Nieuwe buren

Zondagmorgen 6.00 uur. De oude haan van de overkant probeert vals kraaiend zijn stembanden een beetje op te warmen. In de verte balkt een hese ezel de naaste buren wakker. Samen voeren ze het vaste ochtendritueel op in onze wijk. De koele juni-nachten zorgen voor een frisse start. Verliefd kijk ik vanaf de veranda naar beneden.

Want het is gelukt. Ik had het vorige week al aangekondigd, mijn drang om weer met de cementmolen te gaan stoeien. En ondanks de dagelijkse onderbrekingen voor zakelijk geneuzel heb ik mijn zwembadtraptredesproject (248 Scrabblepunten) voor 90% kunnen afronden. God wat voelt dat goed. Het heeft therapeutisch gewerkt, dat klussen in de brandende zon.

voor
na

Samen met Ibrahim heb ik alle mieren begraven onder een dikke laag van 300 kilo beton, cement en leisteen. Er lopen er nu nog een paar hulpeloos rond op zoek naar hun voordeur, omdat ze op verre missie waren toen ik hun thuisbasis verwoestte. Je zou zeggen dat je na een rondje of 16 doelloos rondrennen beter op zoek kan gaan naar een nieuw onderkomen. Maar ergens in de evolutie hebben ze genetische schade opgelopen, want ze zijn er na een paar dagen nog steeds. Neuroten.

Het is niet zo dat in de tijden dat we hier niet of nauwelijks geweest zijn, er veel is veranderd of verbeterd. Spanje blijft Spanje. De stroom valt nog steeds uit omdat de illegale weedplantages teveel aftappen, het kraanwater is bij tijd en wijle nog modderbruin, de kwetsbare glasvezelkabels worden nog regelmatig  kapot gereden door te hoog geladen vrachtwagens en de geiser deed het weer eens niet. Maar eigenlijk is het wel lekker vertrouwd, al die knullige mankementen waarover ik in Nederland vol uit mijn plaat zou gaan.

We hebben wel nieuwe buren. Vanaf de koop van Rosamar in 2005 hebben we fijne buren gehad aan Manolo en Laura. Hun zoons zien opgroeien, ‘klusjesmannetjes’ en gereedschap gedeeld, op elkaars huis gepast bij afwezigheid van de ander. Maar wel op zijn Spaans, want burenbezoek voor een borrel doe je zelden. Helaas was de Corona-crisis de fatale genadeslag voor Manolo’s ritsenfabriekje (mooi woord in het Spaans: fábrica de cremalleras) en hebben ze gedwongen hun buitenhuis moeten verkopen. Doodzonde en zuur ook, we zullen ze missen.

Die nieuwe buren komen uit Zuid-Amerika en brengen meteen veel leven in de brouwerij. Afgelopen donderdag was het San Juan, de langste dag van het jaar en een nationale feestdag. Traditiegetrouw wordt er dan de avond ervoor veel vuurwerk afgestoken. Het buurgezin (vader, moeder en 3 jonge kinderen) hadden ook wat familie uitgenodigd om het nieuwe huis in te wijden en zo stonden er ineens 7 auto’s voor de deur. Ik ben een beetje de tel kwijt geraakt, maar ik schat dat er 10 volwassen en 15 kinderen in het kleine huisje zijn gepropt, na een nacht vol drank, geknetter en Ricky Martin op volume 10. Er is weer leven in de brouwerij.

Het is net of de wereld kleiner wordt als ik in Spanje ben. Ik lees nog wel alle kranten, maar het nieuws glijdt van me af, zonder te blijven plakken. Nieuwe wet in Hongarije? Genoeg reden om boos te zijn, zoals Rutte met Hollandse lompheid heeft laten blijken in de vergadering van de EU. Nederland naar de volgende ronde en in gedachten alweer een plek in de halve finale? Vanavond eerst maar eens Tsjechië winnen. Een falend registratiesysteem van de overheid om vaccinaties in een app te krijgen? What’s new. Morgen ga ik me er weer druk over maken. Vandaag nog even uitvogelen waar we gaan lunchen. Dat zijn de essentials in de microwereld die Rosamar heet.

Één ding is zeker; voor Marion is het grote aftellen begonnen. Ik sleep haar vandaag nog net mee het vliegtuig in voor die laatste 4 afrondende weken bij het Landelijk Consortium Hulpmiddelen, maar daarna wordt het enkele reis Spanje zonder geplande terugkomst. Ze heeft deze week alvast met haar moeder een geslaagde Welcome Back-tour gemaakt langs alle strandjes en restaurantjes in de regio. Ze doorstond gisteren zelfs glimlachend windkracht 4 en hoge golven, na een dagje varen met amigo Gerard.

En zo komt een einde aan een heilzame week. Het einde van veel Corona-beperkingen is het begin van een restart van onze favoriete levensritme. Godzijdank.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *