:“Houston, we have a problem..”

En toen waren we de Sjaak. We zitten in onze geïsoleerde Duitse bunker te wachten op betere tijden. Want dinsdag jl. zijn wij allebei positief getest op Corona. Hausquarantaine bis Sonntag den 8. November…. Gemütlich zusammen…..

Ergens begin vorige week heb ik Corona opgelopen, waarschijnlijk op een cateringlocatie. Eerst niets van gemerkt, vorig weekend grieperig gevoel en 4 dagen op de logeerkamer gebivakkeerd om Marion niet wakker te houden. Maar dinsdagmorgen gingen alle alarmbellen af. Van de 4 dames op de betreffende cateringlocatie bleken er twee positief. Ook de andere dames (beide negatief) naar huis gestuurd. Overal medewerkers vandaan getrokken om de locatie te kunnen openen en ondertussen alle mensen gebeld die ik in de 6 dagen ervoor zakelijk had gezien.

Negen mensen laten testen, negen negatief. Helaas gisteren toch een onverwacht laat geval in de privésfeer die wellicht via mij is besmet. De cowboy-sneltesten hebben dinsdag en woensdag goede business gedaan. Met prijzen variërend van € 65,= tot € 139,= was ik € 830,= kwijt om een stukje zekerheid op de werkvloer te kunnen regelen. Maar voorkomen is beter dan genezen. Het wordt zakelijk toch een uitdaging als onze medewerkers door besmetting een bierbrouwerij, een distributiecentrum of een Europese logistieke hub stilleggen….

Voor Marion is het ook a tough cookie. In haar werkomgeving geldt zero tolerance en dus gingen ze daar dinsdagmiddag, na mijn telefoontje dat ik positief getest was, in recordtempo mensen testen en naar huis. Tot nu toe lijkt de schade op haar werk mee te vallen, maar nog niet alle resultaten zijn binnen. In zo’n geval hoop je maar één ding: dat je geen superspreader bent.
Het thuiswerken is voor ons niet zo’n probleem; dat deden we al veel, ook voor Corona. Alleen moeten we nu onderling overleggen wie er op welk tijdstip in een video-call gaat, om irritante achtergrondgeluiden te vermijden.

Hoe Ik me voel? Het verschilt per dag, maar gemiddeld genomen kloten. Marion kijkt met lede ogen toe wat er bij mij gebeurt, zij loopt een paar dagen achter op mij..
De eerste dagen een compleet kapotte thermostaat, waardoor je het steenkoud hebt of in de Sahara vertoeft. Ook zware hoofdpijn en overal bijtende spierpijn. Maar de laatste dagen is het vooral voor beiden een onwaarschijnlijke vermoeidheid; we slapen 15 uur per dag en in de wakkere uren lijk ik het meest op Michael Jackson in Thriller; holle ogen, slowmotion-bewegingen en na elke inspanning weer terug naar de bank. Om te slapen. Het is onmogelijk om er niet aan toe te geven. En dat hoesten is ook irritant en pijnlijk.

Organisatorisch hebben we geen klagen. Anne-Roos heeft vrijdag een voorraad verse producten bij de voordeur gezet. En Marion’s hamsterwoede heeft eindelijk een voordeel: tot 2021 komen we niks tekort. Alleen niets smaakt. De witte wijn lijkt wasverzachter, mandarijntjes proeven als uitgekauwd plastic, de boerenkool gister leek het meest op een bedorven Halloween-kotsplakkaat. Maar dat geeft wel een onverwachts voordeel: die 4 kilo wegende Adidas-voetbal in mijn buik is spoorloos verdwenen. Weg. Opgelost. Kijken of ik voortaan met een golfballetje afkan. Zou een meevallertje zijn..

Nu het weekend is aangebroken en er niet gewerkt wordt, kunnen we toegeven aan het totale gebrek aan energie. Ik heb zaterdagmiddag 3 KeukenKampioen-wedstrijden met een half oog gezien, telkens in slaap vallend. Alle drie 0-0. Tenenkrommend voetbal. Onder gezonde omstandigheden had ik zo nog een potje mee kunnen ballen met Excelsior, Helmond Sport, den Bosch of Roda JC. Er is gekozen om betaald voetbal als vermaak nog toe te laten, maar dit is verschrikkelijk. Geen wonder dat het buitenland ons uitlacht, ook naar die 0-13 van Ajax. Mijn koppijn meldde zich spontaan weer.

Kortom, we gaan hier prima doorheen komen. Qua gezondheid. Ben benieuwd of in de 2e week samen thuis werken ook de onderlinge verhoudingen net zo harmonieus blijven. Ik ben nogal een opgewonden standje, met veel herrie en lawaai. Dat viel de eerste week best mee, maar als de energie terugkomt, is de kans groot dat ik in het tuinhuisje beland. Net als het legendarische typetje Walter de Rochebrune van Koot en de Bie (“en ik kom NIET!”). Valt er dan helemaal niets te genieten? Nee!

Ik heb er zaterdag 10 uur over gedaan om deze column te schrijven, terwijl het niet meer dan een treurige opsomming is geworden van een onhandig akkefietje. Tuurlijk moeten we Corona serieus nemen en meewerken aan GGD-kontaktonderzoek etc. Maar wij hebben het dadelijk gehad en zijn dan beiden een tijdje immuun.
Dus dan ben je weer welkom. Als je mag reizen…

3 thoughts on “:“Houston, we have a problem..”

  1. Godnondejus, nu zijn er familie leden met die sigaren ziekte. Je schijft er leuk over maar het is toch serieus en we hopen dat jullie beide er overheen komen en zo snel mogelijk. Ik heb al jullie symptomen gehad een paar maanden geleden, bloed vergiftiging, ik ben nog nooit zo dicht bij dood geweest. Ik verloor 34 kilo totaal, 6 kilo in een week, maar ik kwam er overheen.
    Het allerbeste en beterschap van Ton en Antoinette.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *