De Luxe van saaiheid

En hups, weer een Covid-weekje voorbij. Natuurlijk was de persconferentie dinsdag een hard gelag, vooral voor goedwerkende horecaondernemers. Maar de cijfers liegen niet; we gaan gierend onderuit in Nederland en zijn bijna de Corona-kampioen van Europa. Wel een bedenkelijke titel voor een arrogant land dat vaak anderen de les leest. Misschien een tijdje wat bescheidener zijn is wel op zijn plaats.

Vroeger, toen Corona nog een hip zomerbiertje was met een schijfje limoen erin gefrot, ging ik trouw op zondagmorgen, na het posten van mijn column, de voorgaande week bijwerken en de volgende week voorbereiden. Gaf me altijd rust, ook al klotste er nog veel achterstand tegen de plinten. De laatste maanden doe ik het maar sporadisch, want het adagium is: same shit, different week.

Ik weet dat op zondagavond de eerste Corona-ziekmeldingen binnen gaan komen (“de zus van de neef van mijn broer heeft Corona en die heb ik woensdag gezien en nu hoest ik nogal”), dat er dinsdag een paar opdrachtgevers gaan bellen hoe het nu verder moet.., dat ik donderdag een uurtje of 4 met de ARBO-dienst en het UWV aan het bellen ben i.v.m. de langdurig zieken en dat ik op vrijdag voor de 3e keer een nieuw vervangingsrooster maak voor de week erna. Allemaal hartstikke kopieer- en voorspelbaar.

Ik wil zakelijk niet klagen, want we komen er nog steeds doorheen en de personeels-perikelen zijn er altijd al geweest. Het hoort bij ons vak en ik prijs me gelukkig met het overgrote deel van de medewerkers die meedenken, zich thuis dood vervelen en liever willen werken. Maar het werkt in menig bedrijf hetzelfde als met de aanpak van de Corona-crisis: het is een kleine minderheid die alles verpest. Mensen die geen rekening houden met anderen, alleen maar egocentrisch denken en bij elke gemaakte afspraak een vraagteken zetten of het botweg niet doen. We hebben er best veel van in Nederland.

Mijn grootste gevaar op dit moment is dat alles saai wordt. Voorspelbaar, eentonig, blasé. Ik mis de kick van het onverwachtse, ik mis de uitdaging om iets nieuws of iets anders te doen. Natuurlijk zijn we druk bezig om zakelijk dingen aan te passen om straks zonder overheidssteun nog een fatsoenlijk businessmodel neer te zetten. Dat gaat ook wel lukken, want we zijn nog een jong en flexibel bedrijf met nauwelijks overheadkosten. Maar ik ben in elk bedrijf altijd bezig geweest met groei en nooit met krimp. Met opbouwen in plaats van consolideren.  En als de groei eruit was, ging er meestal een strik omheen of nam ik afscheid. Ik ben niet zo goed in het beheren of op de winkel passen.

Ik besef me ook dat ik eigenlijk niks te klagen hebben. Dat het een soort luxe is om in Corona-tijd je leven als saai te bestempelen. Marion en ik werken allebei veel en verdienen uitstekend, hebben privé lage kosten, zeker nu de twee dochters uitgestudeerd zijn. We zijn wel een beetje uitgeklust in Duitsland en de To-Do list van Rosamar kan prima een jaartje wachten. De afgelopen weken kon ik nog een beetje kwijt mijn ei kwijt met de verkoop van twee auto’s en het zoeken van een jongere PC Hooft-tractor. Maar die staat nu te shinen op de oprit en daarmee is dat tijdverdrijf ook afgerond.

We missen vooral onze weekendjes naar Spanje. Een paar dagen de accu opladen in een andere omgeving, hapje-drankje met vrienden, lunchen op het strand, slenteren door Barcelona. We voelen ons een beetje als die tuinlampjes op zonne-energie van Ikea: als ze geen zonlicht krijgen, laden ze niet genoeg op. Dan schijnen ze lafjes een half uurtje in het donker en gaan ze uit. Zo slepen wij ons door de week, op weg naar vrijdag. Om dan met een afgeladen boodschappenkar aan het weekend te beginnen. Dat bestaat uit potje golfen, beetje koken en I-Padden. Boring…

Nu ik het zo terug lees, word ik er zelf depri van. Saai verhaal, zonder humor, jankerig. Het zijn niet de symptomen van COVID-19, maar die van de ziekte van YOGO-57. Die symptomen worden alleen maar erger. Tenzij je je niet aan de regels houdt. Maar ja, dan komen we niet van Corona af. Dan toch maar weer een saaie week..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *