twee lange dagen voor de boeg en geen zin om dan, met al het terugkerende fileleed, naar die Heimat te rijden. In de propvolle parkeergarage onder het hotel stonden veel auto’s slecht geparkeerd, waardoor Marion onvermijdelijk scheef kwam te staan. De volgende ochtend troffen we dit briefje aan op de voorruit:

Je gelooft eerst niet wat je leest. Tuurlijk kan je pissig zijn als je aanneemt dat de ander niet kan parkeren. Doe ik elke dag 5 keer. Maar onze Duitse kentekens veroorzaken dus kortsluiting bij iemand. Ik ben dan razend nieuwsgierig bij wie? Ik denk niet dat er nog 85-plussers ’s avonds in een Utrègse parkeergarage parkeren. Dus het is zeker iemand die WO2 niet heeft meegemaakt. Is het de gefrustreerde accountmanager van Second Luck (een bedrijf in gerecyclede condooms) die net de dagcursus ‘Hoe word ik serieus genomen door een klant?’ gevolgd heeft en op weg is naar zijn single-flat in Zoetermeer? Of is het de eigenaresse van een vieze, aftandse Renault Twingo die jaloers keek naar de superstrakke, schone bolide van Marion? Maar hoe verzin je dan nog ‘fucking nazi’?….

In de week van Keti Koti (Surinaamse herdenking van de afschaffing van slavernij) legt dit briefje onder de voorruit nog iets anders bloot. Iets ongemakkelijks, wat vaak moeilijk te bevatten blijft. Iets wat we het liefste niet willen weten of erkennen. Maar dat er vaak is, soms latent en onzichtbaar: discriminatie. Van Buitenlanders. Vluchtelingen. Anders denkenden. Anders geaarden. Anders gekleurden. En daar plaats ik meteen een disclaimer bij: Hoezo anders? Vanuit wiens perspectief?

Afgelopen week kwam veelvuldig de tweedeling in ons land voorbij als het gaat over ons koloniaal verleden. Moeten wij met terugwerkende kracht onze excuses aanbieden? Moeten we ons schamen voor rijkdom vergaard ten koste van anderen? Moeten we het zien in de context van de wereld in die tijd? En zo ja, moeten we daar dan niet (juist nu) afstand van nemen?  Het is hetzelfde dilemma als de zwarte Pieten discussie (OMG, het is pas juli!…). Als iets een ander kwetst of pijn doet, is mijn mening of oordeel dan zo belangrijk om er toch aan vast te houden?

Het gaat namelijk niet om de tegenstellingen die ons scheiden, maar om dat wat ons bindt. Dan kun je zomaar Europees Kampioen worden. Als je er samen voor gaat. Forza Italia!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *