iViva España!

Hèhè, we kunnen  weer. Met de vliegbus van Ryanne naar Spanje. Naar ons huis en naar onze vrienden. Marion (1 prik) en haar moeder (2 prikken) zijn donderdag al vertrokken, na een hele santenkraam aan papieren te hebben ingevuld, meegenomen en ingeleverd. Je moet bijna een vakdiploma “UWV-Papieren-versie23.1” hebben om aan zo’n reis te beginnen. En oh wee als je 1 documentje vergeet; je mag dan of niet mee in de vliegbus of je komt Spanje moeilijk in….

Vandaag ga ik mijn Gambiaanse gabber Ibrahim weer zien, die ook pas 3 weken terug in Catalunya is, na een gedwongen lang verblijf in Gambia. In november kon ik nog het laatste ticket voor hem regelen naar huis. En sinds maart was het weer wachten op toestemming om terug te komen. Het is gelukt en nu kunnen we weer samen klusjes gaan doen voordat in Noord Spanje de appeloogst gaat beginnen. God, wat is het goed hem weer te zien.

‘Onze’ andere Gambiaan, Jimmy Bah wordt al 12 maanden van het kastje (Banjul-hoofdstad Gambia) naar de muur (Dakar-hoofdstad Senegal) gestuurd door de Spaanse autoriteiten. Nieuwe werkgeversverklaringen en loonstroken (hij is ineens hoofd onderhoud van Rosamar BV), betalingen voor vergunningen, advocaatkosten: de hele bureaucratische Spaanse overheidsbende doet er alles aan om hem daar te laten. Maar ik denk dat we ook Jimmy over een paar weken weer in Spanje weten te krijgen. Want potloodlikkers mag je nooit laten winnen. Koste wat het kost.

Eerlijk is eerlijk, ik ben de afgelopen tijd al een paar keer incognito (d.w.z. zonder FB-posts) naar Spanje geweest. Voor spoedbezoekjes aan tante Ria, voor wie het Corona-isolement echt te lang duurde. Het waren elke keer intensieve tripjes met veel gedoe i.v.m. testen en verklaringen. Ik was in het begin meer kwijt aan de kosten voor al dat testen dan aan de tickets zelf. Ik heb daar gelukkig snel een creatieve professionele oplossing voor gevonden. Jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel.

Het is eerste wat ik met Ibrahim ga doen, is het stof van de cementmolen afhalen. En hele mooie, nieuwe, perfecte, handige tredes bij het zwembad maken. Zodat die muffe, vergane groene nepgrasmatten eindelijk in de vuilcontainer kunnen. Het was ooit een tijdelijke oplossing, maar het ligt nu al 4 jaar te mufmeuren in de brandende zon. Als ik er met mijn blote voeten op ga staan, beweegt eronder een peloton aan mieren en andere kruipend gespuis panisch alle kanten op. Dat is terecht, want ik heb die mierenneukers helemaal nooit uitgenodigd om bij de rand van mijn watertrots te gaan klootviolen. Ze krijgen volgende week een laag beton op hun knar, die zelfs hun koningin (een luie dikke die geen ruk uitvoert, net als ons koningshuis) onvruchtbaar maakt.

Wat ik het meeste gemist heb, behalve dat klussen? Het kunnen loslaten van mijn werk. Het lukt me in Nederland/Duitsland niet om een dagje ‘uit’ te staan. Er is altijd wel een deadline, een ziekmelding, een offerte, een operationeel probleem, een mailachterstand. Natuurlijk kan ik besluiten om er een dagje geen aandacht aan te geven, maar ik ben minder gespannen als ik ook in het weekend doorwerk om bij te blijven. Dan voel ik me ook minder schuldig als ik ’s middags een potje ga golfen. Hoewel, ontspannen vind ik golfen de laatste tijd ook niet meer. Golf is echt mindfuck; als je gestrest aankomt of bij hole 2 even op je telefoon kijkt, kun je beter je stokken in de vijver gooien en overstappen op jeu de boulen.

Maar mijn Spaanse alter-ego laat alles veel makkelijker los. Mañana, mañana! Ik word bijna altijd om half 7 wakker, pak een kop koffie, ga mijn zwembad schoonmaken en rommel een beetje rond het huis. Daarna kopje thee naar het meisje brengen en overleggen waar we gaan lunchen. Soms vlak voor lunchvertrek 1 mailtje beantwoorden en pas ’s avonds de rest screenen op urgentie. En verder gewoon DELLE: Durch Einfach Liegen Lassen Erledigen. Is het de andere lucht, de afstand, de lokale mentaliteit? Whatever, het werkt gelukkig zo.

Voor Marion is het aftellen naar een lang verblijf op Rosamar deze week al begonnen. Ze is samen met haar moeder alvast een voorproefje aan het nemen. Ik ga aanhaken! Voor even dan…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.