Sweet Dreams

We zijn allemaal druk bezig om, binnen de Corona-beperkingen, ons leven vorm te geven op de meest haalbare manier. Soms een beetje smokkelend, vaak keurig binnen de lijntjes. Maar hoe zou dit jaar eruit hebben gezien zonder Corona? En hoe gaan we het straks weer inrichten na Corona? Grote vragen voor een kleine zondag-column.

Één ding is zeker: zonder Corona had ik gisteren in Camp Nou gezeten om het voetbalpotje van mijn clubje tegen de koploper Atletico te zien. Misschien waren er wel een paar diehards zoals Harm ingevlogen. Misschien hadden we dan wél gewonnen. Omdat ik uit volle borst het Cant del Barça had gezongen én die schoppende kampers uit Madrid verrot had gescholden. Maar zonder de steun van 100.000 socios werd het een taai potje en verspeelde FCB het kampioenschap. Geen schande is zo’n overgangsjaar. Maar als die Witte Reus uit Madrid de aankomende 4 potjes wint, heeft Barcelona ze indirect kampioen gemaakt. Ik moet janken als ik eraan denk.

Zonder Corona was ik al een keer of 25 zonder vliegschaamte naar Rosamar gevlogen. Ik had dan als een kasteelheer, kijkend over mijn eigen (oog)wallen, op de rand van mijn zwembad zitten bijkomen van weer een pittig cateringweekje. Had ik bij kunnen kletsen met Ibrahim, die vast zit in Gambia en  niet terug kan. Of met Jimmy, die ik ook al maanden probeer te helpen zijn papieren in orde te krijgen om na 16 maanden naar Spanje terug te komen. Maar de Spaanse autoriteiten halen weer alle trucs uit de bureaucratische kast om dat te voorkomen en dus valt hij tussen wal en schip. Maar we geven niet op. Anders winnen de pennenlikkers, de regeltjesneukers.

Ik had ook geen NOW aangevraagd voor De Groene Artisanen, geen MT ontmanteld, makkelijker afscheid genomen van medewerkers, niet ons businessmodel helemaal omgeturnd. Dat laatste was pure noodzaak, maar het blijkt een blessing in disguise te worden. Het gros van de nieuwe contracten die we scoren zijn veel meer hospitality diensten dan cateringwerk. Receptionistes, hosts, gastvrouwen, interne dienst. We gaan de aankomende maanden 7 à 8 nieuwe locaties opstarten. Nog geen idee hoe…. Maar met good old Bob, een nieuwe Manager Operations en wat extra hulptroepen zal het best goed komen. Zoals het ook voor Corona altijd lukte.

Is er leven na Corona? Ik denk het wel, maar zonder spuit wordt dat lastig. Marion en ik draaien nu rondjes in de bureaucratische carrousel. We kunnen geen spuit in Nederland krijgen, want onze Nederlandse huisarts volgt strikt de regels (wij hebben geen Nederlands adres) en durft niet stiekem een overtollig Zeneca spuitje om 8 uur ’s avonds in ons bovenarmpje te spuiten. Ook niet onder druk en voor een kleine tegemoetkoming… Onze Duitse noodarts in Kranenburg, een theelepelvrouwtje uit het sprookjesboek van Grim, is ronduit sceptisch over het Duitse systeem en wenst ons viel Erfolg. Marion is al dagenlang bezig in te loggen op de Duitse afsprakensite, aber Schade und Scheisse. Onze leeftijdscategorie is aan de beurt, ik heb hard gewerkt aan een BMI van 30+, Marion’s dossier heeft genoeg aanknopingspunten, maar spritzen ho maar.

Wij willen naar Spanje! ‘Bootje varen, treetje drinken, varen we naar de overkant.’ Ons laven aan copieuze lunches bij Vila Mas, Can Roquet, Canyelles, Es Blancs, Can Segura, Escribá. Avonden aan de Gin-Tonics met vrienden in de achtertuin. Potje golf of tennis om 7.00 uur ’s morgens om de hitte te vermijden. Mijn dochters ophalen uit Lloret om 6 uur ’s morgens en kijken naar volle straten met laveloze, uitbundige jeugd, knagend op koude pizza’s en knoeiend met mega broodjes shoarma. Toeristje spelend in Barcelona, op zoek naar de verborgen schatten van deze fascinerende metropool.  

Zou Rutte de verkiezingen gewonnen hebben zonder Corona? Zat Trump dan nog in het Witte Huis te friemelen aan Melanie? Waren de files weer met 10% toegenomen in een jaar? Hadden we wel een beetje menselijkheid getoond door die intrieste vluchtelingenkampen in Lesbos op te heffen en deze mensen eerlijk te verdelen in Europa? Was Peter R. de Vries minder op TV geweest? En André van Duin juist meer?

We weten niet hoe, maar we gaan dit overwinnen. Nelson Mandela zei ooit: een winnaar is een dromer die nooit opgeeft. Ik wens jullie allemaal Sweet Dreams deze week.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *