Meppen met een stokje

Echt verbaasd was ik over alle reacties op mijn column vorige week. Blijkbaar was mijn bekentenis over verslavingen hét ultieme Coming-Out moment. Met stip op nr. 1 staat drop als grootste boosdoener. Dit zwarte troostvoer helpt ons wel door Corona heen…. En dan komt vanzelf een kilootje drop d’rop.

Deze week gaan we het hebben over mijn grootste frustratie: golfen. Gisteren was weer zo’n dag. Na een week snoeihard werken en een paar uurtjes rommelen met de hogedruk spuit in de tuin, gingen mijn lieftallige ega en ik naar golfbaan Bleijenbeek voor een rondje van 9 gaten (holes). Sinds mijn bezoek aan de chiropractor donderdag jl. krijg ik doorlopend prikkels in mijn rugspieren, alsof er stroom op is gezet. Na 30 jaar rugproblemen weet ik dat dit een goed teken is, omdat de boel weer een beetje los getrokken is. Maar mijn golfclubs weten dat niet. Die ijzeren klojo’s zijn wereldvreemd en hebben schijt aan de baas.

Bij mijn eerste afslag onthoofde ik bijna een hitsige knoflookpad, die niets vermoedend wat kikkerdril aan het bevruchten was. Angstig keek ik om heen: gelukkig waren nergens Ester Ouwehand van de Partij vd Dorre Dieren of Jesse Klaver van Groezelig Links te bekennen. De met uitsterven bedreigde knoflookpad mag in modderpoeltjes op onze golfbaan nog proberen de opwarming van de aarde te weerstaan om in 2038 in een pannetje met knoflookboter te belanden. Gaan we niks aan missen, aan die lelijkerd.

Marion wist meteen hoe laat het was en trok zich terug in haar eigen golfbubbel. Vorig jaar raakte ze nog van slag als ik weer vloekend, tierend en scheldend achter haar aan hobbelde. Maar haar nieuwe approach (mij negeren en zelf blijven concentreren) werkt prima. Sterker nog, mijn infantiele gedrag maakt haar alleen maar beter, onder het motto: “What doesn’t kill you, makes you stronger.” En dus sloeg ze de ene na de andere wereldbal. Kaarsrechte afslagen, keurig veldspel, mooie chips en strakke puts. Wat ik ook deed, ze vertrok geen spier. Toen ik op hole 6 demonstratief mijn bal de vijver in ramde, putte zij voor een birdie. Fijn voor d’r…….

Iedereen die een keertje met mij gesport heeft, kent mijn handicap. Ik kan heel goed tegen mijn verlies, maar kan er helemaal niet tegen als ik zelf er geen reet van bak. Ik speel tennis in Nederland met Gaico en die is technisch gezien veel beter. Dus ik weet dat hij mooiere en betere ballen slaat en daar kan ik van genieten. Maar als ik zelf loop te klooien en makkelijke ballen mis word ik helemaal gek. Scheld ik mezelf verrot, wil ik mijn racket kapot slaan. In Spanje tennis ik met vriendje Gerard. Zijn vrouw Lenny dacht in het begin dat al dat getier tegen haar man was. Totdat ze zag dat Gerard lachend mijn domme frustratie onderging:  “Hé, niet met je racket gooien, Frank”.

Of ik er wat mee bereik, met al die frustratie? Niks, nada, noppes. Pas als ik op mijn eigen reset-button druk, kom ik uit mijn psychose. Word ik weer voor rede vatbaar en ga ik, diep door mijn neus ademhalend, overnieuw beginnen. Met een beetje mazzel heb ik dan nog één racket over wat niet kapot geramd is of heeft mijn golfclub Iron7 de harde klap tegen de dichtstbijzijnde boom overleefd. Het is interessant voer voor psychologen, mijn gedrag. Maar niet echt van toegevoegde waarde, als ik sport met mijn vrienden. Want het is best gênant.

In een jaartje tijd ben ik met golfen op handicap 35 uitgekomen. Voor de niet-golfers: als je heel slecht bent heb je handicap 54, als je heel goed bent onder de 10. Ik ben dus een labiele midden-motor. Voor de golfers onder ons: ik kom eraan! Ben bloed fanatiek, heb wekelijks les,  ga net zo lang door totdat jullie allemaal zenuwachtig worden, koop net zo veel stokken als er kapot gaan.

Maar het allerlastigste van golfen is dat je tegen jezelf speelt. Tuurlijk loop je een rondje met een ander, maar iedereen heeft zijn eigen niveau en dito score. Mijn grootste tegenstander ben ik dus zelf. Niks nieuws onder de zon, dat is al mijn hele sportleven zo. Misschien toch tijd voor een cursusje Anger Management. Zou Gordon tijd vrij hebben? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *