Donderdag D-day

Grappig hoe jullie allemaal eensgezind dachten over Marco vorige week. Die pizzabakker heeft het goed verbruid. Grappig woord trouwens, ver-bruid. Hij kan inderdaad beter in Thailand op zoek naar een nieuw moppie, die zijn jankverhalen nog niet kent.

Ondertussen kijk ik met angst en beven uit naar de tweede helft van aankomende week. Er komt een donkere onweerswolk aan die elke dag in mijn hoofd groter en groter wordt. Door onze langdurige afwezigheid in Spanje mis ik de kans om te ritselen en te regelen met de lokale notabelen. Zoals dat vroeger vaak ging in Spanje; even een vergunninkje voor een verbouwing rochelen, met een paar flessen wijn voor de hoofdcommissaris van de politie de boete voor een illegaal aangelegde stoepdrempel voorkomen, de achterstallige onroerendgoedbelasting van een paar jaar met fikse korting ineens aftikken. De Spanjaarden hebben daar een mooi woord voor: manejar. Vrij vertaald: bewerken/ritselen.

Maar ook in Spanje heeft de politieke correctheid toegeslagen. De nieuwe burgemeester is een kordate dame van begin 30 die rigoureus afscheid neemt van de oude politiek. Voortvarend achterstallig onderhoud in het dorp en de wijken aanpakt. Duistere lange contractjes met de lokale fine fleur stopzet en netjes aanbesteedt. Openhartig in videostreams op facebook het beleid uitlegt in plaats van achterkamertjes-geritsel. Kortom, een frisse wind. Weliswaar ook een overtuigde Independista; het helaas nog niet uitgestorven streven naar een onafhankelijk Catalunya.

Een paar jaar geleden heb ik ons oude kleine zwembadje La Gotita (het druppeltje) omgetoverd naar een moderne, grotere variant, inclusief een paar inloop-tredes voor de oude dag. Mijn beun-zwembadje-mannetje Antonio heeft er een hele winter samen met semi-legale Gambiaanse vriend Jimmy aan geknutseld. Door het uitgraven kwam er een gigantische bult overtollige grond op de gemeentegrond aan de overkant te liggen. Af en toe kwam de lokale politie vragen van wie de grond was, maar mijn antwoord (“es la nuestra”) was afdoende om ze zwaaiend de straat uit te laten rijden.

In onze wijk Residencial Park is er de laatste jaren veel gerommel met illegale stroomaftapping voor cannabiskweek. Twee jaar geleden werd er een lijk gevonden in zo’n drugspand en bleek de 1e verdieping van het wijkrestaurant Vila Rua de kraamkamer te zijn van 800 vrolijke hennepplantjes. Daarna werd er door Natalia, onze actieve burgermoeder, verscherpte controles ingevoerd, om de criminaliteit en illegaliteit terug te dringen. Er werd zelfs, heel modern, een drone ingezet om foto’s te maken.

Een pietlullig lokaal ambtenaartje heeft waarschijnlijk de hele winter, al Corona-thuiswerkend in een duf groezelig kamertje, die foto’s zitten bekijken en vergeleken met Google Earth foto’s uit 2015. En daarna de metamorfose van ons zwembad proberen te matchen met de aangevraagde vergunningen sinds 2015. Met een Corona-antwoord als uitkomst: negatief! Dat kan kloppen, want behalve wat geritsel met het lokale grondverwerkingsbedrijf Hermanos Banus (inmiddels niet meer werkzaam voor de gemeente….) is de realisatie van het Olympische zwembad van Rosamar nergens officieel  vastgelegd. En dus illegaal!

Deze Catalaanse dienstklopper Joan heeft een maandje of twee geleden een brief naar ons verstuurd, waarin we werden gesommeerd om het zwembad in de originele staat terug te brengen. Of een nieuwe bouwvergunning aanvragen en een bijbehorende boete van € 4500,= betalen. Waarbij er geen garantie is dat de vergunning wordt toegekend, ook omdat er nog een akkefietje loopt met verkeerd aangelegde regenopvang uit 2016. Dat dossier had ik jaren geleden door een vriendje laten verhuizen naar de kelder van het gemeentehuis, maar is door de nieuwe frisse wind toch weer in beeld gekomen.

Op de eerste dag van de volgende maand vervalt mijn bezwaarmogelijkheid. Die moet ik persoonlijk inleveren, aan de balie bij dienstklopper Joan. Maar dat lukt niet, want onze vriend Rutte wil nog steeds niet dat we naar Spanje gaan. Best lastig, want de nood is hoog, de wil is sterk, de drang is enorm om ons andere leven weer op te pakken. En die klootviool van de Gemeente aan te vallen.

Misschien loopt het met een sisser af en kan ik aankomende week een paar lokale vriendjes inschakelen om het brandje te blussen. Die dan zachtjes in het oor van Joan fluisteren dat zijn ouders niet zo principieel waren en nog een rekening open hebben staan…  En kan ik na donderdag de 1e april gerust ademhalen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *