Voor een prikkie!

Veel lezers leefden vorige week hartstochtelijk mee met mij en N.E.C. Maar misschien nog meer met Marion, omdat ze bij verlies konden voorstellen hoe de sfeer zou zijn… Maar ik ken mijn prioriteiten en sjeesde tijdens de 2e helft met 200 km/u over de Duitse Autobahn om haar in Düsseldorf op te pikken, op de Ipad de livebeelden streamend. Het wonder geschiedde en N.E.C. mag volgend jaar weer met de grote jongens meedoen.

Vanmiddag is het eindelijk zover. Na een maandenlange soap krijgen we ons eerste prikkie! Geen idee of het Pfizer of Moderna wordt, maar het kan me ook niet zoveel schelen. Ik heb alle rotzooi, die ikzelf mijn hele leven in mijn lichaam gestopt heb, overleefd en verwacht dan ook niet dat ik precies diegene ben van de 0,00003%  kans op overlijden door het spuitje. Wel heb ik een voorkeur voor mijn linkerarm, want die doet toch altijd voor spek en bonen mee. Krachteloze luilak is het.

Ondanks dat ik een Nederlandse DigiD, Sofinummer, Zorgverzekering en huisarts had, kwam ik in de ongeorganiseerde digitale chaos van de Nederlandse overheid niet voor. Elk dubbeltje wat er belastingtechnisch bij mij gehaald kan worden, wordt uit mij gezogen. En als ik in Rotterdam op de Maasboulevard 3 km te hard rijd, ligt er binnen een week een paarse envelop van die CJIB-criminelen op de Duitse deurmat.  Dan mag ik € 61,50 aftikken, inclusief € 9,= administratiekosten omdat ik in het buitenland woon. Terwijl die parasieten al jaren keurig vanaf een Nederlandse rekening betaald krijgen. Je kunt in Nederland beter een steen naar de politie gooien dan ietspietsie te hard rijden.

Maar ook al gaat Corona ons € 80 miljard kosten, een uitnodiging naar deze grenswerkende belasting-sponsor kon er niet vanaf. Ik moest me maar bij mijn Duitse noodarts melden. Gelukkig houdt mijn eega dan het hoofd koel en maakt voor ons beiden die afspraak, in de hoop dat Deutsche Gründlichkeit een snelle oplossing biedt. Maar onze eerste bezoek ooit aan een Duitse arts, leverde een teleurstellend “SPÄTER!” op. We zouden in Grupe 4-Stufe 7 belandden en ergens in september aan de beurt zijn. Want ook al wonen we inmiddels 22 jaar in Duitsland, we blijven een soort van Untermensch…

En toch is het nu wel gelukt. Want zonder uitnodigingsbrief op huisadres kun je via de digitale vaccinatie-afspraak site op grond van je bouwjaar het systeem doorkomen. En dat voelt niet als een studenten-trucje om voor te dringen. Ik vind trouwens al dat gejank over die voordringende studenten zuur gezeur. Die kids vervelen zich al anderhalf jaar en moeten juist die grijze massa weer activeren om de draad op te pakken. Het lukt  ze dus om in de falende vaccinatie-systematiek een ingangetje te vinden. In plaats van een gulle lach en een dank je wel krijgen ze van onze Popie Jopie minister de Jong te horen dat ze ‘eikels’ zijn. Hugo, namens al deze studenten de beroemde Jiskefet-uitspraak: ‘He lullo, heb je al geneukt?’

Wij hopen met die prikkies onze reisvrijheid terug te krijgen. We verwachten niet dat we straks weer twee keer per maand met de vliegbus naar Girona gaan. Maar na juli gaat Marion bijkomen van haar uitputtende klus bij de verdeling van mondkapjes, handschoenen, jassen, beademingsapparatuur enz. En dat kan wel even duren, dat bijkomen. Het zijn een paar taaie laatste maanden, maar aan de horizon gloort Spaanse hoop. Rosamar, ook herstellende van een lange eenzame periode zonder bezoek, zal haar met open armen ontvangen. En dan wil ik regelmatig aanvliegen, in het weekend.

Er zijn mensen die niet wilden vaccineren en het nu toch doen omdat er zonder prikkie best veel  beperkingen zullen gaan ontstaan. Ik vind het best grappig dat je eerst principieel tegen de ‘dwangmaatregelen’ van de overheid bent, maar overstag gaat als je er zelf last van ondervindt.

De zon gaat vanaf nu vaker schijnen en het normale leven keert mondjesmaat terug. Misschien drijft deze donkere Corona-wolk wel richting Wit-Rusland. Dat land staat nog op mijn lijstje van ontbrekende landen in het reis-alfabet. Maar een dictatoriale mafketel die Ryanair-vluchten uit de lucht haalt, is zelfs voor mij iets te link. Dus wordt het eerder Japan of Jordanië.

Reizen, zo’n zin in! Ik kan niet wachten op de 2e prik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *